Jan Hieronimowicz Chodkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy hetmana inflanckiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Hieronimowicz Chodkiewicz
Ilustracja
Herb
Gryf z Mieczem
Rodzina Chodkiewiczowie
Data urodzenia ok. 1537
Data śmierci 4 sierpnia 1579
Ojciec Hieronim Chodkiewicz
Matka Anna Szemetówna
Żona

Krystyna Zborowska

Dzieci

Jan Karol Chodkiewicz
Aleksander Chodkiewicz
Zofia
Anna
Aleksandra
Elżbieta

Jan Hieronimowicz Chodkiewicz herbu własnego (ur. ok. 1537, zm. 4 sierpnia 1579) – wódz litewski, hetman inflancki, marszałek wielki litewski, kasztelan wileński od 1574, administrator Inflant od 1566, starosta generalny żmudzki od 1563.

Był synem Hieronima Chodkiewicza, ojcem Jana Karola Chodkiewicza i Aleksandra, córka Aleksandra poślubiła Adama Wiśniowieckiego.

Studiował na Uniwersytecie Albertyna w Królewcu. [1] W 1563 został starostą żmudzkim, a w 1566 administratorem Inflant oraz marszałkiem wielkim litewskim. Podpisał unię lubelską 1569 roku[2]. Z tytułem hetmana inflanckiego został naczelnym wodzem armii polsko-litewskiej w Inflantach i walczył tam ze Szwedami i Rosjanami. W 1574 został kasztelanem wileńskim. W 1578 zrezygnował ze stanowiska hetmana inflanckiego.

W roku 1572 przeszedł z kalwinizmu wyznawanego od około 1555 roku na katolicyzm, przy okazji przeprowadzając zmianę wyznania swoich dwóch synów. Jego małżonka Krystyna Zborowska oraz niektóre córki pozostały kalwinistkami. Stanowił pierwszą całkowicie spolonizowaną kulturalnie generację pierwotnie ruskiego rodu Chodkiewiczów.

W 1575 podpisał elekcję cesarza Maksymiliana II Habsburga. [3]

Przypisy

  1. Danuta Bogdan, Studenci z Rzeczypospolitej na Uniwersytecie Królewieckim, w: Królewice a Polska, , Olsztyn 1993, s. 82.
  2. Skarbiec diplomatów papiezkich, cesarskich, krolewskich, książęcych; uchwał narodowych, postanowień różnych władz i urzędów posługujących do krytycznego wyjaśnienia dziejów Litwy, Rusi Litewskiéj i ościennych im krajów. t. II., Wilno 1862, s. 330.
  3. Leszek Kieniewicz, Senat za Stefana Batorego, Warszawa 2000, s. 299.

Literatura dodatkowa[edytuj]