Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka (1918–1920)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Latvijas Padomju Sociālistiskās Republikas
Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka
1918–1920
Flaga
Herb
Flaga Herb
Język urzędowy łotewski, rosyjski
Stolica Ryga
Ustrój polityczny Socjalizm
Zależne od RFSRR
Ostatni szef rządu Pēteris Stučka
Zajęcie przez Armię Czerwoną 17 grudnia 1918
Włączenie do Łotwy maj 1920

Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka (łot. Latvijas Sociālistiskā Padomju Republika, LSPR; ros. Латвийская Социалистическая Советская Республика) – marionetkowe państwo komunistyczne istniejące na terenie Łotwy w latach 1918–1920, całkowicie zależne od Rosyjskiej FSRR.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Radziecką Łotwę proklamowano 17 grudnia 1918 roku. Jej przywódcą w funkcji premiera został Pēteris Stučka (Piotr Stuczka). Wkrótce po powstaniu udało się bolszewikom opanować większość terytorium etnicznej Łotwy, co zmusiło narodowy rząd Kārlisa Ulmanisa do ewakuowania się do Lipawy.

Siły zbrojne Łotwy składały się z dywizji Czerwonych Strzelców oraz jednostek Armii Czerwonej.

Rząd Stuczki wprowadził w kraju reformy na wzór Rosji bolszewickiej, m.in. wywłaszczenie dużych majątków ziemskich, nacjonalizację przemysłu, ograniczenie roli związków wyznaniowych. Decyzja o upaństwowieniu drobnego rolnictwa została jednak nieprzychylnie przyjęta przez większość Łotyszów i stała się – obok terroru rewolucyjnego – jednym z powodów spadku popularności komunistów.

Na wiosnę roku wojskom narodowym Ulmanisa m.in. dzięki pomocy niemieckiego Freikorpsu udało się odzyskać większość powierzchni Łotwy – 22 maja została zdobyta Ryga. Terytorium Łotwy radzieckiej składało się od tego czasu jedynie z kilku powiatów na terenie Łatgalii, z których bolszewicy zostali wygnani zimą 1919/1920 roku przez wspólne siły Łotyszów i Polaków.