Jerzy Ferek-Błeszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Ferek-Błeszyński
Jerzy Ferek-Błeszyński
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1888
Bielany
Data i miejsce śmierci 1946
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 19141946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
5 Pułk Piechoty Legionów
Przemyski OW
Grupa Odsieczy Lwowa
GO „Ostrołęka”
Dywizja Ochotnicza
1 Armia
Wojsko Litwy Środkowej
Generalny Inspektorat Piechoty
Inspektorat Szkół Wojskowych
Oddział II SG
Departament Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych
Stacja Zborna Oficerów Rothsay
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
szef sztabu okręgu wojskowego
dowódca GO
dowódca brygady piechoty
szef oddziału sztabu armii
szef sztabu Wojsk LŚ
oficer sztabu Insp. Szkół Wojsk.
szef Oddziału II SG
szef departamentu
attaché wojskowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Oficer Legii Honorowej (Francja)

Jerzy Seweryn Witold Ferek-Błeszyński (ur. 14 kwietnia 1888 w Bielanach, zm. w 1946 w Poznaniu) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, szef Oddziału II Sztabu Generalnego (1926), wiceminister wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie w 1907, następnie studiował filologię romańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a także w Collège de France. Od 1911 do 1914 działał w Związku Strzeleckim.

16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Był m.in. adiutantem 5 Pułku Piechoty Legionów. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie.

Od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Był dowódcą batalionu w 5 Pułku Piechoty Legionów, a następnie szefem sztabu Dowództwa Okręgu Wojskowego Przemyśl oraz szefem sztabu Grupy Odsieczy Lwowa. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził m.in. Grupą Operacyjną „Ostrołęka” i I Brygadą w Dywizji Ochotniczej.

W latach 1920-1921 był szefem Oddziału III Sztabu 1 Armii, a potem szefem sztabu Wojska Litwy Środkowej. W październiku 1921 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej (Ecole Superieure de Guerre) w Paryżu. Do kraju wrócił w styczniu 1924. W marcu 1924 przeniesiony z Generalnego Inspektoratu Piechoty do Inspektoratu Szkół Wojskowych na stanowisko I oficera sztabu[1].

Po przewrocie majowym przez kilka miesięcy pełnił obowiązki szefa Oddziału II Sztabu Generalnego. Z dniem 1 września 1926 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych w Warszawie na stanowisko szefa Biura Inspekcji[2]. 30 czerwca 1927 mianowany został szefem Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk.[3] 18 lutego 1928 został zwolniony ze stanowiska szefa departamentu[4].

W okresie od 14 lutego 1928 do 5 stycznia 1936 był attache wojskowym w Paryżu. Od 6 stycznia 1939 roku pozostawał w stanie nieczynnym bez prawa do poborów[5]. W tym okresie piastował urząd wiceministra wyznań i oświecenia publicznego.

Podczas kampanii 1939 został wyznaczony przez marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza dowódcą dywizji polskiej we Francji, objął stanowisko p.o. komendanta Camp de Coëtquidan, jednak już od listopada 1939 pozostawał bez przydziału. Władysław Sikorski traktował go jako osobistego wroga. Po ewakuacji do Anglii, do stycznia 1942 osadzony był w Stacji Zbornej Oficerów Rothsay, na wyspie Bute, Szkocja. Ze względu na zły stan zdrowia zwolniony z obozu w styczniu 1942 i przeniesiony w stan nieczynny. Powrócił do Polski w kwietniu 1946 i wkrótce zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 29 z 25 marca 1924 roku.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 15 lipca 1927 roku, s. 198.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 29.
  5. Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 11 czerwca 1921 roku, poz. 924 [1].
  7. Rocznik oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 15, 424. [dostęp 2015-05-13].
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, poz. 1209 [2].
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 314 [3].
  10. 10,0 10,1 10,2 Rocznik oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 114, 160. [dostęp 2015-05-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • H. P Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6
  • J. Łukasiewicz, Dyplomata w Paryżu 1936 – 1939, oprac. W. Jędrzejewicz, H. Bułhak, Warszawa 1995