Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Studzionce (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce
Distinctive emblem for cultural property.svg 1957 z dnia 26.04.1971
kościół filialny
Ilustracja
Front i wieża
Państwo

 Polska

Województwo

 lubuskie

Miejscowość

Studzionka

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Wezwanie

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Położenie na mapie gminy Krzeszyce
Mapa konturowa gminy Krzeszyce, u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce”
Położenie na mapie powiatu sulęcińskiego
Mapa konturowa powiatu sulęcińskiego, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce”
Ziemia52°38′00,6468″N 15°02′36,3444″E/52,633513 15,043429

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce – katolicki kościół filialny znajdujący się w Studzionce (gmina Krzeszyce). Stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obiekt wybudowano dla osadników olęderskich (sprowadzonych na dobra joannickie) w 1723, a więc na długo przed akcją osuszania błot nadwarciańskich w ramach kolonizacji fryderycjańskiej. Pierwsze nabożeństwo odprawiono w niedzielę Świętej Trójcy, w czerwcu 1724[2]. Kościół ten (służący również za szkołę[2]) zniszczyła powódź w 1736, ale odbudowano go już w latach 1738[2]-1739. Joannitom podlegał do 1810[2]. W 1844 do korpusu dobudowano od zachodu wieżę na planie kwadratu, która zastąpiła starszą, rozebraną dzwonnicę.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej świątynię przejęli katolicy - poświęcono ją 4 listopada 1945. Nosiła wówczas wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny (w 1958 uzyskała wezwanie obecne). W latach 1949-1951 podlegała parafii w Przemysławiu, a potem parafii kołczyńskiej. W latach 60. XX wieku uległa znaczącej przebudowie. W obawie przed zniszczeniem mur pruski zastąpiono murem pełnym, ceglanym (w korpusie i dolnej części wieży). Całość otynkowano. Usunięto też ołtarz ambonowy i zlikwidowano empory wzdłuż dłuższych boków (pozostawiając otynkowane słupy). W latach 70. XX wieku zbudowano posadzkę z lastriko, wymieniono całkowicie stolarkę okienną i drzwiową, jak również wykonano podsufitkę z płyty pilśniowej[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Świątynia salowa, orientowana, na planie prostokąta, pierwotnie z obustronnie tynkowanego muru pruskiego, który po remoncie w latach 60. XX wieku pozostał jedynie w górnej części wieży (oszalowanej). Korpus kryty dachem dwuspadowym, a wieża dachem namiotowym. Wnętrze pierwotnie otoczone emporami z trzech stron, obecnie posiada tylko chór[1].

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Z przedwojennego wyposażenia świątyni pozostała fisharmonia, organy, dzwon i żelazny krzyż (wszystko XIX-wieczne)[1]. Dzwon o średnicy 72 cm ma napis wymieniający mistrza zakonu joannitów Ferdynanda (księcia von Preussen) i odlany został w 1793 w firmie braci Fischerów z Chojny. W latach międzywojennych wymieniano tu też kielich cynowy z napisem Andreas Hack 1735 oraz talerz do kolekty z tego samego materiału, posiadający napis: ievl 1736 oraz stempel G.K. 17.... Zachowane księgi kościelne i rachunkowe sięgają do roku 1724[2].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Przy kościele znajduje się wolnostojąca dzwonnica ceglana, krzyż drewniany i cmentarz, na którym na uwagę zasługują groby pierwszych polskich osadników po 1945, m.in. Paraskiewii Regi (zm. 1949)[3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Barbara Bielinis-Kopeć, XVIII i XIX-wieczne kościoły szkieletowe na terenie łęgów warciańskich, w: Architektura ryglowa - wspólne dziedzictwo. Kolonizacja fryderycjańska, materiały konferencyjne, Szczecin-Expo, Szczecin, 2015, s.307-308, ISBN 978-83-63868-42-0
  2. a b c d e Ziemia Lubuska, Studzionka
  3. napis in situ