Juan Ignacio Chela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juan Ignacio Chela
Juan Ignacio Chela
French Open 2012
Państwo  Argentyna
Miejsce zamieszkania Buenos Aires
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1979
Buenos Aires
Wzrost 190 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery 3 grudnia 2012
Trener Pablo Fuente
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 15 (9 sierpnia 2004)
Australian Open 4R (2006)
Roland Garros QF (2004, 2011)
Wimbledon 2R (2003, 2004, 2007, 2011)
US Open QF (2007)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 32 (6 czerwca 2011)
Australian Open 3R (2004)
Roland Garros 3R (2004, 2008)
Wimbledon SF (2010)
US Open 3R (2009)

Juan Ignacio Chela (ur. 30 sierpnia 1979 w Buenos Aires) – argentyński tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, dwukrotny olimpijczyk (2000 i 2004)[1].

Kariera tenisowa[edytuj]

Występy w gronie profesjonalistów rozpoczął w 1998 roku, a zakończył 3 grudnia 2012 roku[2]. W swoim debiutanckim sezonie doszedł do finału w jednym z turniejów ATP Challenger Tour, w Limie. W 1999 wygrał dwie imprezy ATP Challenger Tour, a rok później odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe w cyklu ATP World Tour, po sukcesie w Meksyku. Do turnieju głównego awansował z eliminacji, a w drodze do finału pokonał m.in. Gustavo Kuertena, natomiast w decydującym meczu rodaka Mariano Puertę.

W 2001 roku kariera Cheli uległa na krótko zatrzymaniu, gdy został zdyskwalifikowany na trzy miesiące i ukarany grzywną w wysokości 8 tysięcy dolarów za wykrycie w jego organizmie obecności metylotestosteronu podczas turnieju ATP Masters Series w Indian Wells. Po odbyciu kary zanotował serię startów w turniejach ATP Challenger Tour, wygrywając sześć imprez tej rangi i odzyskując pozycję w czołowej setce rankingu światowego oraz uzyskał finał zawodów ATP World Tour w Bogocie (porażka z Fernando Vicente). Dalszy awans Argentyńczyk zanotował w 2002 roku, kiedy dzięki wygranej w Amersfoort (w finale z Albertem Costą), finałom w Sydney i Long Island oraz 1/8 finału US Open awansował do czołowej trzydziestki rankingu światowego.

W kwietniu 2004 roku wygrał swój trzeci turniej w grze pojedynczej, na kortach ziemnych w Estoril. W finale pokonał Marata Safina. Tegoż samego roku osiągnął ćwierćfinał w wielkim szlemie, na korach imieniem Rolanda Garrosa. Mecz o dalszą fazę turnieju przegrał z Brytyjczykiem Timem Henmanem. Wyniki te dały mu awans na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 15. (w sierpniu 2004). Również tego roku Argentyńczyk zwyciężył w rozgrywkach gry podwójnej w Viña del Mar, partnerując Gastónowi Gaudio oraz doszedł do finału w Acapulco tworząc parę z Nicolásem Massú.

W 2005 roku, podczas pojedynku III rundy w Australian Open Chela splunął w stronę reprezentanta gospodarzy Lleytona Hewitta[3]. Do końca roku Argentyńczyk zagrał w finale debla w Estoril. Partnerem deblowym Cheli był Tommy Robredo, jednak w finale przegrał z Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem.

W styczniu 2006 roku Chela osiągnął 1/8 finału Australian Open, eliminując m.in. faworyta gospodarzy, Lleytona Hewitta. Ponadto był w kolejnych dwóch finałach turniejowych, w Acapulco, gdzie uległ Peruwiańczykowi Luisowi Hornie oraz w Kitzbühel, przegrywając pojedynek finałowy z Agustínem Callerim.

W lutym 2007 roku Chela wygrał swój czwarty turniej w singlu, podczas rywalizacji w Acapulco. W drodze po tytuł pokonał m.in. Calleriego, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(2) Hiszpana Carlosa Moyę. Pod koniec maja 2007 roku Chela zdobył wspólnie z José Acasuso, Agustínem Callerim i Sebastiánem Prieto drużynowy puchar świata. Chela rozegrał trzy pojedynki singlowe, przegrywając najpierw z Robinem Söderlingiem, następnie wygrywając z Fernando Gonzálezem i w finale ponownie przegrywając, tym razem z Tomášem Berdychem. Ostatecznie jednak Argentyńczycy pokonali Czechów 2:1. Na przełomie sierpnia i września Chela doszedł do ćwierćfinału wielkoszlemowego US Open, po wyeliminowaniu m.in. Ivana Ljubičicia i Stanislasa Wawrinki; przegrał z Davidem Ferrerem.

W 2008 roku Chela zmagał się z problemami zdrowotnymi kończąc sezon tuż po wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie. Najlepszym rezultatem Argentyńczyka w sezonie był awans do półfinału rozgrywek w Buenos Aires. Rok później Chela startował głównie w zawodach ATP Challenger Tour wygrywając turniej w Medellínie oraz osiągając finał w Brasílii.

W 2010 roku Chela powrócił do zawodowego Touru i w kwietniu wygrał zawody w Houston. Po drodze wyeliminował m.in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał w trzech setach Sama Querreya. We wrześniu zwyciężył w Bukareszcie, zarówno w grze pojedynczej oraz podwójnej. W singlu, pokonał w finale Pablo Andújara, natomiast w deblu Marcela Granollersa i Santiago Venturę. Partnerem deblowym Argentyńczyka był Łukasz Kubot. Chela zakończył rok 2010 na 38. miejscu w rankingu singlowym.

Pierwszy finał w 2011 roku Chela rozegrał w połowie lutego w Buenos Aires. Po drodze pokonał m.in. drugiego w rozstawieniu w zawodach, Stanislasa Wawrinkę. Mecz finałowy przegrał jednak z Nicolásem Almagro. W połowie kwietnia Argentyńczyk dotarł do finału gry podwójnej w rozgrywkach rangi ATP World Tour Masters 1000, w Monte Carlo. Grając w parze z Bruno Soaresem przegrali jednak w finale z Bobem i Mikiem Bryanami. Pod koniec maja, podczas wielkoszlemowego Rolanda Garros Argentyńczyk dotarł do ćwierćfinału singla. Pojedynek o półfinał zakończył się porażką Cheli z Andym Murrayem.

W reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa Chela debiutował w 2000 roku w meczu z Kanadą. Chela przegrał jednak w grze pojedynczej zarówno z Danielem Nestorem, jak i Sébastienem Lareau. W sezonie 2006 pokonał m.in. Chorwata Sašę Tuksara w decydującym, piątym pojedynku ćwierćfinału grupy światowej. W pierwszym meczu finału przeciwko Rosji, w tym samym roku, uległ Nikołajowi Dawydience 1:6, 2:6, 7:5, 4:6. Ostatecznie Rosjanie wygrali rywalizację 3:2 zdobywając tym samym tytuł mistrzowski. Ogółem dorobek Cheli w Pucharze Davisa to 12 zwycięstw i 6 porażek.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (6–6)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 27 lutego 2000 Meksyk Ceglana Argentyna Mariano Puerta 6:4, 7:6(4)
Finalista 1. 4 lutego 2001 Bogota Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 4:6, 6:7(6)
Finalista 2. 12 stycznia 2002 Sydney Twarda Szwajcaria Roger Federer 3:6, 3:6
Zwycięzca 2. 21 lipca 2002 Amersfoort Ceglana Hiszpania Albert Costa 6:1, 7:6(4)
Finalista 3. 25 sierpnia 2002 Long Island Twarda Tajlandia Paradorn Srichaphan 7:5, 2:6, 2:6
Zwycięzca 3. 18 kwietnia 2004 Estoril Ceglana Rosja Marat Safin 6:7(2), 6:3, 6:3
Finalista 4. 4 marca 2006 Acapulco Ceglana Peru Luis Horna 6:7(5), 4:6
Finalista 5. 30 lipca 2006 Kitzbühel Ceglana Argentyna Agustín Calleri 6:7(9), 2:6, 3:6
Zwycięzca 4. 3 marca 2007 Acapulco Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:3, 7:6(2)
Zwycięzca 5. 11 kwietnia 2010 Houston Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey 5:7, 6:4, 6:3
Zwycięzca 6. 26 września 2010 Bukareszt Ceglana Hiszpania Pablo Andújar 7:5, 6:1
Finalista 6. 20 lutego 2011 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 3:6, 6:3, 4:6

Gra podwójna (3–3)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 15 lutego 2004 Viña del Mar Ceglana Argentyna Gastón Gaudio Ekwador Nicolás Lapentti
Argentyna Martín Rodríguez
7:6(2), 7:6(3)
Finalista 1. 7 marca 2004 Acapulco Ceglana Chile Nicolás Massú Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
Zwycięzca 2. 18 kwietnia 2004 Estoril Ceglana Argentyna Gastón Gaudio Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
6:2, 6:1
Finalista 2. 1 maja 2005 Estoril Ceglana Hiszpania Tommy Robredo Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
3:6, 4:6
Zwycięzca 3. 26 września 2010 Bukareszt Ceglana Polska Łukasz Kubot Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Santiago Ventura
6:2, 5:7, 13-11
Finalista 3. 17 kwietnia 2011 Monte Carlo Ceglana Brazylia Bruno Soares Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 3R 2R 2R 2R 3R 4R 3R 1R 1R 1R 3R 0 / 11 14–11
Francja French Open 2R 1R 3R QF 2R 1R 2R 2R 1R 2R QF 1R 0 / 12 15–12
Wielka Brytania Wimbledon 1R 1R 2R 2R 1R 2R 1R 2R 1R 0 / 9 4–9
Stany Zjednoczone US Open 1R 4R 3R 1R 1R 1R QF 2R 2R 3R 0 / 10 13–10
Wygrane turnieje 0 / 3 0 / 1 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 42 N/A
Bilans spotkań 1–3 2–1 4–4 6–4 6–4 3–3 3–4 8–4 1–2 1–2 2–4 7–4 2–3 N/A 46–42

Starty wielkoszlemowe (gra podwójna)[edytuj]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 3R 2R 2R 1R 1R 2R 0 / 7 6–7
Francja French Open 2R 3R 2R 1R 3R 1R 1R 1R 2R 0 / 9 7–9
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R SF 3R 3R 0 / 5 9–5
Stany Zjednoczone US Open 1R 1R 1R 2R 3R 2R 2R 0 / 7 5–7
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 0 0 / 1 0 / 2 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 27 N/A
Bilans spotkań 3–4 4–4 2–3 2–3 0–0 2–1 2–2 5–4 1–3 4–3 N/A 25–27

Przypisy

  1. Juan Ignacio Chela Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 4 grudnia 2012].
  2. ATP Staff: Chela Tweets Retirement From Tennis (ang.). W: Retirement News [on-line]. atpworldtour.com, 2012-12-03. [dostęp 2012-12-04].
  3. Hewitt beats bad-tempered Chela (ang.). bbc.co.uk, 22 stycznia 2005. [dostęp 15 października 2009].

Bibliografia[edytuj]