Juliusz Wilczur-Garztecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Juliusz Wilczur-Garztecki właściwie Juliusz Garztecki ps. Wilczur, Ludwik[1], Maks (ur. 6 maja 1920[2], zm. 2 kwietnia 2017[3]) – polski pisarz, krytyk literacki, tłumacz, publicysta, fotograf, oficer Armii Krajowej, pracownik aparatu bezpieczeństwa PRL, agent oraz współpracownik UB, funkcjonariusz GZI WP[4], kapitan WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Juliusza Wilczura-Garzteckiego w dniu pogrzebu na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Absolwent liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (rocznik 1938). Uczestnik kampanii wrześniowej, trafił do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł. Na przełomie 1939/40 wstąpił do ZWZ[5]. Współzałożyciel miesięcznika „Droga” wydawanego od 1943 podczas okupacji hitlerowskiej. W tym czasie przyjaźnił się z poetą Krzysztofem Kamilem Baczyńskim. Był oficerem kontrwywiadu Armii Krajowej, zastępcą szefa Referatu Politycznego Kontrwywiadu Komendy Głównej Armii Krajowej (kryptonim „Sonda”). Walczył w powstaniu warszawskim. We wrześniu 1944 opuścił szeregi AK i przeszedł do PAL, gdzie został zastępcą szefa II Oddziału KG PAL ds. kontrwywiadu. Po kapitulacji powstania udał się do oflagu II-D Gross Born (nr jeniecki 101669) w celu organizacji Komitetu Demokratycznego Obozu[6]. Po wyzwoleniu obozu wstąpił do wojska i został oficerem politycznym oraz korespondentem wojennym w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Wojska Polskiego. W 1945 przekazał archiwum kontrwywiadu AK w ręce UB, ujawniając wszystkich znanych sobie pracowników II Oddziału AK[7]. W 1946 pracował w Polskiej Misji Wojskowej w Rzymie, w 1947 przeniesiony do centrali Oddziału II Sztabu Generalnego (wywiad). W 1947 zdemobilizowany, rozpoczął pracę jako wicekonsul polski w Rzymie, gdzie z ramienia Departamentu VII MBP zajmował się rozpracowaniem środowisk wywiadowczych 2. Korpusu Polskiego[5]. Po dekonspiracji przeniesiony do Paryża na stanowisko wicekonsula i attaché ds. społecznych. W 1949 roku aresztowany przez UB, zwolniony w 1954 roku[8]. Współzałożyciel Klubu Krzywego Koła. Od 1957 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, później zajmował się fotografią, publicystyką i tłumaczeniami. W czasie stanu wojennego internowany.

Jego żoną była Ewa Urszula Wilczur-Garztecka, syn Marek Garztecki jest dyplomatą i publicystą.

Juliusz Wilczur-Garztecki był członkiem ZPAF-u[9].

Niektóre publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fotografia rodzinna (1977)
  • Koralowce
  • Armia Krajowa za i przeciw 2006

Tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Powstańcze Biogramy - Juliusz Garztecki
  2. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy „Bellona”, Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3
  3. Parafia Ewangelicko-Reformowana w Warszawie: Ogłoszenia 9.04.2017 r.
  4. Biuletyn Informacji Publicznej IPN (pol.). W: Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa [on-line]. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2017-06-16].
  5. a b Bogusław Polak, Komunistyczna agentura przeciwko 2. Korpusowi Polskiemu, Kombatant nr 6/2008
  6. IPN BU 01703/45, k. 14-17
  7. IPN BU 2264/1433, k. 53
  8. IPN BU 01703/45, k. 21v
  9. ZPAF - OKRĘG WARSZAWSKI - Aktualni członkowie Okręgu Warszawskiego ZPAF, 29 czerwca 2012 [dostęp 2018-11-10] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-29].