Kim Rossi Stuart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kim Rossi Stuart
Kim Rossi Stuart na FCI Tokyo
Kim Rossi Stuart na FCI Tokyo
Imię i nazwisko Kim Rossi Stuart
Data i miejsce urodzenia 31 października 1969
Włochy Rzym, Włochy
Zawód aktor, reżyser, scenarzysta, producent fimowy
Kim Rossi Stuart (po prawej) z rąk prezydenta Republiki Włoskiej Giorgio Napolitano przyjmuje nagrodę podczas Premio Vittorio De Sica (2006)

Kim Rossi Stuart (ur. 31 października 1969 roku[1][2] w Rzymie) – włoski aktor telewizyjny, filmowy i teatralny, reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Rzym jeko jedno z czworga dzieci i jedyny syn byłej modelki holenderskiego pochodzenia Klary Müller[3] i znanego z włoskich westernów aktora Giacomo Rossi Stuarta (1931-1994). Jego imię zaczerpnięto z powieści Rudyarda Kiplinga Kim (z 1901)[4][5][6]. Ma trzy siostry: Ombrettę, Valentinę i Lorettę. Uczył się aktorstwa w Actor's Studio w Nowym Jorku[7].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Debiutował na dużym ekranie w wieku pięciu lat w historycznym dramacie kryminalnym Czyny szlachetnego rodu (Fatti di gente per bene, 1974) z Catherine Deneuve, Giancarlo Gianninim i Fernando Reyem. Mając 14 lat opuścił szkołę i rodzinny dom, aby rozpocząć karierę aktorską. Po niewielkiej roli wieśniaka w dramacie kryminalnym Imię róży (Der Name der Rose, 1986) obok Seana Connery i Christiana Slatera, został dostrzeżony w dwuczęściowym filmie sensacyjnym Chłopiec ze złotym kimono (Il ragazzo dal kimono d'oro, 1987, 1988) i sequelu z 1992 roku.

W 1987 r. zagrał w sztuce André'a Gide Filottete na scenie Piccolo Teatro w Mediolanie. Międzynarodowym sukcesem była natomiast rola księcia Romualda we włoskim cyklu filmów fantastycznych Fantaghiro (Fantaghirò, 1991-94).

W 1994 występował na scenie jako Edmund w tragedii Williama Shakespeare'a Król Lear. W 1996 zagrał w komedii Érica-Emmanuela Schmitta Gość (Il visitatore, w reż. Antonio Calendy)[8]. W latach 1998-1999 grał tytułowego Hamleta (w reż. Antonio Calendy)[9], a w 2000 r. - Makbeta (w reż. Giancarlo Cobelli'ego)[10].

Zagrał antagonistę w dwóch filmach Michele Placido: Opowieść kryminalna (Romanzo criminale, 2005) i Vallanzasca - Aniołowie zła (Vallanzasca - Gli angeli del male, 2010). Za debiut reżyserski dramatu Długi brzeg (Anche libero va bene, 2006) otrzymał wiele nagród, w tym Davida, włoski Złoty Globus, Złotego Ciaka, Złotego Pegaza oraz Złotego Łabędzia na festiwalu filmowym w Kopenhadze.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 2010 r. związał się z Ilarią Spadą[11], z którą ma syna Ettore (ur. 26 listopada 2011)[12][13][14][15].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

filmy fabularne[edytuj | edytuj kod]

  • 1974: Czyny szlachetnego rodu (Fatti di gente per bene)
  • 1986: Imię róży (Der Name der Rose) jako wieśniak
  • 1987: Chłopiec ze złotym kimono/Wojownik karate (Il Ragazzo dal kimono d'oro) jako Anthony Scott
  • 1988: Chłopiec ze złotym kimono 2/Wojownik karate 2 (Il Ragazzo dal kimono d'oro 2) jako Anthony Scott
  • 1988: Domino jako Eugene
  • 1989: Ekscentryczny wujek (Lo Zio indegno) jako Andrea
  • 1992: Chłopiec ze złotym kimono 5/Wojownik karate 5 (Il Ragazzo dal kimono d'oro 5)
  • 1994: Bez skóry (Senza pelle) jako Paola Tiziana
  • 1994: Policjanci (Poliziotti) jako Andrea
  • 1995: Po tamtej stronie chmur (Al di là delle nuvole) jako Silvano
  • 1995: Złe serce (Cuore cattivo) jako Claudio
  • 1998: Ogród Eden (I Giardini dell'Eden) jako Jezus Chrystus
  • 1998: Ballada o czyścicielach szyb (La Ballata dei lavavetri) jako Rafał
  • 2002: Pinokio (Pinocchio) jako Lucignolo
  • 2004: Klucze do domu (Le Chiavi di casa) jako Gianni
  • 2005: Opowieść kryminalna (Romanzo criminale) jako Il Freddo
  • 2006: Długi brzeg (Anche libero va bene) jako Renato Benetti
  • 2007: Il Disco del mondo: Piano, solo jako Luca Flores
  • 2009: Sercowa sprawa (Questione di cuore) jako Angelo
  • 2010: Vallanzasca - Gli angeli del male jako Renato Vallanzasca
  • 2010: L'Ange du mal
  • 2013: Ton absence jako Guido
  • 2014: L'ex de ma vie jako Nino
  • 2015: Maraviglioso Boccaccio jako Calandrino

filmy TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1984: I Ragazzi della valle misteriosa jako Pietro
  • 1991: Jaskinia złotej róży (Fantaghiro) jako Romualdo
  • 1991: W głębi serca (Un Posto freddo in fondo al cuore) jako Luca Savio
  • 1992: W głębi serca (Posto Freddo in Fondo al Cuore)
  • 1992: Fantaghiro 2 jako Romualdo
  • 1993: Klątwa czarnoksiężnika (Fantaghiro 3) jako Romualdo
  • 1994: Fantaghiro 4 (TV) jako Romualdo
  • 1996: Robienie filmów to dla mnie życie (Fare un film per me è vivere)
  • 1997: Czerwone i czarne (Le Rouge et le noir) jako Julien Sorel
  • 2001: Uno bianca jako detektyw Valerio Maldesi
  • 2004: Il Tunnel della libertà jako Mimmo

seriale TV[edytuj | edytuj kod]

  • 1987: Garibaldi il generale
  • 1988: Szantaż (Il Ricatto) jako Luca
  • 1992: Il Cielo non cade mai jako Nicola Brentano
  • 1993: La Famiglia Ricordi jako Vincenzo Bellini

Przypisy

  1. Kim Rossi Stuart (Actor) - Pics, Videos, Dating, & News (ang.). Spokeo. [dostęp 2015-07-20].
  2. Kim Rossi Stuart (fr.). Vodkaster. [dostęp 2015-07-20].
  3. Kim Rossi Stuart (fr.). Val de Marne. [dostęp 2015-07-20].
  4. Kim Rossi Stuart (actor italiano) (hiszp.). Vgue. [dostęp 2015-07-20].
  5. Kim Rossi Stuart (hiszp.). SocialsTv.com. [dostęp 2015-07-20].
  6. Kim Rossi Stuart: Biographie et filmographie (wł.). Notre cinéma. [dostęp 2015-07-20].
  7. Kim Rossi Stuart (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-20].
  8. "Il visitatore", Ferro e Rossi Stuart insieme per Freud (wł.). Archivio - Storico Corriere della Sera. [dostęp 2015-07-20].
  9. New Mounting of Hamlet, Starring Kim Rossi Stuart (ang.). Playbill. [dostęp 2015-07-20].
  10. The Cannes Festival: Kim Rossi Stuart's family in flux (ang.). The New York Times. [dostęp 2015-07-20].
  11. Kim Rossi Stuart - Who's Dated Who? (ang.). FamousFix. [dostęp 2015-07-20].
  12. Ilaria Spada e Kim Rossi Stuart, matrimonio in estate supergossip (wł.). Oggi. [dostęp 2015-07-20].
  13. Nato il figlio di Kim Rossi Stuart e Ilaria Spada (wł.). Vanity Fair. [dostęp 2015-07-20].
  14. Rossi Stuart: "Si chiama Ettore" (wł.). La Stampa. [dostęp 2015-07-20].
  15. Kim Rossi Stuart e Ilaria Spada, crisi ko: passeggiata (wł.). Leggo. [dostęp 2015-07-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]