Bruno Soares

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bruno Soares
Bruno Soares
Bruno Soares 2013
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Belo Horizonte
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1982
Belo Horizonte
Wzrost 180 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2001
Zakończenie kariery aktywny
Trener Daniel Melo
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 221 (22 marca 2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 19
Najwyżej w rankingu 4 (12 sierpnia 2013)
Australian Open QF (2012)
Roland Garros SF (2008, 2013)
Wimbledon QF (2009, 2014, 2015)
US Open F (2013)

Bruno Fraga Soares (ur. 27 lutego 1982 w Belo Horizonte) – brazylijski tenisista specjalizujący się w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę tenisową rozpoczął w roku 2001.

W grze pojedynczej nie odnosił większych sukcesów. Najwyżej w rankingu singlowym Soares był na 221. miejscu w marcu 2004 roku.

W rozgrywkach deblowych ma w dorobku 19 wygranych turniejów z cyklu ATP World Tour. Ponadto był uczestnikiem 19 innych finałów, w tym finału US Open z 2013 roku. Najwyżej w klasyfikacji deblistów był na 6. pozycji na początku czerwca 2013 roku.

W grze mieszanej Soares odniósł 2 triumfy – na kortach US Open. Pierwsze zwycięstwo zanotował we wrześniu 2012 roku, wygrywając w parze z Jekatieriną Makarową. W finałowym pojedynku pokonali 6:7(8), 6:1, 12–10 Květę Peschke i Marcina Matkowskiego po obronieniu dwóch piłek meczowych[1]. W 2013 roku osiągnął też finał Wimbledonu, w którym razem z Lisą Raymond przegrali 7:5, 2:6, 6:8 z parą Kristina MladenovicDaniel Nestor. W 2014 roku razem z Sania Mirza wygrali rozgrywki w Nowym Jorku, pokonując w meczu mistrzowskim 6:1, 2:6, 11–9 Abigail Spears i Santiago Gonzáleza.

Od roku 2005 Soares reprezentuje Brazylię w Pucharze Davisa. Do końca 2014 roku rozegrał dla zespołu 13 pojedynków. W singlu zagrał 2 wygrane mecze, natomiast w deblu 11 spotkań, z których w 10 zwyciężył.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra mieszana (2–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 6 września 2012 US Open, Nowy Jork Twarda Rosja Jekatierina Makarowa Czechy Květa Peschke
Polska Marcin Matkowski
6:7(8), 6:1, 12–10
Finalista 1. 7 lipca 2013 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Lisa Raymond Francja Kristina Mladenovic
Kanada Daniel Nestor
7:5, 2:6, 6:8
Zwycięzca 2. 5 września 2014 US Open, Nowy Jork Twarda Indie Sania Mirza Stany Zjednoczone Abigail Spears
Meksyk Santiago González
6:1, 2:6, 11–9

Gra podwójna (19–19)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 22 czerwca 2008 Nottingham Trawiasta Zimbabwe Kevin Ullyett Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Wielka Brytania Jamie Murray
6:2, 7:6(5)
Finalista 1. 17 sierpnia 2008 Waszyngton Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Francja Marc Gicquel
Szwecja Robert Lindstedt
6:7(6), 3:6
Finalista 2. 29 sierpnia 2009 New Haven Twarda Zimbabwe Kevin Ullyett Austria Julian Knowle
Austria Jürgen Melzer
4:6, 6:7(3)
Zwycięzca 2. 25 października 2009 Sztokholm Twarda (hala) Zimbabwe Kevin Ullyett Szwecja Simon Aspelin
Australia Paul Hanley
6:4, 7:6(4)
Finalista 3. 16 stycznia 2010 Auckland Twarda Brazylia Marcelo Melo Nowa Zelandia Marcus Daniell
Rumunia Horia Tecău
5:7, 4:6
Zwycięzca 3. 22 maja 2010 Nicea Ceglana Brazylia Marcelo Melo Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 6:3, 10–5
Finalista 4. 26 września 2010 Metz Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Jamajka Dustin Brown
Holandia Rogier Wassen
3:6, 3:6
Zwycięzca 4. 6 lutego 2011 Santiago Ceglana Brazylia Marcelo Melo Polska Łukasz Kubot
Austria Oliver Marach
6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 5. 12 lutego 2011 Costa do Sauípe Ceglana Brazylia Marcelo Melo Hiszpania Pablo Andújar
Hiszpania Daniel Gimeno-Traver
7:6(4), 6:3
Finalista 5. 26 lutego 2011 Acapulco Ceglana Brazylia Marcelo Melo Rumunia Victor Hănescu
Rumunia Horia Tecău
1:6, 3:6
Finalista 6. 17 kwietnia 2011 Monte Carlo Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 2:6
Finalista 7. 23 października 2011 Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
1:6, 3:6
Zwycięzca 6. 19 lutego 2012 Costa do Sauípe Ceglana (hala) Stany Zjednoczone Eric Butorac Słowacja Michal Mertiňák
Brazylia André Sá
3:6, 6:4, 10–8
Finalista 8. 15 lipca 2012 Båstad Ceglana Austria Alexander Peya Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
3:6, 6:7(5)
Zwycięzca 7. 30 września 2012 Kuala Lumpur Twarda (hala) Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Ross Hutchins
5:7, 7:5, 10–7
Zwycięzca 8. 7 października 2012 Tokio Twarda Austria Alexander Peya Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
6:3, 7:6(5)
Zwycięzca 9. 21 października 2012 Sztokholm Twarda (hala) Brazylia Marcelo Melo Szwecja Robert Lindstedt
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(4), 7:5, 10–6
Zwycięzca 10. 27 października 2012 Walencja Twarda (hala) Austria Alexander Peya Hiszpania David Marrero
Hiszpania Fernando Verdasco
6:3, 6:2
Zwycięzca 11. 12 stycznia 2013 Auckland Twarda Wielka Brytania Colin Fleming Szwecja Johan Brunström
Dania Frederik Nielsen
7:6(1), 7:6(2)
Zwycięzca 12. 17 lutego 2013 São Paulo Ceglana (hala) Austria Alexander Peya Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
6:7(5), 6:2, 10–7
Zwycięzca 13. 28 kwietnia 2013 Barcelona Ceglana Austria Alexander Peya Szwecja Robert Lindstedt
Kanada Daniel Nestor
5:7, 7:6(7), 10–4
Finalista 9. 12 maja 2013 Madryt Ceglana Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
Finalista 10. 16 czerwca 2013 Londyn (Queen's) Trawiasta Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 5:7, 3–10
Zwycięzca 14. 22 czerwca 2013 Eastbourne Trawiasta Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Jonathan Marray
3:6, 6:3, 10–8
Finalista 11. 21 lipca 2013 Hamburg Ceglana Austria Alexander Peya Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:3, 1:6, 8–10
Zwycięzca 15. 11 sierpnia 2013 Montreal Twarda Austria Alexander Peya Wielka Brytania Colin Fleming
Wielka Brytania Andy Murray
6:4, 7:6(4)
Finalista 12. 8 września 2013 US Open, Nowy Jork Twarda Austria Alexander Peya Indie Leander Paes
Czechy Radek Štěpánek
1:6, 3:6
Zwycięzca 16. 27 października 2013 Walencja Twarda (hala) Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(3), 6:7(1), 13–11
Finalista 13. 3 listopada 2013 Paryż Twarda (hala) Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 3:6
Finalista 14. 4 stycznia 2014 Ad-Dauha Twarda Austria Alexander Peya Czechy Tomáš Berdych
Czechy Jan Hájek
2:6, 4:6
Finalista 15. 11 stycznia 2014 Auckland Twarda Austria Alexander Peya Austria Julian Knowle
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 3:6, 5–10
Finalista 16. 16 marca 2014 Indian Wells Twarda Austria Alexander Peya Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 3:6
Zwycięzca 17. 15 czerwca 2014 Londyn (Queen's) Trawiasta Austria Alexander Peya Wielka Brytania Jamie Murray
Australia John Peers
4:6, 7:6(4), 10–4
Finalista 17. 21 czerwca 2014 Eastbourne Trawiasta Austria Alexander Peya Filipiny Treat Huey
Wielka Brytania Dominic Inglot
5:7, 7:5, 8–10
Finalista 18. 20 lipca 2014 Hamburg Ceglana Austria Alexander Peya Chorwacja Marin Draganja
Rumunia Florin Mergea
4:6, 5:7
Zwycięzca 18. 10 sierpnia 2014 Toronto Twarda Austria Alexander Peya Chorwacja Ivan Dodig
Brazylia Marcelo Melo
6:4, 6:3
Zwycięzca 19. 3 maja 2015 Monachium Ceglana Austria Alexander Peya Niemcy Alexander Zverev
Niemcy Mischa Zverev
4:6, 6:1, 10–5
Finalista 19. 14 czerwca 2015 Stuttgart Trawiasta Austria Alexander Peya Indie Rohan Bopanna
Rumunia Florin Mergea
7:5, 2:6, 7–10

Przypisy

  1. Soares/Makarova Win Mixed Doubles Crown (ang.). atpworldtour.com, 6 września 2012. [dostęp 7 września 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]