Kazimierz Solski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Solski
Ilustracja
kapitan artylerii kapitan artylerii
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1900
Pikułowice
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1920-1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 205 Pułk Artylerii Polowej,
6 Dywizjon Artylerii Konnej,
13 Dywizjon Artylerii Konnej,
5 Dywizjon Artylerii Konnej,
9 Dywizjon Artylerii Konnej,
31 Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Medal Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Kazimierz Karol Solski (ur. 25 stycznia 1900 w Pikułowicach, zm. prawdop. 17 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się jako syn Mariana i Marii, z domu Wantałowicz. Miał rodzeństwo: Adama (1895-1940), Stefę, Tadeusza oraz dwoje innych z pierwszego małżeństwa ojca[1].

Należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 w szeregach 205 Pułku Artylerii Polowej. Absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu z 1922. Został zawodowym oficerem Wojska Polskiego. Awansowany do stopnia podporucznika artylerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1922[2], następnie do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1924[3][4][5]. Służył w szeregach dywizjonów artylerii konnej 6 (1923[6], 1924[7]), 13 (1928[8]), 5, 9 oraz w 31 Pułku Artylerii Lekkiej (1932[9]). Został awansowany do stopnia porucznika w Korpusie Oficerów Artylerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1924 (w 1928 zweryfikowany z lokatą 26). Później awansowany do stopnia kapitana. Podczas swojej służby był m.in. adiutantem gen. Władysława Andersa[10].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i trafił do obozu jenieckiego w Kozielsku. Z odnalezionego dziennika jego osadzonego tam także brata Adama wynika, że obaj spotkali się na terenie kozielskiego obozu w dniu 5 listopada 1939[11]). Na wiosnę 1940 został zabrany do Katynia i zamordowany prawdopodobnie 17 kwietnia 1940[12] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Jego żoną była Halina, z domu Kawecka. Ich synem był Leszek Solski, który zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154 w Smoleńsku[13], udając się wraz z polską delegacją na uroczystości 70. rocznicy zbrodni katyńskiej.

Odznaczenia[edytuj]

Upamiętnienie[edytuj]

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z dnia 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia majora[14]. Nominacja została ogłoszona 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów"[15].

Przy Szkole Podstawowej nr 1 im. Janka Bytnara w Sianowie został zasadzony Dąb Pamięci upamiętniający Kazimierza Solskiego.

Kazimierzowi Solskiemu został poświęcony jeden z odcinków filmowego cyklu dokumentalnego pt. Epitafia katyńskie (2010)[16].

Przypisy

  1. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 207. ISBN 978-83-7510-814-9.
  2. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 834.
  3. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 759.
  4. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 489.
  5. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 207.
  6. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 806.
  7. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 725.
  8. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 425.
  9. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 699.
  10. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 205-206, 208. ISBN 978-83-7510-814-9.
  11. Janusz Zawodny: Pamiętniki znalezione w Katyniu. Paryż: Editions Spotkania, 1989, s. 100. ISBN 2-86914-044-4.
  12. Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2011, s. 210-211, 213. ISBN 978-83-7510-814-9.
  13. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 28 kwietnia 2010].
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 r. w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w dzienniku Urzędowym MON.
  15. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 23 lipca 2014].
  16. Epitafia Katyńskie – Kazimierz Solski. youtube.com. [dostęp 2015-09-19].

Bibliografia[edytuj]