Kanut VI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanut VI
ilustracja
król Danii
Okres panowania od 1182
do 1202
Koronacja 25 czerwca 1170
Ringsted
Dane biograficzne
Dynastia Estrydsenidzi
Data urodzenia 1163
Data śmierci 1202
Ojciec Waldemar I Wielki
Matka Zofia Rurykowiczówna
Żona Gertruda saska

Kanut VI (duń. Knud 6.) (1163 - 1202) – król Danii w latach 1182 - 1202.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kanut został koronowany w wielku lat siedmiu 25 czerwca 1170 w Ringsted, podczas uroczystości złożenia relikwii swojego dziadka św. Kanuta Lavarda. Na tron wstąpił dwanaście lat później, w momencie śmierci swego ojca Waldemara Wielkiego. W rzeczywistości jednak w jego imieniu sprawował władzę biskup Absalon.

Panowanie Kanuta rozpoczęło się od konfliktu z cesarzem niemieckim Fryderykiem Barbarossą, który zażądał od Kanuta hołdu. Absalon odmówił. Doprowadziło to do wojny, która okazała się zwycięska dla strony duńskiej (głównie dzięki przewadze na morzu - Waldemar Wielki mocno rozbudował flotę duńską). W rezultacie Kanut ogłosił się królem Duńczyków i - po pokonaniu w 1184/85 pomorskiego księcia Bogusława I - słowiańskich Wendów.

Oprócz (związanych z tytułem króla Wendów) interwencji w konfliktach książąt słowiańskich, Kanut ruszył też z krucjatą do Finlandii (1191) i Estonii (1197).

Kanut VI i Absalon wzmocnili władzę królewską w Danii. Dzięki wprowadzeniu prawa Vederlov (potwierdzanego przysięgą obowiązku wierności i służby królowi) Kanut zgromadził wokół siebie powstającą klasę duńskich feudałów i osłabił potencjalną opozycję. Dzięku temu mógł ustanawiać własne prawo, które zastępowało prawo uchwalane powszechnie na wiecach (tingach).

Kanut VI zmarł bezdzietnie w roku 1202, rok po śmierci Absalona.