Przejdź do zawartości

4 Pułk Piechoty (LP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
4 Pułk Piechoty
Ilustracja
Odznaka 4 Pułku Piechoty (tak zwana swastyka)
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

8 maja 1915

Rozformowanie

15 września 1917

Tradycje
Rodowód

4 Pułk Piechoty Liniowej[1]

Kontynuacja

4 Pułk Piechoty Legionów

Dowódcy
Pierwszy

ppłk Bolesław Roja

Ostatni

kpt. Franciszek Sikorski

Działania zbrojne
I wojna światowa: front wschodni
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

III Brygada Legionów Polskich

4 Pułk Piechoty (4 pp) – pułk piechoty Legionów Polskich istniejący w latach 1915–1917. Żołnierze pułku nazywani byli „czwartakami”.

4 pułk piechoty został sformowany wiosną 1915 w Piotrkowie Trybunalskim[2]. Kadry tworzyły wydzielone pododdziały II Brygady Legionów. Służyli w nim głównie ochotnicy z Podhala i Królestwa Polskiego. Pułk został włączony w skład III Brygady Legionów Polskich.

Wysłany na front w lipcu 1915, co opisał Władysław Orkan w utworze Drogą Czwartaków. Od Ostrowca na Litwę. Chrzest bojowy przeszedł pod Jastkowem[3]. Następnie walczył na Lubelszczyźnie i Wołyniu, między innymi pod Kostiuchnówką. Na froncie pozostał do jesieni 1916.

Rozwiązany został 15 listopada 1917, po kryzysie przysięgowym Legionów Polskich. Większość żołnierzy została internowana albo trafiła do Polskiego Korpusu Posiłkowego.

Żołnierze pułku

[edytuj | edytuj kod]
Komendanci pułku
Obsada personalna pułku[5]

sztab pułku

  • Emil Bobrowski – lekarz pułkowy
  • Antoni Bancer – oficer rachunkowy
  • Filip Zawada – oficer łącznikowy, zastępca komendanta 1 Kompanii
  • Feliks Gwiżdż – komendant oddziału sztabowego
  • Aleksander Wójcicki – komendant plutonu pionierów
  • Jan Słuszkiewicz – komendant plutonu pionierów (od 1 VII 1915)
  • Zygmunt Zygmuntowicz ps. „Ostersetzer” – komendant plutonu telefonicznego
  • Henryk Doskoczyński – zastępca komendanta plutonu telefonicznego
  • sierż. Franciszek Martynowicz – komendant plutonu muzyki (do VI 1915)
  • sierż. Roman Marian Zagłoba-Kaniowski – komendant plutonu muzyki (od VI 1915)

I batalion

II batalion

III batalion

Kawalerowie Virtuti Militari

[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari[6][7][8]

Order Virtuti Militari
Order Virtuti Militari
por. Kazimierz Andrusiewicz nr 6229
śp. chor. Roman Bereski nr 6250
st. sierż. Stefan Babiuch nr 6270
plut. Stanisław Batko nr 6290
kpt. Józef Barycz nr 6043
kpt. Zygmunt Berling ps. „Żuk” nr 6040
por. Jerzy Bobotek nr 6320
płk dr Emil Bobrowski nr 6196
kpt. Jan Bochniewicz nr 6197
kpt. Bolesław Borkowski nr 6198
plut. Eugeniusz Chodalski nr 6291
kpr. Jan Chudoba nr 6303
kpt. Stefan Cieślak nr 6199
rtm. Antoni Czabański nr 6200
por. Roman Czub nr 6231
śp. sierż. Jan Sołtysik
śp. chor. Stanisław Sołtysik nr 6255
kpt. lek. dr Jan Szumski nr 6221
śp. chor. Stanisław Szumski nr 6256

Kawalerowie waleczni

[edytuj | edytuj kod]

Oficerowie i szeregowi 4 pp Leg. Pol. odznaczeni Krzyżem Walecznych „za udział w b. Legionach Polskich”[9]:

Oficerowie
Legioniści

Symbole pułku

[edytuj | edytuj kod]
Chorągiew pułku

Pierwszą chorągiew, ofiarowaną przez ziemię krakowską, pułk otrzymał w 1915. Wręczyła ją delegacja z posłem Włodzimierzem Tetmajerem na czele. Miała powierzchnię 1½ m². Po jednej stronie był wizerunek oracza z pługiem, zaś po drugiej biały orzeł na amarantowym tle a pod nim napis: „Polskim Legionom – Polski Lud – 1915”. Chorągiew była wykorzystywana przez cały okres istnienia pułku. W latach 1918–1923 używał jej także 4 Pułk Piechoty Legionów nawiązujący do tradycji legionowego 4 Pułku Piechoty[13].

  1. Tadeusz Krajewski (ur. 14 sierpnia 1890 we wsi Skomorosze, zm. 26 października 1926) był odznaczony KN i KWx4.
  2. Początkowo obowiązki komendanta 3 oddziału km pełnił sierż. Jan Henryk Służewski, a ppor. Klisiewicz zajmował się organizacją i szkoleniem wszystkich trzech oddziałów km pułku.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Lewicki 1929 ↓, s. 5.
  2. Kosiński 2014 ↓, s. 33–35.
  3. Kosiński 2014 ↓, s. 43.
  4. Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 570 [1].
  5. Waligóra 1939 ↓.
  6. Lewicki 1929 ↓, s. 56-58.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 16-18.
  8. Dz.U. z 1919 r. nr 67, poz. 409
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 16 września 1922, s. 661-669.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 232, sprostowano nazwisko z „Spala” na „Szpala”.
  11. Żołnierze Niepodległości : Garula Władysław. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2022-09-12].
  12. 22 lutego 1937 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu Krzyża z powodu „ujemnej opinii”. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-09-12]..
  13. Lewicki 1929 ↓, s. 50.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]