Kazimierz Jarzębiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Jarzębiński
major pilot major pilot
Data urodzenia 15 kwietnia 1897
Data śmierci 22 listopada 1957
Przebieg służby
Lata służby do 1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 2 pułk piechoty LP
4 pułk piechoty LP
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
3 Pułk Lotniczy
2 Pułk Lotniczy
SPL – Grupa Techniczna
Dywizjon 303
Stanowiska dowódca eskadry
dowódca dywizjonu
zastępca komendanta
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Jarzębiński (ur. 15 kwietnia 1897, zm. 22 listopada 1957) – major pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 2 i 4 pułku piechoty Legionów Polskich. 13 września 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli pod Hulewiczami na Wołyniu.

6 listopada 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 listopada tego roku podporucznikiem w piechocie. Pełnił wówczas służbę 1 pułku strzelców podhalańskich[1]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale V Naczelnego Dowództwa, a jego oddziałem macierzystym był nadal 1 psp[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1046. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

W 1923 roku pełnił służbę w 3 pułku lotniczym w Poznaniu, w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 46 lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[4]. W lipcu 1924 roku został dowódcą 15 eskadry myśliwskiej w Poznaniu i dowodził nią do czasu jej przemianowania na 112 eskadrę myśliwską w marcu 1925 roku[5]. 1 grudnia 1924 roku awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 15. lokatą[6]. W 1932 roku był pomocnikiem attaché wojskowego w Paryżu, pułkownika dyplomowanego Jerzego Ferek-Błeszyńskiego[7]. Z dniem 20 listopada 1933 został przeniesiony do 2 pułku lotniczego w Krakowie[8]. 5 stycznia 1934 roku został dowódcą 21 eskadry liniowej, 20 września 1935 - dowódcą 26 eskadry towarzyszącej, a w listopadzie 1935 roku - dowódcą II/2 dywizjonu liniowego na lotnisku Kraków-Rakowice[9]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów aeronautycznych (od 1937 – korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa)[10]. W marcu 1939 pełnił służbę w Szkole Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna w Warszawie na stanowisku zastępcy komendanta i dowódcy oddziału szkolnego[11].

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej przedostał się na Zachód. Został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, w stopniu porucznika (ang. flight lieutenant) Królewskich Sił Powietrznych. Pełnił służbę w 303 dywizjonie myśliwskim.

W wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1957. Został pochowany w Sanderstead Surrey.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919 roku, s. 2536.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 225, 668.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 89.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 932, 945.
  5. Pawlak 1989 ↓, s. 210.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 744.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 230, 424.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 200.
  9. Pawlak 1989 ↓, s. 168-169, 187.
  10. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 206.
  11. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 476-477.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923 roku, s. 17.
  13. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 94.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937 roku, s. 29.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]