Waldemar Atterdag

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waldemar IV Atterdag
ilustracja
król Danii
Okres panowania od 1340
do 24 października 1375
Poprzednik Krzysztof II
Następca Olaf II
Dane biograficzne
Dynastia Estrydsenidzi
Data urodzenia ok. 1320
Data i miejsce śmierci 24 października 1375
Zamek Gurre
Miejsce spoczynku katedra w Sorø
Ojciec Krzysztof II
Matka Eufemia pomorska
Żona Jadwiga ze Szlezwiku
Dzieci Krzysztof,
Małgorzata (ur. 1345),
Ingeborga,
Katarzyna,
Waldemar,
Małgorzata I (ur. 1353)

Waldemar IV Atterdag (Odnowiciel, Dojutrek[1]) (ur. ok. 1320, zm. 24 października 1375 na zamku Gurre) – król Danii w latach 1340–1375, syn Krzysztofa II.

Gdy w 1340 r. władający Danią holsztyński hrabia Gerard III został zabity, skończyło się trwające od ośmiu lat w tym kraju bezkrólewie i na tron wstąpił Waldemar IV Atterdag. Młody, wykształcony król początkowo władał tylko północną Jutlandią, stopniowo jednak odzyskał resztę Jutlandii, Zelandię i inne tereny spustoszonego i podzielonego za panowania poprzedniego króla kraju; w 1361 ponownie zjednoczył Danię przyłączając do niej Skanię i Gotlandię. Doprowadziło to jednak do konfliktu z Ligą Hanzeatycką zakończonego w roku 1370 podpisaniem niekorzystnego dla Danii traktatu stralsundzkiego.

W 1346 r. Waldemar sprzedał zakonowi krzyżackiemu Estonię, która należała do Danii od 1219. Ruch ten wyniknął z chęci skoncentrowania sił na odbudowie królestwa i uniknięcia ewentualnego konfliktu z niebezpiecznym zakonem - utrzymanie odległej prowincji byłoby zbyt kosztowne.

13 maja 1350 roku zawarł on w Łowiczu z Królem Polski, Kazimierzem III Wielkim, sojusz antykrzyżacki.

Waldemar pochowany został w katedrze Akademii w Sorø. W momencie śmierci króla z jego sześciorga dzieci przy życiu pozostała tylko Małgorzata I.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Czapliński, Karol Górski: Historia Danii. Wyd. I. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1965, s. 107.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]