Marat Safin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marat Safin
Marat Safin
Państwo  Rosja
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1980
Moskwa
Wzrost 193 cm
Masa ciała 88 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1997
Zakończenie kariery 11 listopada 2009
Trener Rausa Isłanowa
Hernán Gumy
Peter Lundgren
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 15
Najwyżej w rankingu 1 (20 listopada 2000)
Australian Open W (2005)
Roland Garros SF (2002)
Wimbledon SF (2008)
US Open W (2000)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 71 (22 kwietnia 2002)
Australian Open 1R (2000, 2009)
Roland Garros 1R (2001)
Wimbledon 3R (2001)

Marat Michajłowicz Safin, ros. Марат Михайлович Сафин (ur. 27 stycznia 1980 w Moskwie) – rosyjski tenisista pochodzenia tatarskiego.

Safin zadebiutował w zawodowym gronie tenisistów w 1997 roku. Dnia 11 listopada 2009 roku zakończył swoją karierę meczem 2 rundy turnieju halowego w Paryżu z po porażce z Juanem Martínem del Potro.

Rosjanin jest zwycięzcą dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, US Open 2000 i Australian Open 2005. Jest też pierwszym tenisistą swojej narodowości, który doszedł do półfinału Wimbledonu. Wynik ten ustanowił w 2008 roku. Łącznie w singlu wygrał 15 turniejów ATP World Tour oraz 12 razy był uczestnikiem finałów. Wygrał 422 spośród 689 rozegranych spotkań w cyklu ATP World Tour.

W deblu triumfował w 2 turniejach ATP World Tour i 4 razy dochodził do finałów.

W 2002 i 2006 roku zdobył wspólnie z reprezentacją Rosji Puchar Davisa. Reprezentował swój kraj również na igrzyskach olimpijskich w Sydney (2000) i igrzyskach olimpijskich w Atenach (2004).

Dnia 20 listopada 2000 roku został liderem rankingu ATP. Po raz ostatni na tym miejscu był klasyfikowany 16 kwietnia 2001. Łącznie na szczycie listy ATP znajdował się przez 9 tygodni. W zestawieniu gry podwójnej najwyżej był na 71. miejscu 22 kwietnia 2002 roku.

Życie prywatne[edytuj]

Dinara to o sześć lat młodsza siostra Marata Safina, również tenisistka

Rodzice Marata Safina związani są z tenisem ziemnym. Ojciec, Michaił Aleksiejewicz Safin był menedżerem moskiewskiego klubu Spartak. Matka, Rausa Isłanowa to była tenisistka radziecka, później pracująca jako trener (do 1993 trenowała też swojego syna). Młodsza o sześć lat siostra Dinara Safina to była liderka rankingu WTA w grze pojedynczej, wicemistrzyni olimpijska z Pekinu (2008), mistrzyni US Open 2007 w grze podwójnej, wicemistrzyni trzech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej i zdobywczyni Pucharu Federacji. Rodzina Safinów jest pochodzenia tatarskiego.

Marat Safin mówi po rosyjsku, tatarsku, angielsku i hiszpańsku. Jest fanem klubu piłkarskiego Spartak Moskwa i gracza NBA Shaquille’a O’Neala. Jest muzułmaninem. Wychowywał się w Moskwie, następnie mieszkał w Walencji, a obecnie w Monte Carlo w Monako. W 2007 spędził dziesięć dni wspinając się na szósty pod względem wysokości szczyt świata Czo Oju, znajdujący się w Himalajach[1].

Do 2005 związany był z Darją „Daszą” Żukową, córką rosyjskiego oligarchy Aleksandra Radkina Żukowa, modelką, projektantką mody i redaktorką magazynów[2][3].

W styczniu 2010 potwierdził, że ma mieszkającą w Moskwie córkę Ewę (ur. 2005), będącą owocem jego romansu z rodaczką Walerią Jakubowską[4][5]. Para rozstała się jeszcze przed narodzinami dziecka. Safin finansuje utrzymanie swojej córki, z którą spotyka się dwa razy w roku. Waleria natomiast zajmuje się biznesem i wyszła za mąż za znanego w środowisku prawnika.

16 lipca 2011 w Moskwie uczestniczył w ceremonii zaślubin swojej reprezentacyjnej koleżanki, Jeleny Diemientiewej z hokeistą Maksimem Afinogienowem.

W latach 2007–2009 jego partnerką była rosyjska modelka Anna Druziaka[6]. Relacja zakończyła się, gdy tenisista związał się z Anastasiją Osipową, piosenkarką, członkinią rosyjskiego zespołu muzycznego Blestiaszczije[7]. Jego kolejną partnerką była Aliona Ahmadullina. Safin wznowił relację z Druziaką po raz drugi i trzeci, kończąc ją w 2013, a potem w 2015 roku.

Od 2015 związany był z rosyjską śpiewaczką operową pochodzenia tatarskiego, Aidą Garifulliną[8]. Relacja zakończyła się we wrześniu 2016[9].

3 października 2015 Safin razem z Justine Henin, Heleną Sukovą, Yvonem Petrą i Margaret Scriven został nominowany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[10]. 16 lipca 2016 włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy jako pierwsza w dziejach osoba z Rosji[11]. Ceremonii przewodzili Monica Seles i Jimmy Connors.

Po zakończeniu sportowej kariery otrzymał propozycję pracy w Rosyjskiej Federacji Tenisowej i Rosyjskim Komitecie Olimpijskim, podobnie jak jego rodaczka Jelena Diemientjewa, która zakończyła swoje profesjonalne występy na światowych kortach z dniem 29 października 2010. W lutym 2010 pojechał do Vancouver, by śledzić przebieg zimowych igrzysk olimpijskich. W jednym z wywiadów dla francuskiej stacji radiowej RMC zaznaczył, że chce się skupić na tenisie w Rosji.

W lutym 2010 zadebiutował w cyklu rozgrywkowym Senior Tennis, przeznaczonym dla byłych mistrzów. Jego pierwszy występ miał miejsce w Rio de Janeiro w Brazylii, gdzie przegrał w 1 rundzie z Wayne'em Ferreirą.

Jako były tenisista występował kilkakrotnie w pokazowych zawodach. W lutym 2010 zagrał w Atlancie z Ivanem Lendlem, Matsem Wilanderem i Andym Roddickiem. 6 stycznia 2011 przegrał finał imprezy Rise of the Legends rozgrywanej na Tajwanie z Andre Agassim.

Kariera polityczna[edytuj]

4 grudnia 2011 w wyborach parlamentarnych został wybrany do rosyjskiej Dumy VI kadencji. Startował z list partii Jedna Rosja ówczesnego premiera Władimira Putina i reprezentował region Niżnego Nowogrodu, oddalonego od jego rodzinnej Moskwy o 300 kilometrów[12]. Kilka dni wcześniej uczestniczył w ceremonii otwarcia nowoczesnego sportowego kompleksu w tym mieście, nazwanego „Gwiazda”[13].

Kariera tenisowa[edytuj]

Safin znany był głównie ze swojego charakteru. Podczas meczu potrafił połamać przynajmniej kilka rakiet – w czasie całej kariery uczynił to 1055 razy[14]. W Moskwie otwarto nawet muzeum z kolekcją uszkodzonego przez tenisistę sprzętu[14]. Uchodził za najbardziej charyzmatycznego gracza w cyklu rozgrywkowym. Uznawano go za jednego z najbardziej utalentowanych tenisistów lat dziewięćdziesiątych i po 2000 roku. Prezentował siłowy tenis, dysponował efektownym serwisem i celnymi długimi uderzeniami. Jego najlepszym uderzeniem był oburęczny backhand. Po 2005 roku pojawiła się opinia, że brak sukcesów Rosjanina jest skutkiem jego niskiej systematyczności i braku konsekwencji[15][16]. Najmniej pewnie czuł się na kortach trawiastych (pomimo wimbledońskiego półfinału). Po londyńskiej imprezie został jednak czwartym spośród pięciu aktywnych tenisistów, którzy w całej karierze we wszystkich Wielkich Szlemach zagrali przynajmniej w półfinale; pozostali to Federer, Nalbandian, Đoković i Nadal.

Pochodzący ze sportowej rodziny Marat Safin rozpoczął treningi tenisowe w wieku sześciu lat. Jego ojciec był menedżerem klubu tenisowego Spartak Moskwa, matka natomiast po zakończeniu kariery tenisowej pracowała jako trenerka. Safin uczył się gry między innymi z przyszłymi gwiazdami rosyjskiego tenisa, Jeleną Dementiewą, Anną Kurnikową i Anastasiją Myskiną. W 1994 przeprowadził się do Walencji w Hiszpanii, aby uczestniczyć w programach treningowych niedostępnych na terenie Rosji[14].

W kwietniu 1995 po raz pierwszy wystąpił w juniorskim turnieju ITF, w Soczi. Swój debiutancki tytuł zdobył jednak dopiero rok później w Moskwie, pokonując w finale turnieju Nike Junior Challenge Artema Derepasko 4:6, 6:3, 6:4. W maju 1996 wystąpił w swoim pierwszym juniorskim turnieju wielkoszlemowym, na kortach French Open, ale odpadł z rywalizacji w 1 rundzie. Notowany był najwyżej w czwartej setce klasyfikacji juniorskiej ITF.

Od lutego 1995 próbował swoich sił w imprezach seniorskich ITF, a pierwszy tytuł wywalczył w hiszpańskim Oviedo we wrześniu 1996.

Status profesjonalnego tenisisty otrzymał w 1997 roku.

Sezony 1997–1998[edytuj]

We wrześniu 1997 wygrał w portugalskim Espinho swój pierwszy turniej ATP Challenger Tour, pokonując w finale Stephane'a Hueta 7:5, 6:0. W listopadzie zadebiutował w rozgrywkach ATP World Tour, w Moskwie. Odpadł w meczu otwarcia z Kennethem Carlsenem.

W lutym 1998 w Filadelfii wygrał po raz pierwszy pojedynek w cyklu ATP World Tour, eliminując w 1 rundzie Wayne’a Blacka 6:1, 2:6, 6:3. Dwa miesiące później zadebiutował w reprezentacji Rosji w rozgrywkach o Puchar Davisa i przegrał w pięciu setach z Jimem Courierem i w trzech setach z Andre Agassim. Dotarł do 3 rundy turnieju w Barcelonie, eliminując 31. w rankingu Magnusa Larssona.

W maju w swoim debiucie wielkoszlemowym sprawił niespodziankę, eliminując w 1 rundzie French Open Agassiego wynikiem 5:7, 7:5, 6:2, 3:6, 6:2, a w kolejnej 8. zawodnika globu i obrońcę tytułu, Gustava Kuertena 3:6, 7:6(5), 3:6, 6:1, 6:4[17]. Po raz pierwszy w erze open w Wielkim Szlemie mistrz poprzedniej edycji odpadł z turnieju po meczu z kwalifikantem. W turnieju ustanowiono też inny rekord – spośród ośmiu najwyżej rozstawionych tenisistów tylko jeden zdołał dotrzeć do czwartej rundy (grający z nr 3. Marcelo Rios). W 4 rundzie Safina wyeliminował Cédric Pioline po pięciosetowym meczu[18]. Awans do 4 rundy w Paryżu spowodował, że zawodnik z Moskwy po raz pierwszy znalazł się w gronie stu najlepszych tenisistów świata w rankingu ATP, na 72. miejscu.

W sierpniu w amerykańskim Long Island osiągnął swój pierwszy półfinał. W 1 rundzie pokonał Alberta Berasateguia (nr 15. ATP), a przegrał z Felixem Mantillą (nr 19. ATP). W debiucie na kortach Flushing Meadows awansował do 4 rundy po zwycięstwach nad Magnusem Gustafssonem, Taylorem Dentem i Thomasem Musterem. W kolejnym spotkaniu uległ w trzech setach liderowi rankingu ATP, Pete'owi Samprasowi. W klasyfikacji ATP przesunął się na 57. miejsce, a cały sezon zakończył na 49. pozycji.

Sezon 1999[edytuj]

Podczas Australian Open doszedł do 3 rundy, eliminując m.in. Gustava Kuertena wynikiem 6:3, 5:7, 4:6, 6:3, 6:4. W następnym meczu przegrał z Karolem Kucerą. W lutym osiągnął półfinał w Petersburgu, zapewniając sobie miejsce w gronie czterdziestu najlepszych tenisistów świata. W tym samym miesiącu dotarł do półfinału w Rotterdamie, gdzie w spotkaniu otwarcia pokonał nr 4. klasyfikacji ATP, Àlexa Corretję.

Do zawodów ATP Master Series w Indian Wells przystąpił jako 30. tenisista rankingu ATP. Zwyciężył z Thomasem Enqvistem (nr 14. ATP) i Justinem Gimelstobem, przegrywając w 3 rundzie z Markiem Philippoussisem. W 1 rundzie w Miami wyeliminował w dwóch setach Borisa Beckera. Podczas French Open wyrównał swoje osiągnięcie z poprzedniej edycji. Został pokonany w 4 rundzie przez Dominika Hrbatego.

W sierpniu w Bostonie Safin wygrał swój pierwszy turniej w rozgrywkach ATP World Tour. W finale pokonał wynikiem 6:4, 7:6(1) 9. zawodnika rankingu, Grega Rusedskiego[19]. W listopadzie awansował do pierwszego finału zawodów ATP Masters Series, w Paryżu. Pokonał kolejno: Mariana Zabaletę, Gustava Kuertena, Marca Rosseta, Jima Couriera i Michaela Changa. W ostatnim meczu w czterech setach uległ liderowi rankingu, Andre Agassiemu[20]. Na koniec roku zajął 26. miejsce w notowaniach ATP.

Sezon 2000[edytuj]

W kwietniu sezonu 2000 wygrał zmagania w Barcelonie, eliminując po drodze m.in. Nicolása Lapentti'ego (nr 8. ATP) i Magnusa Normana (nr 4. ATP). Tydzień później triumfował również na Majorce. W maju został finalistą turnieju ATP Masters Series w Hamburgu, a podczas French Open osiągnął swój pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał.

Latem triumfował w imprezie ATP Masters Series Toronto, gdzie w ćwierćfinale pokonał Samprasa[21]. Doszedł też do finału w Indianapolis. Safin zdobył swoje pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe podczas US Open i został pierwszym Rosjaninem, który triumfował w Nowym Jorku[22]. W finale w trzech setach pokonał Pete’a Samprasa i awansował na 2. miejsce w rankingu światowym[23]. Amerykanin przed tymi zawodami wygrał osiem kolejnych finałów wielkoszlemowych, w których wystąpił od 1995 roku. Safin tydzień później był najlepszy również w Taszkencie i został pierwszym tenisistą od czasów Ivana Lendla (1985), który wygrał turniej ATP w tygodniu po Wielkim Szlemie[24].

W listopadzie 2000 okazał się najlepszy w Petersburgu, po raz pierwszy zwyciężając w imprezie na terenie Rosji. Kolejny tytuł, zdobyty w Paryżu, zapewnił mu awans na pozycję lidera rankingu ATP (notowanie z 20 listopada 2000; Rosjanin utrzymał się na tym miejscu w sumie przez dziewięć tygodni, na koniec sezonu był jednak zawodnikiem nr 2. – przegrał rywalizację z Kuertenem)[25]. Wystąpił w prestiżowym Tennis Masters Cup w Lizbonie, ale przegrał 2–setowy pojedynek półfinałowy z Andre Agassim. W 2001 roku, za osiągnięcia z sezonu 2000, otrzymał Laureus World Sports Award w kategorii Debiut Roku.

Sezony 2001–2009[edytuj]

W lutym 2001 w półfinałowym pojedynku imprezy w Dubaju z Thomasem Johanssonem doznał kontuzji pleców – wygrał ten mecz, ale skreczował następnego dnia w finale z Juanem Carlosem Ferrero przy stanie 6:2, 3:1 dla Hiszpana[26]. W czerwcu wystąpił w ćwierćfinale Wimbledonu, ulegając późniejszemu mistrzowi, Goranovi Ivaniševiciowi. Latem leczył uraz kolana, ale pomimo to osiągnął półfinały w Indianapolis i US Open, pokonany w Nowym Jorku przez Pete’a Samprasa[24]. Obronił tytuły w Taszkencie i Petersburgu.

27 stycznia 2002 Safin zagrał w swoim drugim finale turnieju wielkoszlemowego, tym razem w Melbourne. Był to dzień jego dwudziestych drugich urodzin i występował w roli faworyta, jednak przegrał z Thomasem Johanssonem[27]. Rosjanin oznajmił, że w odniesieniu sukcesu przeszkodziła mu zbyt duża nerwowość. Wkrótce awansował do półfinału French Open i wygrał turniej serii ATP Masters Series w Paryżu, pokonując w finale ówczesnego lidera rankingu ATP, Lleytona Hewitta. Sezon zakończył na 3. miejscu na świecie.

W roku 2003 przez większą część sezonu zmagał się z kontuzją nadgarstka i jego najlepszym wynikiem okazał się kwietniowy finał w Barcelonie, w którym skreczował walcząc z Carlosem Moyą[24][28]. Wystartował jedynie w 13 turniejach i wypadł poza czołową pięćdziesiątkę klasyfikacji ATP.

W 2000 roku Marat Safin został mistrzem US Open

W styczniu 2004 ponowie doszedł do finału Australian Open, ale przegrał w nim z Rogerem Federerem. W ćwierćfinale wyeliminował Andy’ego Roddicka (nr 1. ATP), a w półfinale Andre Agassiego (nr 4. ATP). W Melbourne rozegrał wówczas jeden mecz trzysetowy, dwa czterosetowe i cztery pięciosetowe, łącznie trzydzieści setów, co było wyrównaniem rekordu Harolda Solomona z French Open 1976[24]. Po australijskim turnieju awansował z 86. na 32. miejsce w klasyfikacji ATP. W kwietniu rozpoczął współpracę z Peterem Lundgrenem[29]. We wrześniu wygrał zawody w Pekinie, a w październiku dwie imprezy rangi ATP Masters Series w Madrycie i Paryżu, po czym powrócił do czołowej dziesiątki zawodników świata.

Marat Safin wygrał Australian Open w roku 2005

Drugie mistrzostwo wielkoszlemowe Safin wywalczył w sezonie 2005 podczas Australian Open po czterosetowym finale z Lleytonem Hewittem. W półfinale wyeliminował wynikiem 5:7, 6:4, 5:7, 7:6(6), 9:7 ówczesnego lidera rankingu, Rogera Federera, kończąc serię dwudziestu sześciu zwycięstw Szwajcara nad tenisistami z najlepszej dziesiątki światowej klasyfikacji; Rosjanin określił później ten mecz jako „wojnę mózgów”[30][31]. Mecz Safina z Federerem trwał 5 godz. i 28 min. i Rosjanin obronił w piątym secie piłkę meczową. Safin został też jednym z czterech graczy, którzy w tym roku byli lepsi od Federera (pokonali go jeszcze Richard Gasquet, Rafael Nadal i David Nalbandian)[24]. Federer zrewanżował się rosyjskiemu tenisiście w czerwcu w finale w Halle. Był to pierwszy w karierze Safina finał na kortach trawiastych (jednocześnie osiągnął tam finał debla razem z Joachimem Johanssonem). Z powodu kontuzji kolana zrezygnował z występów w sezonie jesiennym[24].

Z opóźnieniem rozpoczął rok rozgrywkowy 2006, nie przystępując do obrony pucharu z Melbourne na skutek przedłużającej się kontuzji kolana[32]. Wskutek licznych urazów i częstych nieobecności na światowych arenach spadł na 104. miejsce w rankingu (najniższe od maja 1998); został finalistą w Moskwie (przegrał z Nikołajem Dawydienką) i półfinalistą w Bangkoku. W 2007 po raz pierwszy od 1998 nie zagrał w ani jednym singlowym finale ATP, dochodząc najdalej do półfinału w Las Vegas.

Po serii porażek na początku 2008 roku awansował do półfinału Wimbledonu, w którym przegrał z Rogerem Federerem. Safin został pierwszym Rosjaninem, który doszedł w Londynie do tej fazy rozgrywek. W 2 rundzie wyeliminował Novaka Đokovicia (nr 3. ATP), w 4 rundzie Stanislasa Wawrinkę (nr 9. ATP), a w ćwierćfinale Feliciana Lópeza[33]. W październiku awansował do finału w Moskwie, ulegając Igorowi Kunicynowi[34]. Był to ostatni finał w karierze Rosjanina.

Jego najlepsze rezultaty w sezonie 2009 to półfinał w Petersburgu i ćwierćfinał w Los Angeles. Ostatni turniejowy występ Safina miał miejsce w imprezie ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. W 1 rundzie były trzykrotny mistrz tych zawodów pokonał Thierry’ego Ascione 6:4, 4:6, 7:6(3) (ostatni wygrany mecz w karierze), ale w 2 przegrał z Juanem Martínem del Potro 4:6, 7:5, 4:6, kończąc w ten sposób swoją 13–letnią karierę[35].

Marat Safin nie angażował się w rozgrywki w grze podwójnej; mimo to wygrał 2 turnieje w tej konkurencji i 4 razy wystąpił w finałach. W 2001 roku w parze z Rogerem Federerem zdobyli puchar w Gstaad, a w 2007 z Dmitrijem Tursunowem w Moskwie. Wicemistrzostwa zdobył w Moskwie w 1999 (z Andrijem Medwediewem), w 2001 i 2002 w Petersburgu z Iraklim Labadze i w 2005 w Halle z Joachimem Johanssonem. Wystąpił w deblu w trzech z czterech turniejów wielkoszlemowych (poza US Open), dochodząc maksymalnie do 2 rundy. Według notowań z 22 kwietnia 2002 zajmował najwyższe w karierze, 71. miejsce w zestawieniu gry podwójnej.

Rosjanin nigdy nie zagrał w turnieju wielkoszlemowym w grze mieszanej.

Reprezentacja Rosji w Pucharze Davisa

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

Safin był jedną z najważniejszych postaci w rosyjskiej reprezentacji w rozgrywkach o Puchar Davisa. Wielokrotnie wygrywał decydujące, często zacięte spotkania. Zdobył to trofeum dwukrotnie, w latach 2002 i 2006. Zadebiutował w 1998 w 1 rundzie grupy światowej, gdzie jego ekipa przegrała 2:3 ze Stanami Zjednoczonymi. W finale edycji 2002 Rosjanie pokonali 3:2 Francuzów, Safin zdobył 2 punkty w grze pojedynczej[36]. W 2006 Rosjanie zwyciężyli z Argentyną 3:2, a Safin ponownie zdobył 2 punkty[37]. W półfinale edycji 2002 był uczestnikiem najdłuższego deblowego meczu Rosjan w historii Pucharu Davisa, kiedy razem z Jewgienijem Kafielnikowem ulegli Lucasowi Arnoldowi Kerowi i Davidowi Nalbandianowi. W tym spotkaniu ustanowiono też rekord gemów w meczu, gemów w secie i najdłuższego finałowego seta (6:4, 6:4, 5:7, 3:6, 19:17 dla Argentyny)[38]. Safin zakończył występy w reprezentacji w 2009 po konfrontacji ćwierćfinału grupy światowej z Izraelem.

Reprezentował Rosję w pokazowym turnieju o Puchar Hopmana. Najlepszy wynik – wicemistrzostwo – osiągnął w edycji 2009, partnerując swojej siostrze Dinarze. W fazie grupowej pokonali wszystkich przeciwników: Włochów (Flavia Pennetta i Simone Bolelli), Tajwańczyków (Hsieh Su-wei i Lu Yen-hsun) oraz Francuzów (Alizé Cornet i Gilles Simon), ale w finale zostali pokonani przez Słowaków, Dominikę Cibulkovą i Dominika Hrbatego. W 2004 i 2005 startował w parze z Anastasiją Myskiną i w 2001 z Jeleną Lichowcewą, za każdym razem kończąc zmagania na fazie grupowej.

Marat Safin reprezentował Rosję na letnich igrzyskach olimpijskich. Zadebiutował w Sydney w 2000 roku jako jeden z dwóch singlistów ze swojego kraju (obok Jewgienija Kafielnikowa), odpadł w 1 rundzie po porażce z Fabrice'em Santoro, natomiast jego rodak zdobył złoty medal. W grze podwójnej debel Kafielnikow–Safin dotarł do 2 rundy. W 2004 w Atenach został wyeliminowany w 2 rundzie singla przez Feliciana Lópeza, z kolei w deblu w meczu otwarcia przegrał, wspólnie z Michaiłem Jużnym, z najwyżej rozstawionymi amerykańskimi bliźniakami Bobem i Mikiem Bryanami.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (15–12)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 29 sierpnia 1999 Boston Twarda Wielka Brytania Greg Rusedski 6:4, 7:6(11)
Finalista 1. 7 listopada 1999 Paryż Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:7(1), 2:6, 6:4, 4:6
Zwycięzca 2. 30 kwietnia 2000 Barcelona Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:3, 6:3, 6:4
Zwycięzca 3. 7 maja 2000 Walencja Ceglana Szwecja Mikael Tillström 6:4, 6:3
Finalista 2. 21 maja 2000 Hamburg Ceglana Brazylia Gustavo Kuerten 4:6, 7:5, 4:6, 7:5, 6:7(3)
Zwycięzca 4. 6 sierpnia 2000 Toronto Twarda Izrael Harel Lewi 6:2, 6:3
Finalista 3. 20 sierpnia 2000 Indianapolis Twarda Brazylia Gustavo Kuerten 6:3, 6:7(2), 6:7(2)
Zwycięzca 5. 10 września 2000 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:4, 6:3, 6:3
Zwycięzca 6. 17 września 2000 Taszkent Twarda Włochy Davide Sanguinetti 6:3, 6:4
Zwycięzca 7. 12 listopada 2000 Petersburg Twarda (hala) Słowacja Dominik Hrbatý 2:6, 6:4, 6:4
Zwycięzca 8. 19 listopada 2000 Paryż Twarda (hala) Australia Mark Philippoussis 3:6, 7:6(7), 6:4, 3:6, 7:6(8)
Finalista 4. 4 marca 2000 Dubaj Twarda Hiszpania Juan Carlos Ferrero 2:6, 1:3 krecz
Zwycięzca 9. 16 września 2001 Taszkent Twarda Rosja Jewgienij Kafielnikow 6:2, 6:2
Zwycięzca 10. 28 października 2001 Petersburg Twarda (hala) Niemcy Rainer Schüttler 3:6, 6:3, 6:3
Finalista 5. 27 stycznia 2002 Australian Open, Melbourne Twarda Szwecja Thomas Johansson 6:3, 4:6, 4:6, 6:7(4)
Finalista 6. 19 maja 2002 Hamburg Ceglana Szwajcaria Roger Federer 1:6, 3:6, 4:6
Zwycięzca 11. 3 listopada 2002 Paryż Twarda (hala) Australia Lleyton Hewitt 7:6(4), 6:0, 6:4
Finalista 7. 27 kwietnia 2003 Barcelona Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 7:5, 2:6, 2:6, 0:3 krecz
Finalista 8. 1 lutego 2004 Australian Open, Melbourne Twarda Szwajcaria Roger Federer 6:7(3), 4:6, 2:6
Finalista 9. 18 kwietnia 2004 Estoril Ceglana Argentyna Juan Ignacio Chela 7:6(2), 3:6, 3:6
Zwycięzca 12. 19 września 2004 Pekin Twarda Rosja Michaił Jużny 7:6(4), 7:5
Zwycięzca 13. 24 października 2004 Madryt Twarda (hala) Argentyna David Nalbandian 6:2, 6:4, 6:3
Zwycięzca 14. 7 listopada 2004 Paryż Twarda (hala) Czechy Radek Štěpánek 6:3, 7:6(5), 6:3
Zwycięzca 15. 30 stycznia 2005 Australian Open, Melbourne Twarda Australia Lleyton Hewitt 1:6, 6:3, 6:4, 6:4
Finalista 10. 12 czerwca 2005 Halle Trawiasta Szwajcaria Roger Federer 4:6, 7:6(6), 4:6
Finalista 11. 15 października 2006 Moskwa Dywanowa (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 4:6, 7:5, 4:6
Finalista 12. 12 października 2008 Moskwa Twarda (hala) Rosja Igor Kunicyn 6:7(6), 7:6(4), 3:6

Gra podwójna (2–4)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 14 listopada 1999 Moskwa Dywanowa (hala) Ukraina Andrij Medwediew Stany Zjednoczone Justin Gimelstob
Czechy Daniel Vacek
2:6, 1:6
Zwycięzca 1. 15 lipca 2001 Gstaad Ceglana Szwajcaria Roger Federer Australia Michael Hill
Stany Zjednoczone Jeff Tarango
0:1 krecz
Finalista 2. 28 października 2001 Petersburg Twarda (hala) Gruzja Irakli Labadze Rosja Dienis Gołowanow
Rosja Jewgienij Kafielnikow
5:7, 4:6
Finalista 3. 27 października 2002 Petersburg Twarda (hala) Gruzja Irakli Labadze Południowa Afryka David Adams
Stany Zjednoczone Jared Palmer
6:7(8), 3:6
Finalista 4. 12 czerwca 2005 Halle Trawiasta Szwecja Joachim Johansson Szwajcaria Yves Allegro
Szwajcaria Roger Federer
5:7, 7:6(6), 3:6
Zwycięzca 2. 14 października 2007 Moskwa Twarda (hala) Rosja Dmitrij Tursunow Czechy Tomáš Cibulec
Chorwacja Lovro Zovko
6:4, 6:2

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 3R 1R 4R F 3R F W 3R 2R 3R 1 / 10 31–8
French Open 4R 4R QF 3R SF 4R 4R 1R 2R 2R 2R 0 / 11 26–11
Wimbledon 1R 2R QF 2R 1R 3R 2R 3R SF 1R 0 / 10 16–10
US Open 4R 2R W SF 2R 1R 4R 2R 2R 1R 1 / 10 22–9
Wygrane turnieje 0 / 0 0 / 3 0 / 3 1 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 4 1 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 2 / 41 N/A
Bilans spotkań 0–0 6–3 6–3 12–3 14–4 13–4 2–0 9–4 12–2 4–3 6–4 8–4 3–4 N/A 95–38
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals SF RR SF 0 / 3 4–7
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells 3R 2R 1R 3R 3R 3R 3R 4R 2R 1R 3R 0 / 11 13–11
Miami 4R 2R 2R QF 2R 2R 3R 1R 2R 1R 3R 0 / 11 7–11
Monte Carlo 1R 1R 1R QF SF 3R 1R 2R 2R 2R 0 / 10 12–10
Rzym 2R 2R 2R 2R 3R 2R 2R 2R 1R 1R 0 / 10 9–10
Hamburg 2R F 2R F 3R 2R 1R 2R 3R NMS 0 / 9 18–9
Montreal/Toronto W 1R QF 1R 1R 2R 2R 1R 1 / 8 11–7
Cincinnati 1R 3R 1R 1R QF QF 1R 1R 1R 2R 0 / 10 9–10
Madryt 2R 1R W QF 1R 1R 1 / 6 8–5
Paryż F W 3R W W QF 1R 2R 3 / 8 24–5
Szanghaj Nie ATP World Tour Masters 1000 2R 0 / 1 1–1
Ranking na koniec sezonu
194 49 23 2 11 3 77 4 12 26 56 29 61 N/A

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy

  1. Jim White: Marat Safin with another mountain to climb (ang.). telegraph.co.uk, 4 lipca 2008. [dostęp 29 grudnia 2016].
  2. Fascynująca narzeczona miliardera (pol.). W: Flash Press Media [on-line]. interia.pl. [dostęp 19 października 2013].
  3. Dasza Żukowa. Nowa rosyjska księżniczka (pol.). W: GALA 17/2008 [on-line]. gala.pl, 18 kwietnia 2008. [dostęp 19 października 2013].
  4. Marat Safin admitted his extramarital daughter (ang.). besttopnews.com, 20 stycznia 2010. [dostęp 28 grudnia 2016].
  5. Six girls who Marat Safin smashed heart (ang.). capelino.com. [dostęp 28 grudnia 2016].
  6. Marat Safin and Anna Druzyaka (ang.). allrus.me. [dostęp 28 grudnia 2016].
  7. Milena Florinskaya: Anastasia Osipova wants to marry his Marat Safin (ang.). besttopnews.com, 22 października 2008. [dostęp 13 marca 2014].
  8. Opera singer Aida Garifullina’s baby Marat Safin (ang.). W: Celebrity News [on-line]. ayresearch.com, 14 lipca 2016. [dostęp 28 grudnia 2016].
  9. Free again: Marat Safin broke up with Opera diva — HealthyMax, „HealthyMax”, 5 września 2016 [dostęp 2017-08-12] (ang.).
  10. Justine Henin, Marat Safin nominated for Tennis Hall of Fame (ang.). W: Associated Press [on-line]. espn.com, 23 października 2015. [dostęp 28 grudnia 2016].
  11. Safin Inducted Into International Tennis Hall Of Fame (ang.). W: ATP Staff [on-line]. atpworldtour.com, 16 lipca 2016. [dostęp 28 grudnia 2016].
  12. Marat Safin został deputowanym do Dumy (pol.). W: Polska Agencja Prasowa [on-line]. sport.pl, 9 grudnia 2012. [dostęp 20 grudnia 2012].
  13. Marat Safin opens sports complex in Nizhny Novgorod region (ang.). W: Pravda.Ru [on-line]. pravdareport.com, 1 grudnia 2011. [dostęp 29 grudnia 2016].
  14. a b c Piotr Bobakowski: Łamał rakiety i beształ sędziów. Co dzisiaj robi kontrowersyjny tenisista z Rosji? (pol.). sportowefakty.wp.pl, 20 listopada 2016. [dostęp 29 grudnia 2016].
  15. SELENA ROBERTS: Safin Goes From Earth To the Moon (ang.). nytimes.com, 31 maja 2004. [dostęp 29 grudnia 2016].
  16. Steve Bierley: Federer steps up a level to dismiss brittle Safin with ominous ease (ang.). theguardian.com, 30 czerwca 2007. [dostęp 29 grudnia 2016].
  17. LISA DILLMAN: No Kuerten Call at French Open (ang.). latimes.com, 30 maja 1998. [dostęp 29 grudnia 2016].
  18. Grégory Jouin: 1998, Pioline fait rêver la France (fr.). francetvsport.fr, 22 maja 2012. [dostęp 29 grudnia 2016].
  19. Rusedski beaten in final (ang.). bbc.co.uk, 29 sierpnia 1999. [dostęp 29 grudnia 2016].
  20. Agassi Beats Safin in Paris Open Final (ang.). W: Staff and Wire Reports [on-line]. latimes.com, 8 listopada 1999. [dostęp 29 grudnia 2016].
  21. Sampras toppled by Safin (ang.). telegraph.co.uk, 6 lipca 2000. [dostęp 29 grudnia 2016].
  22. John Parsons: US Open final: Safin masters Sampras (ang.). telegraph.co.uk, 11 września 2000. [dostęp 29 grudnia 2016].
  23. Safin captures first Grand Slam (ang.). bbc.co.uk, 10 września 2000. [dostęp 29 grudnia 2016].
  24. a b c d e f Marat Safin – Year by Year (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 29 grudnia 2016].
  25. Bloodied Safin Wins Paris Masters (ang.). nytimes.com, 20 listopada 2000. [dostęp 29 grudnia 2016].
  26. Injured Safin hands Dubai title to Ferrero (ang.). v, 3 marca 2001. [dostęp 29 grudnia 2016].
  27. Stephen Bierley: Johansson plays joker for Sweden (ang.). theguardian.com, 28 stycznia 2002. [dostęp 29 grudnia 2016].
  28. Moya seals Barcelona title (ang.). bbc.co.uk, 27 kwietnia 2003. [dostęp 29 grudnia 2016].
  29. Nick Crowther: Making Marat believe (ang.). bbc.co.uk, 30 stycznia 2005. [dostęp 29 grudnia 2016].
  30. Mark Hodgkinson: Federer stunned by Safin's quality (ang.). telegraph.co.uk, 28 stycznia 2005. [dostęp 29 grudnia 2016].
  31. Safin stuns Federer in epic semi (ang.). bbc.co.uk, 27 stycznia 2005. [dostęp 29 grudnia 2016].
  32. Champion Safin out of Aussie Open (ang.). bbc.co.uk, 10 stycznia 2006. [dostęp 29 grudnia 2016].
  33. Ben Dirs: Safin books meeting with Federer (ang.). bbc.co.uk, 2 lipca 2008. [dostęp 29 grudnia 2016].
  34. Kunitsyn sees off Safin for title (ang.). bbc.co.uk, 12 października 2008. [dostęp 29 grudnia 2016].
  35. Safin ends career with Paris Masters defeat (ang.). W: Reuters [on-line]. rediff.com, 11 listopada 2009. [dostęp 29 grudnia 2016].
  36. Russia rallies for first Davis Cup triumph (ang.). upi.com, 1 grudnia 2002. [dostęp 30 grudnia 2016].
  37. CHRISTOPHER CLAREY: Safin Leads Russia to Davis Cup Victory (ang.). nytimes.com, 3 grudnia 2006. [dostęp 30 grudnia 2016].
  38. Peter Bodo: Bring on the Bulls (ang.). tennis.com, 17 września 2008. [dostęp 30 grudnia 2016].

Bibliografia[edytuj]