Przejdź do zawartości

Krzysztof Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Krzysztof Jasiński
Ilustracja
Krzysztof Jasiński (2018)
Data i miejsce urodzenia

21 lipca 1943
Borzechów

Zawód

reżyser teatralny, aktor, dyrektor teatru

Współmałżonek

Beata Rybotycka

Lata aktywności

od 1966

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Krzysztof Roman Jasiński (ur. 21 lipca 1943 w Borzechowie[1]) – polski reżyser teatralny i telewizyjny, a także aktor. Założyciel i od 1966 dyrektor artystyczny Krakowskiego Teatru Scena STU.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie

[edytuj | edytuj kod]

W dokumentach jako jego miejsce urodzenia wpisany został Borzechów. Krzysztof Jasiński w wywiadzie wskazał, że w miejscowości tej został ochrzczony, natomiast urodził się w szpitalu w Lublinie[2]. Wychowywał się m.in. w Śmiglu w Wielkopolsce[2]. Po śmierci ojca, mając 12 lat, zamieszkał w internacie[3].

Jako nastolatek był karany za włamanie do zbrojowni liceum i kradzież amunicji oraz za znieważenie popiersia Włodzimierza Lenina[3]. Dziewięć miesięcy spędził w zakładzie poprawczym, powtarzał klasę, był wyrzucany ze szkół. Kiedy uczęszczał do gimnazjum, chciał wstąpić do seminarium duchownego[3]. W 1962 ukończył XXIII Liceum Ogólnokształcące w Łodzi[4]. Później wyjechał do Poznania, gdzie ukończył studium nauczycielskie[5]. Leczył gruźlicę w zakopiańskim sanatorium rehabilitacyjnym, gdzie założył kabaret[3]. W 1968 został absolwentem wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie.

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

W 1966 założył Teatr STU, który zaczął się pojawiać na największych festiwalach w Polsce i poza jej granicami. Był współtwórcą spektakli określanych jako manifesty pokolenia: Spadanie, Sennik polski, Exodus. W 1975 teatr ten przekształcił się w scenę zawodową. Był dyrektorem krakowskiego ośrodka TVP i dyrektorem programowym Canal+ w Polsce[6].

Znany z realizacji widowisk plenerowych. Reżyserował m.in. Harfę Papuszy na krakowskich Błoniach, Halkę w krakowskim parku Skałki Twardowskiego i Giocondę nad brzegiem Odry we Wrocławiu. Był reżyserem oper Giuseppe Verdiego (Makbeta i Rigoletta w Teatrze Wielkim w Poznaniu), a także musicalu Chicago w Teatrze Komedia w Warszawie. Reżyser widowisk telewizyjnych – twórca m.in. benefisów w Krakowskim Teatrze Scena STU. W 2013 wyreżyserował Zemstę Aleksandra Fredry w Teatrze Polskim w Warszawie. Zagrał w kilku filmach i serialach.

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po studiach[5] ożenił się z Krystyną Gonet, absolwentką socjologii na UJ, która była związana z Teatrem STU jako autorka scenariuszy i scenografii[7]. Ma córkę Magdalenę[5]. Przez siedem lat był partnerem piosenkarki Maryli Rodowicz, z którą ma dwoje dzieci – Jana i Katarzynę. Zawarł związek małżeński z Beatą Rybotycką, z którą ma córkę Zofię[5].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Krzysztof Jasiński (2012)

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Krzysztof Jasiński w bazie filmpolski.pl [dostęp 2021-04-10].
  2. 1 2 Janusz R. Kowalczyk, Z kontynentu na kontynent – rozmowa z Krzysztofem Jasińskim [online], culture.pl, 18 lutego 2016 [dostęp 2021-04-10].
  3. 1 2 3 4 To jest miłość!, „Pani Domu”, 4 kwietnia 2019 [dostęp 2021-12-27].
  4. Arkadiusz Gawełek, Historia: Wiek młodzieńczy i dojrzały: 1961–1991, lo23lodz.pl, 17 października 2007 [zarchiwizowane 2016-04-10].
  5. 1 2 3 4 Krzysztof Jasiński: Nie myśli o emeryturze [online], interia.pl, 23 września 2013 [dostęp 2021-12-27].
  6. Krzysztof Jasiński, scenastu.pl [zarchiwizowane 2019-03-07].
  7. Krystyna Gonet (1942–2009) [online], Find a Grave [dostęp 2021-12-27] (ang.).
  8. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 lutego 2016 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2016 r. poz. 340 (ISAP)).
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 kwietnia 2000 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2000 r. Nr 17, poz. 369 (ISAP)).
  10. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], gov.pl [dostęp 2025-07-22].
  11. Uchwała nr 284 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 24 września 1973 r. w sprawie nadania odznaki „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa”, „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej M. Krakowa”, Nr 27, 24 października 1973 [dostęp 2026-08-27].
  12. „Dziennik Polski”, Nr 109, 9 maja 1973, s. 1.
  13. Nagrody prezesa Rady Ministrów za twórczość artystyczną, „Dziennik Bałtycki”, Rok XXXV, nr 163 (10 803), 23 lipca 1979, s. 2 [dostęp 2026-09-01].
  14. Siedmiu wspaniałych [online], naszemiasto.pl, 28 maja 2002 [dostęp 2023-05-06].
  15. Daniela Tratkiewicz, Nagroda Kowadła dla Krzysztofa Jasińskiego – Relacja [online], 28 lutego 2016 [dostęp 2025-08-27].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]