Wendowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wendowie (niem. Wenden[1], Winden, Windische) - określenie historyczne Słowian nadbałtyckich, wspólne dla Słowian połabskich i Łużyczan, zamieszkujących na wschód od królestwa duńskiego, Norwegii, Szwecji i na terenach od Odry do Gdańska. Obecnie używane w Niemczech w odniesieniu do Serbów Łużyckich zamieszkujących Łużyce.

Historia[edytuj]

 Osobne artykuły: Germania SlavicaKronika Słowian.

Pochodzi od łacińskiej nazwy Venedi, którą określano Wenedów. Słowo wend występuje również jako źródłosłów nazwy dużej duńskiej wyspy Vendsyssel.

Badaniem języków Wendów zajmował się Johann Heinrich Jugler, autor Vollständiges Lüneburgisch-Wendisches Wörterbuch, ich historię i kulturę opisywał Johann Parum Schultze w Die Wendländische Bauernchronik.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni. Wrocław-Warszawa: Ossolineum, 1989. ISBN 83-04-02690-2.

Zobacz też[edytuj]