Karl Mauss

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karl Mauss
Ilustracja
Karl Mauss (marzec 1945)
generał wojsk pancernych generał wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia

17 maja 1898
Plön,
Cesarstwo Niemieckie

Data i miejsce śmierci

9 lutego 1959
Hamburg, RFN

Przebieg służby
Lata służby

1914–1922,
1938–1945

Siły zbrojne

Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht

Stanowiska

dowódca:
7 Dywizji Pancernej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa:

Późniejsza praca

stomatolog

Odznaczenia
Brązowa Odznaka Walki Wręcz
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu, mieczami i brylantami Złoty Krzyż Niemiecki (III Rzesza) Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Złota odznaka za rany (III Rzesza) Srebrna odznaka za rany (III Rzesza) Czarna odznaka za rany (Cesarstwo Niemieckie) Odznaka za 12-letnią Służbę w Heer lub Kriegsmarine Krzyż Honorowy dla Walczących na Froncie (III Rzesza) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942

Karl Mauss (ur. 17 maja 1898 w Plön, zm. 9 lutego 1959 w Hamburgu) – oficer w stopniu generała wojsk pancernych, dowódca Wehrmachtu z czasów II wojny światowej. Jeden z 27 oficerów odznaczonych Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początek kariery[edytuj | edytuj kod]

Karl Mauss urodził się w mieście Plön w Szlezwiku-Holsztynie (Niemcy). Mając zaledwie 16 lat, zgłosił się na ochotnika do wojska. Dzięki protekcji swojego ojca, służył w 162 pułku strzelców. Razem z oddziałem walczył pod Arras, La Bassée, we Flandrii, nad Sommą i Isonzo. Jako najmłodszy żołnierz dywizji (17 lat) został odznaczony Krzyżem Żelaznym drugiej klasy. Wsławił się podczas walk nad Sommą. Rok później został awansowany do stopnia podporucznika. Krótko po tym jego dywizja została przeniesiona na wschód w region Karpat. Podczas walk na tym froncie został odznaczony Krzyżem Żelaznym pierwszej klasy.

Po zakończeniu pierwszej wojny światowej na krótko rozstał się z wojskiem. Przed 1922 przeprowadził się do Hamburga. Tam zamknął przewód doktorski, oraz otworzył gabinet stomatologiczny. Jednak cywilny tryb życia nie przypadł Karlowi do gustu. Dlatego w 1934 roku ponownie wstąpił w szeregi wojska. 1 kwietnia 1938 roku został awansowany do stopnia majora.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Dr Mauss służył w 20 Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej z którą wziął udział w ataku na Polskę (1939). W maju 1940 roku dywizja w której służył została przeniesiona na zachód. Brał udział w kampanii francuskiej. Zasłynął wtedy umiejętnym wykorzystaniem technik walki, jakie poznał w trakcie pierwszej wojny światowej.

1 kwietnia 1941 roku został awansowany do stopnia podpułkownika. Od samego początku brał udział w kampanii radzieckiej (Plan Barbarossa). W trakcie trwania tej kampanii zasłynął pokonaniem oddziału radzieckiego nad rzeką Ugrą. Za tę bitwę został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. W 1942 został awansowany do stopnia pułkownika. Kolejny pokaz umiejętności dowódczych dał wyprowadzając ze stosunkowo niewielkimi stratami, dowodzony przez siebie oddział z bitwy na Łuku Kurskim. Został za to nagrodzony dodaniem Liści Dębowych do Krzyża Rycerskiego.

W styczniu 1944 został mianowany dowódcą 7 Dywizji Pancernej. W kwietniu tego samego roku został awansowany do stopnia Generalmajora, a w październiku otrzymał Miecze (nr 101.) do Krzyża Rycerskiego i awans do stopnia Generalleutnanta; tuż potem został ciężko raniony odłamkami pocisku artyleryjskiego. W lutym 1945 roku w Gdyni amputowano mu nogę. Nieco później, bo w kwietniu 1945 roku, został awansowany do stopnia General der Panzertruppe, a także – jako jeden z ostatnich dowódców 7 Dywizji Pancernej – otrzymał Brylanty (nr 26.) do Krzyża Rycerskiego.

Po zakończeniu działań wojennych znalazł się w brytyjskim obozie jenieckim. Na wieść o śmierci swojej żony Minny (z domu Lohoff), poprosił o pozwolenie na uczestnictwo w jej pogrzebie, jednak nie uzyskał na to zgody. W 1949 roku ponownie się ożenił, a rok później urodził mu się syn Dietrich.

Po wojnie Mauss powrócił do pracy w swoim zawodzie, prowadził gabinet stomatologiczny. Jego prośba o przyjęcie do Bundeswehry zostało odrzucone z przyczyn zdrowotnych. Zmarł 9 lutego 1959 roku w Hamburgu na zawał serca, będący następstwem przewlekłej choroby.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[1][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mauss, Dr. med. dent., Karl - TracesOfWar.com, www.tracesofwar.com [dostęp 2021-06-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Berger, Florian, Mit Eichenlaub und Schwertern. Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges. Selbstverlag Florian Berger, 2006. ISBN 3-9501307-0-5.
  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945. Friedburg, Germany: Podzun-Pallas, 2000. ISBN 3-7909-0284-5.
  • Fraschka, Günther. Knight's of the Reich, Atgen, PA: Schiffer Military, 1994. ISBN 0-88740-580-0.
  • Patzwall, Klaus D. and Scherzer, Veit. Das Deutsche Kreuz 1941 – 1945 Geschichte und Inhaber Band II. Norderstedt, Germany: Verlag Klaus D. Patzwall, 2001. ISBN 3-931533-45-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]