José Patiño

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
José Patiño

Don José Patiño Rosales (ur. 11 kwietnia 1666 w Mediolanie, zm. 3 listopada 1736) – polityk hiszpański, sekretarz floty indyjskiej, intendent kilku prowincji, pod koniec swojego życia pełnił rolę podobną do dzisiejszych premierów.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Don Lucas Patiño de Ibarra, Señor de Castelar, pochodzący z Galicji był członkiem rady w Księstwie Mediolanskim, należącym wówczas do Hiszpanii. Pełnił tam również funkcję inspektora armii. Jego matką była Beatrice de Rosales y Facini.

Rodzina Patiño mocno wsparła sprawę Burbonów podczas Wojny o sukcesję hiszpańską . Jego brat Baltasar Patiño, markiz Castelar, był dyplomatą a jego syn Lucas generałem. José Patiño miał być przeznaczony do stanu duchownego, lecz w 1700 roku, gdy Filip V został królem Hiszpanii, Jose otrzymał stanowisko w senacie Mediolanu. Księstwo zostało dla Hiszpanii stracone i od 1707 Jose przeszedł do służby króla na Półwyspie Iberyjskim.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Podczas Wojny o sukcesję hiszpańską był intendentem prowincji Estremadura, a potem od 1711 do 1718 Katalonii. W 1717 roku został intendentem floty, reorganizowanej na wzór francuski. Patiño założył w Kadyksie (1717) nowe centrum dowodzenia flotą wojenną, które nazwano Arsenal de la Carraca.

Kardynał Giulio Alberoni chwalił jego pracowitość, choć niespecjalnie go lubił. Patiño był znany z italianizów w mowie i czasem za to krytykowany.

Patiño skrycie nie aprobował polityki Alberoniego wspieranej przez małżonkę królewską, Lisabettę Farnese, która dążyła do wykorzystania potęgi Hiszpanii w celu odzyskania ziem utraconych we Włoszech. Patiño przewidział upadek tej polityki, lecz na razie musiał ją akceptować, tym bardziej że to jemu przypadło organizowanie wypraw zbrojnych na Sardynię, Sycylię i Ceutę między 1718 a 1720 rokiem. Stał się znany na dworze gdy pełnił obowiązki komisarza kontrolującego postępy w działaniach wojennych w 1721, kiedy koalicja państw europejskich z Francją na czele usiłowała wymusić rezygnację Hiszpanii z polityki włoskiej poprzez wtargnięcie do Nawarry, gdzie pełnił swa służbę Patiño.

„Premier”[edytuj | edytuj kod]

Dopiero w 1726 roku, król naprawdę mu zaufał. Patiño i jego brat, markiz Castelar, byli głównymi przeciwnikami awanturniczej polityki zagranicznej belgijskiego barona Ripperdy. Gdy wpływ barona skończył się, Patiño został szefem sekretariatu Marynarki i Indii, a potem sekretariatu finansów.

Zorganizował w roku 1731 armię która zajęła księstwo Parmy i Wielkie Księstwo Toskanii, w roku zaś 1732 flotę i załogę zbrojna, która ruszyła na Oran i Mazalquivir, pirackie bazy w kraju Maghrebu w Afryce Północnej.

Od 21 listopada 1734 do śmierci Patiño pełnił rolę podobną do dzisiejszych premierów. W latach 1738-1739 usiłował bez powodzenia złagodzić spory handlowe z Wielką Brytanią, która w 1739 roku wypowiedziała Madrytowi wojnę.


Poprzednik
Juan Bautista Oredain, markiz Paz
Bandera de España 1701-1760.svg Hiszpański pierwszy sekretarz stanu
1734-1736
Bandera de España 1701-1760.svg Następca
Sebasitián de la Quadra y Llarena, markiz Villarías

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Don Antonio Rodríquez Villahis, Patiño y Campillo (Madrid, 1882).
  • William Coxe, Memoirs of the Kings of Spain of the House of Bourbon (London, 1815).
  • o braciach Patiño (fr)