Krzysztof Klabon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzysztof Klabon
Data i miejsce urodzenia ok. 1550
prawd. Królewiec
Pochodzenie polskie
Data śmierci 1616 lub później
Gatunki muzyka poważna, muzyka renesansowa
Zawód kompozytor, lutnista, śpiewak, kapelmistrz

Krzysztof Klabon (ur. ok. 1550 prawdopodobnie w Królewcu, zm. 1616 lub później)[1][2]polski kompozytor, lutnista, śpiewak i kapelmistrz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przez całe życie działał w kapeli królewskiej w Krakowie na dworze Zygmunta Augusta, Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy[1]. Początkowo był dworskim chórzystą, a od 6 stycznia 1565 lutnistą i śpiewakiem. W 1576 został kapelmistrzem kapeli dworskiej, w 1596 zastąpiony przez Lukę Marenzio w związku z zaangażowaniem do kapeli muzyków włoskich. Ponownie objął stanowisko kapelmistrza w 1598 i pozostał na nim do 1601, po czym był członkiem dworkiej kapeli[1][2].

Dwukrotnie wyjeżdżał z królem Zygmuntem III do Szwecji (1593–1594 oraz 1598)[2], śpiewał także z towarzyszeniem lutni na dwóch weselach Zygmunta III, na uroczystości z okazji zdobycia Smoleńska (1611), na weselu Jana Zamoyskiego z Gryzeldą Batorówną (1583). Ostatni zapisek dotyczący Klabona pochodzi z 31 października 1616[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

W całości w oryginalnej wersji zachował się tylko cykl 6 pieśni 4-głosowych do tekstu Stanisława Grochowskiego, zatytułowany Pieśni Kalliopy Slowienskiey. Ná teráznieysze, pod Byczyną, zwyćięstwo, wydany w Krakowie w 1588 roku przez Siebeneychera. Pieśni te są utworem okazjonalnym, opiewającym zwycięstwo Polaków nad wojskami arcyksięcia Maksymiliana Habsburga w bitwie pod Byczyną. Tytuły pieśni:

  • I Słuchajcie mię, wszystkie kraje
  • II Szerokie sarmackie włości
  • III Sławne potomstwo Lechowe
  • IV Tryumfuj, wierny poddany
  • V Głośnym zwycięstwem głośna, Kalliope moja
  • VI Jeśli greccy Hektorowie

W tabulaturze łowickiej w intawolacji zachowało się również 5-głosowe Kyrie paschale.

Z innych dzieł zachowały się tylko: jeden (najwyższy?) głos prawdopodobnie 5-głosowego Officium Sancta Maria oraz teksty wierszy Jana Kochanowskiego, do których Klabon skomponował muzykę i śpiewał je, jednocześnie akompaniując sobie na lutni (wyd. Kraków 1583, u Łazarza Andrysowicza).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)
  • Zygmunt M. Szweykowski: Klabon [Klaboni, Clabon, Claboni, Clabonius], Krzysztof [Christophorus]. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. C. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]