Konflikt w Kabindzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konflikt w Kabindzie
Ilustracja
Kabinda (czerwony), Kongo (zielony), Demokratyczna Republika Konga (granatowy), Angola (różowy)
Miejsce Kabinda
Terytorium Angoli
Strony konfliktu
 Angola Bandeira proposta da República de Cabinda.gif Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy (FLEC)
Komunistyczny Komitet Kabindy
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce bitwy
miejsce bitwy
5,554821°S 12,401789°E/-5,554821 12,401789

Konflikt w Kabindzieseparatystyczna rebelia, mająca na celu secesję Kabindy od Angoli.

Kabinda to region oddzielony od Angoli terytorium Demokratycznej Republiki Konga. Bogaty jest w surowce naturalne, szczególnie w ropę naftową. W Kabindzie większość osób posługuje się językiem francuskim, podczas gdy w Angoli dominuje język portugalski.

1 sierpnia 1975 roku Kabinda ogłosiła niepodległość od Portugalii. Prezydentem kraju został Luiz Branque Franque. W listopadzie tego samego roku Kabindę zajęły wojska Angoli i Kuby. Od tego czasu działa tutaj ruch wyzwoleńczy pod nazwą Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy (FLEC). Według Organizacji Narodów i Ludów Niereprezentowanych, Kabinda jest terenem okupowanym przez Angolę.

W latach dziewięćdziesiątych XX wieku rząd Angoli poczynił wysiłki mające skłonić partyzantów FLEC do złożenia broni. Dzięki temu, 22 maja 1996 roku podpisano układ o zawieszeniu broni. Jednak pod koniec tego samego roku starcia zostały wznowione. W roku 2000 rebelianci wzięli kilku cudzoziemców przebywających w Kabindzie jako zakładników. Rok później porwano także pięciu portugalskich pracowników budowlanych. Wszystkich uwolniono do lipca 2001 roku.

W roku 2002 w Kabindzie stacjonowało 30 tys. angolskich żołnierzy, których zadaniem było nie dopuścić do wybuchu powstania. We wrześniu 2002 roku rząd angolski ogłosił gotowość rozmów z separatystami. Oferowano wprowadzenie autonomii, jednakże wykluczono możliwość nadania niepodległości. Po załamaniu się rokowań w październiku żołnierze zniszczyli główną bazę wojskową partyzantów w Kungo-Shonzo i rozbili ich struktury. Działacze praw człowieka oskarżyli wojska angolskie o egzekucje, morderstwa, bezpodstawne aresztowania, tortury, gwałty i grabieże podczas tej kampanii. W roku 2003 sześciu wysokich rangą działaczy FLEC oddało się do dyspozycji władz. W lipcu przywódca partyzantów, Ranque Franque, spotkał się z władzami kraju w Luandzie, co zdawało się wówczas zapowiadać rozwiązanie konfliktu.

W sierpniu 2006 roku podpisano zawieszenie broni między FLEC i rządem. Porozumienie przewidywało amnestię dla separatystów. Rozejm ten okazał się fikcją, gdyż bojówek nie rozbrojono, a sporadyczne ataki partyzanckie trwały nadal. Najgłośniejszym atakiem rebeliantów Frontu Wyzwolenia Enklawy Kabindy była zasadzka na piłkarską reprezentację Togo 8 stycznia 2010 roku, przy granicy z Demokratyczną Republiką Konga. Piłkarze jechali do Angoli na rozgrywany tam Puchar Narodów Afryki. Kabindyjscy separatyści ostrzelali autokar. W ataku zginął drugi trener reprezentacji Togo, jej rzecznik prasowy oraz kierowca autokaru. Rannych zostało kilku zawodników, m.in. drugi bramkarz reprezentacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cabinda (ang.). GlobalSecurity. [dostęp 26 listopada 2012].