Księstwo Zadźwińskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Księstwo Zadźwińskie
Ducatus Ultradunensis
Konfederacja Inflancka 1561-1621 Inflanty szwedzkie
Województwo inflanckie
Herb Inflant
Herb Inflant
Stolica Felin
Pakt wileński o wcieleniu do Rzeczypospolitej 1561
Wojna polsko-szwedzka 1621
Religia dominująca luteranizm
Mapa Inflant

     Księstwo Inflanckie

     Księstwo Kurlandii i Semigalii

     Wielkie Księstwo Litewskie

     Korona Królestwa Polskiego

     Księstwo Estonii

Księstwo Zadźwińskie (Księstwo Inflanckie, łac. Ducatus Ultradunensis) – posiadłość Rzeczypospolitej Obojga Narodów, istniejąca w latach 1561-1621.

Na mocy paktu wileńskiego, Konfederacja Inflancka została podzielona na zwasalizowane wobec Rzeczypospolitej Księstwo Kurlandii i Semigalii oraz Księstwo Zadźwińskie. W 1566 roku ogłoszono oficjalne ustanowienie Księstwa Zadźwińskiego, inkorporowanego do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a jego gubernatorem mianowano Jana Hieronimowicza Chodkiewicza. Od czasów unii lubelskiej Inflanty były uważane za wspólną posiadłość Korony i Litwy.

Księstwo Zadźwińskie zostało podzielone na cztery okręgi: ryski, trejdeński, wendeński i dyneburski. W latach 1577-1582 znajdowało się pod okupacją rosyjską. Po odzyskaniu Inflant przez Stefana Batorego, zostały podzielone na trzy prezydia: dorpackie, parnawskie i wendeńskie, zamienione w 1598 roku na województwa.

Po wojnie polsko-szwedzkiej większość ziem księstwa została w 1621 roku włączona do Inflant szwedzkich, co potwierdził rozejm w Altmarku z 1629 roku. W rękach polskich pozostała wschodnia część województwa wendeńskiego, które przekształcone zostało w województwo inflanckie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]