Kodeks wyborczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy
{{{tytuł oryginalny}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|]]
Nazwa potoczna Kodeks wyborczy
Skrót nazwy k. w.
Data wydania 5 stycznia 2011
Miejsce publikacji  Polska, Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112
Tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 15
Data wejścia w życie 1 sierpnia 2011
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo wyborcze
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz.U. z 2018 r. poz. 138
Wejście w życie ostatniej zmiany 1 lutego 2018
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy[1] – ustawa regulująca prawo wyborcze w Polsce. Zawiera przepisy dotyczące przeprowadzania wyborów parlamentarnych, wyborów prezydenckich, wyborów samorządowych i wyborów do Parlamentu Europejskiego, przepisy o warunkach ich ważności i przepisy karne za wykroczenia i niektóre przestępstwa popełnione przeciwko wyborom. Ustawa weszła w życie w dniu 1 sierpnia 2011 roku. Wcześniejsze ustawy dotyczące wyborów zostały uchylone zgodnie z art. 10 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Kodeks wyborczy[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Z inicjatywą połączenia aktów prawnych dotyczących wyborów, tj. ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. Ordynacja wyborcza do Sejmu RP i do Senatu RP, ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta RP, ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza, prezydenta miasta, ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego, w jeden akt o nazwie Kodeks wyborczy wystąpił Instytut Spraw Publicznych. Fundacja ta postulowała wprowadzenie zmian do prawa wyborczego takich jak:

  • głosowanie korespondencyjne Polaków przebywających za granicą,
  • wprowadzenie dwudniowego głosowania,
  • ujednolicenie godzin otwarcia lokali wyborczych,
  • głosowanie przez pełnomocnika wyborców niepełnosprawnych i powyżej 75. roku życia,
  • umieszczanie obwieszczeń wyborczych w internecie,
  • wprowadzenie jednomandatowych okręgów wyborczych w wyborach do Senatu RP,
  • wprowadzenie przejrzystych procedur finansowania kampanii wyborczych[3].

Nowelizacje i wyroki Trybunału Konstytucyjnego[edytuj | edytuj kod]

  • Ustawę nowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2018 roku[4].
  • Nowelizację tej ustawy z 25 czerwca 2015 r. uchwalono w następstwie nieprawidłowości podczas wyborów samorządowych w 2014 roku.
  • Nowelizacja tej ustawy z 3 lutego 2011 r., dotycząca zakazu emisji płatnych audycji wyborczych w publicznej telewizji i radiu[5] została uchylona jako niezgodna z Konstytucją[6].
  • W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 lipca 2011 część uregulowań z procedury wyborczej uznana została za niezgodne z Konstytucją, m.in dwudniowy czas przeprowadzania wyborów do Sejmu i Senatu.
  • Do końca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny wydał jeszcze trzy wyroki odnoszące się do Kodeksu wyborczego.
  • 10 listopada 2017 roku do Sejmu wpłynął poselski projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych, który zdaniem wnioskodawców dotyczy zgodnie z uzasadnieniem - zmiany ustaw o samorządzie gminnym, powiatowym i województwa mającej na celu zwiększenie udziału obywateli w procesie kontrolowania oraz funkcjonowania niektórych organów publicznych - władzy samorządowej oraz zwiększenia roli społeczeństwa w procesie wybierania organów pochodzących z wyborów powszechnych, a także kontroli tego procesu i organów opowiadających za przygotowanie i przeprowadzenie wyborów[7]. 14 grudnia 2017 roku Sejm RP przyjął ustawę o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych[8], którą 21 grudnia 2017 roku Senat przyjął wraz ze zgłoszonymi poprawkami zaakceptowanymi przez Sejm w dniach 10 i 11 stycznia 2018 roku[7]. 16 stycznia 2018 roku prezydent Polski Andrzej Duda podjął decyzję o podpisaniu przyjętej ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych, która wprowadza m.in. nowelizację Kodeksu wyborczego i ustaw o samorządach[9][10]. Ustawa wprowadza m.in. dwukadencyjność wójtów, burmistrzów i prezydentów miast licząc pierwszą kadencję od 2018 roku, jednomandatowe okręgi wyborcze w gminach do 20 tys. mieszkańców i wydłuża kadencję organów samorządowych z 4 do 5 lat[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uzasadnienie: http://orka.sejm.gov.pl/proc6.nsf/opisy/1568.htm
  2. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 21, poz. 113)
  3. Instytut Spraw Publicznych
  4. Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r. poz. 138)
  5. Ustawa z dnia 3 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2011 r. Nr 26, poz. 134)
  6. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt K 9/11 (Dz.U. z 2011 r. Nr 149, poz. 889)
  7. a b Druk nr 2001, sejm.gov.pl [dostęp 2018-01-16] (pol.).
  8. Głosowanie nr 107 na 54. posiedzeniu Sejmu, sejm.gov.pl [dostęp 2017-12-17] (pol.).
  9. Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Kancelaria / Aktywność ministrów / Minister Mucha: Nowela Kodeksu wyborczego zawiera rozwiązania, które Prezydent popiera, www.prezydent.pl, 16 stycznia 2018 [dostęp 2018-01-16] (pol.).
  10. a b Ustawa z dnia 11 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 130)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Artykuł uwzględnia ograniczony pod względem terytorialnym stan prawny na 12 sierpnia 2015. Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.