Waldemar Atterdag

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Waldemar IV Atterdag
ilustracja
król Danii
Okres panowania od 1340
do 24 października 1375
Dane biograficzne
Dynastia Estrydsenidzi
Data urodzenia ok. 1320
Data i miejsce śmierci 24 października 1375
Zamek Gurre
Miejsce spoczynku katedra w Sorø
Ojciec Krzysztof II
Matka Eufemia pomorska
Żona Jadwiga ze Szlezwiku
Dzieci Krzysztof,
Małgorzata (ur. 1345),
Ingeborga,
Katarzyna,
Waldemar,
Małgorzata I (ur. 1353)

Waldemar IV Atterdag (Odnowiciel, Dojutrek[1]) (ur. ok. 1320, zm. 24 października 1375 na zamku Gurre) – król Danii w latach 1340–1375, syn Krzysztofa II.

Gdy w 1340 r. władający Danią holsztyński hrabia Gerard III został zabity, skończyło się trwające od ośmiu lat w tym kraju bezkrólewie i na tron wstąpił Waldemar IV Atterdag. Młody, wykształcony król początkowo władał tylko północną Jutlandią, stopniowo jednak odzyskał resztę Jutlandii, Zelandię i inne tereny spustoszonego i podzielonego za panowania poprzedniego króla kraju; w 1361 ponownie zjednoczył Danię przyłączając do niej Skanię i Gotlandię. Doprowadziło to jednak do konfliktu z Ligą Hanzeatycką zakończonego w roku 1370 podpisaniem niekorzystnego dla Danii traktatu stralsundzkiego.

W 1346 r. Waldemar sprzedał zakonowi krzyżackiemu Estonię, która należała do Danii od 1219. Ruch ten wyniknął z chęci skoncentrowania sił na odbudowie królestwa i uniknięcia ewentualnego konfliktu z niebezpiecznym zakonem - utrzymanie odległej prowincji byłoby zbyt kosztowne.

Waldemar pochowany został w katedrze Akademii w Sorø. W momencie śmierci króla z jego sześciorga dzieci przy życiu pozostała tylko Małgorzata I.

Przypisy

  1. Władysław Czapliński, Karol Górski: Historia Danii. Wyd. I. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1965, s. 107.

Bibliografia[edytuj]