Kotlina Kamiennogórska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kotlina Kamiennogórska
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Masyw Czeski
Podprowincja Sudety
z Przedgórzem Sudeckim
Makroregion Sudety Środkowe
Mezoregion Brama Lubawska
Mikroregion(y) Kotlina Kamiennogórska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
województwo dolnośląskie powiat kamiennogórski, powiat wałbrzyski

Kotlina Kamiennogórska – rozległa, rozgałęziona kotlina w Sudetach Środkowych, jedna z trzech największych kotlin w Sudetach.

Położenie[edytuj]

Kotlina Kamiennogórska ograniczona jest od zachodu Karkonoszami (Lasockim Grzbietem) i Rudawami Janowickimi, od północnego zachodu Górami Kaczawskimi, od północnego wschodu Górami Wałbrzyskimi, od wschodu Górami Kamiennymi (pasmem Czarnego Lasu, Pasmem Lesistej i Górami Suchymi), a od południa graniczy z Zaworami – północno-zachodnim fragmentem Gór Stołowych. Od południa pasmo Gór Kruczych dzieli Kotlinę Kamiennogórską na dwie części połączone wąską bramą.

Wyróżnia się w jej obrębie kilka części, są to:

Czasami nazwę Kotliny Kamiennogórskiej zawęża się do Obniżenia Leska i Kamiennej Góry oraz Kotliny Krzeszowskiej.

Budowa geologiczna[edytuj]

Prawie cała Kotlina Kamiennogórska leży w obrębie niecki śródsudeckiej, a jedynie zachodnie partie obejmują fragmenty bloku karkonosko-izerskiego (wschodniej osłony granitu karkonoskiego).

Główna część Kotliny zbudowana jest ze skał osadowych karbonu, permu, kredy i czwartorzędu. Są to brekcje sedymentacyjne, zlepieńce, piaskowce, mułowce, łupki ilaste należące do formacji ze Starych Bogaczowic, formacji z Lubomina i formacji ze Szczawna, a powstałe we wczesnym karbonie (wizenie), zlepieńce, fanglomeraty, piaskowce, mułowce, iłowce powstałe we wczesnym permie (czerwonym spągowcu), piaskowce kwarcowe, piaskowce glaukonitowe, piaskowce wapniste, piaskowce skaleniowe, mułowce i wapienie piaszczyste z późnej kredy oraz żwiry, piaski i gliny zwałowe plejstoceńskie i najmłodsze gliny deluwialne, torfy i żwiry, piaski i mady rzeczne holoceńskie[2][3][4].

Wody[edytuj]

Dział wodny dorzeczy Odry i Łaby jest niski i przebiega na terytorium czeskim w miejscowości Žacléř. Źródła Bobru, głównej rzeki Kotliny znajdują się na Bobrowym Stoku. Bóbr płynie środkiem kotliny i jest największym lewostronnym dopływem Odry, po drugiej stronie Gór Kruczych płynie jej dopływ Zadrna. Pozostałe potoki doliny są ich dopływami.

Dla zabezpieczenia przed powodziami w pierwszych latach XX wieku zbudowano zbiorniki retencyjne: Bukówka w Bukówce na Bobrze i w Krzeszówku na Zadrnie.

Rezerwaty[edytuj]

Atrakcje[edytuj]

Przyroda[edytuj]

Zabytki[edytuj]

Przypisy

  1. Fizjografia Sudetów
  2. K. Mastalerz, M. Awdankiewicz, Z. Cymerman: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów skala 1:25 000, ark. Kamienna Góra, Instytut Geologiczny, Warszawa 1995
  3. J. Szałamacha, M. Szałamacha: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów, skala 1:25 000, ark. Pisarzowice, Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa 1981
  4. J. Don, T. Jerzykiewicz, A., K. Teisseyre, I. Wojciechowska: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów, skala 1:25 000, ark. Lubawka, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1981

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Staffa (red.): Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 8 Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1997, ​ISBN 83-85773-23-1
  • Sudety Środkowe. Skala 1:40000, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2005, ​ISBN 83-60044-44-9