L’Oceanogràfic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
L’Oceanogràfic
Ilustracja
widok ogólny z pobliskiej hali L’Àgora
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna  Walencja
Miejscowość Walencja
Adres Carrer Eduardo Primo Yúfera, 1B, 46013 València
Powierzchnia 110 000 m²
Założono 14 lutego 2003
Liczba zwierząt 45 000
Liczba gatunków 500
Położenie na mapie Walencji
Mapa lokalizacyjna Walencji
L’Oceanogràfic
L’Oceanogràfic
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
L’Oceanogràfic
L’Oceanogràfic
Położenie na mapie Walencji
Mapa lokalizacyjna Walencji
L’Oceanogràfic
L’Oceanogràfic
Ziemia39°27′10,04″N 0°20′53,23″W/39,452790 -0,348120
Strona internetowa
Białucha w basenie arktycznym

L’Oceanogràfic (wym. wal. [lo.se.ˌa.noˈɣɾa.fik]; hiszp. El Oceanográfico, wym. [el o.ˌθe.a.noˈɣɾa.fi.ko]) – oceanarium i morska stacja badawcza w Walencji położona na terenie Ciutat de les Arts i les Ciències (Miasteczka Sztuk i Nauk) w pobliżu walenckiego portu. Obiekt, którego charakterystyczną architekturę zaprojektował Félix Candela, został oficjalnie otwarty 14 lutego 2003 r.[1] Zajmuje teren o powierzchni 110 tys. m², a wszystkie jego zbiorniki mieszczą łącznie 42 tys. m³ wody[2].

Projekt architektoniczny[edytuj | edytuj kod]

L’Oceanogràfic powstało w ramach Miasteczka Sztuk i Nauk, większego zespołu obiektów, którego wzniesienie zlecił walencki samorząd. Konkurs na projekt założenia architektonicznego Miasteczka w 1991 roku wygrał Santiago Calatrava. Cztery lata później pierwotne plany uległy istotnej modyfikacji – zrezygnowano z budowy wieży telekomunikacyjnej na rzecz wielofunkcyjnego Pałacu Sztuk, rozszerzono planowany profil działalności planetarium i dodatkowo zawarto w planach ideę budowy oceanarium. W 1997 roku, niedługo przed śmiercią[2] architekt Félix Candela przedstawił swój projekt nowej części kompleksu, który przewidywał wzniesienie szeregu awangardowych budowli. Część z nich wykorzystywała autorską konstrukcję hypar (AChypar oraz JChypar; cienkościennych struktur o płaszczyźnie zakrzywionej jednocześnie w dwóch kierunkach), za których wykonanie odpowiadali Alberto Domingo i Carlos Lázaro z Politechniki Walenckiej[3]. Zespół L’Oceanogràfic (pierwotna nazwa: hiszp. Parque Oceanográfico Universal[4], kat. Parc Oceanogràfic Universal) wybudowano na działce o powierzchni 110 tys. m²[1][2]. Zgodnie z projektem na terenie tym wzniesiono siedem „zakopanych” lub „unoszących się na wodzie” budynków składających się zarówno z części naziemnej jak i podziemnej (lub podwodnej)[4]. Wśród nich znalazła się 26-metrowa kulista konstrukcja mieszcząca ptaszarnię[5], pawilon mórz tropikalnych z 70-metrowym podwodnym tunelem[6], budowle w kształcie muszli przegrzebka[7][8] czy igloo[9]. Kopuła tej ostatniej wykorzystywana jest jako 150-stopniowy ekran projekcyjny[2].

Centralne miejsce oceanarium zajmuje dwupoziomowa podwodna restauracja, której naziemna część ma kształt lilii wodnej[1][2][10] – składa się z ośmiu przypominających płatki kwiatu symetrycznych segmentów, spośród których każdy stanowi fragment hiperbolicznej paraboloidy[3][11]. Podobną technikę zastosowano także przy projektowaniu zwieńczonego trzema łukami budynku wejściowego o 26-metrowych szklanych ścianach[2][3][7][12]. Na terenie obiektu – częściowo pod poziomem wody – zlokalizowano sale przystosowane do celów konferencyjnych, mogące pomieścić ponad 400 osób audytorium z akwarium prezentującym ekosystem Morza Czerwonego a także kilka punktów gastronomicznych[2][10][13][14]. W położonej pod lustrem wody multimedialnej Sali Owalnej akwaria wyposażono w ekrany holograficzne[2]. Dodatkowo w ramach kompleksu L’Oceanogràfic powstało jedno z największych na świecie delfinariów[1] z trybuną dla liczącej ponad 2 tys. osób widowni[15] – pięć basenów mieści w sumie 26 tys. m³ wody[2]. W największym z nich, pokazowym, głębokość sięga 10,5 m[2][13], pozostałe służą m.in. rekonwalescencji czy rozrodowi delfinów[2].

Baseny zasilane są filtrowaną i dezynfekowaną wodą morską pompowaną bezpośrednio z Zatoki Walenckiej (ujęcie znajduje się w pobliżu plaży Malva-rosa). Jednocześnie oceanarium dysponuje alternatywnym systemem „produkcji” wody morskiej w przypadku zanieczyszczenia wód zatoki[2].

Zwierzęta[edytuj | edytuj kod]

W akwariach i basenach L’Oceanogràfic umieszczono przedstawicieli około 500 gatunków organizmów w łącznej liczbie 45 tys. sztuk[13], które podzielono ze względu na teren występowania. W strefie śródziemnomorskiej znalazło się dziewięć zbiorników tematycznych, które zawierają około 7400 ryb i bezkręgowców[13]. Poszczególne akwaria przedstawiają m.in. regiony portowe, obszary zdominowane przez trawę morską czy koralowce, ale też wody o sztucznie wzbudzanych falach[2][7]. Olbrzymia ptaszarnia prezentuje faunę i florę terenów podmokłych – lasów namorzynowych Ameryki Północnej oraz śródziemnomorskich mokradeł[2][13]. Wśród przedstawicieli awifauny na terenie obiektu występują chociażby warzęchy, ibisy, czaple i kaczki. Oprócz tego można tam zaobserwować kilka gatunków żółwi czy traszki Waltla[16].

W pawilonie prezentującym obszary o wodzie umiarkowanej i tropikalnej w ośmiu odrębnych zbiornikach[2] spotkać można m.in. przedstawicieli ichtiofauny raf koralowych (błazenki, pokolce, mureny, Symphorichthys spilurus, rozdymki, wargacze)[17]. W otwartych zbiornikach przebywają mieszkańcy mórz chłodnych i polarnych: uchatki patagońskie[18], foki, pingwiny peruwiańskie[17] czy pingwiny białobrewe[19]. W dużym akwarium w strefie oceanicznej (pojemność 7 tys m³)[2] można obserwować różne gatunki ryb chrzęstnoszkieletowych, np. rekiny (tawrosz piaskowy, żarłacz brunatny), Glaucostegus cemiculus, orleń afrykański, piła drobnozębna[20]. W akwariach w pawilonie arktycznym umieszczono morsy i białuchy[21], natomiast w delfinarium można obejrzeć pokazy butlonosów[22].

Na terenie L’Oceanogràfic zlokalizowano także zagrody dla krokodyli (o powierzchni 450 m²)[23] oraz żółwi olbrzymich[24]. Co więcej, w ramach działalności naukowo-badawczej obiekt prowadzi także ośrodek ratunkowy dla żółwi morskich[1][25].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Discover The Oceanogràfic, Ciutat de les Arts i les Ciències [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-04-28] (ang. • kat. • hiszp.).
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p Oceanográfico de Valencia, Parque de las Ciencias, Uniwersytet Grenady, kwiecień 2009 [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-02-01] (hiszp.).
  3. a b c Alberto Domingo, Carlos Lázaro, Pedro Serna, The Aesthetic of Visible Structures, International Association for Bridge and Structural Engineering, Melbourne 2002, s. 1–4 [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-11-13] (ang.).
  4. a b Casado i Candela 2000 ↓, s. 35.
  5. Casado i Candela 2000 ↓, s. 39, 46.
  6. Casado i Candela 2000 ↓, s. 39.
  7. a b c Oceanografic, valencia-cityguide.com [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-29].
  8. Casado i Candela 2000 ↓, s. 47.
  9. Casado i Candela 2000 ↓, s. 39–40, 47.
  10. a b An exceptional venue, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  11. Casado i Candela 2000 ↓, s. 40, 48–51.
  12. Casado i Candela 2000 ↓, s. 37, 44.
  13. a b c d e Oceanogràfic València, visitvalencia.com [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-30] (ang. • hiszp. • fr. • ros. • chiń. • niem. • wł. • niderl. • kat.).
  14. Casado i Candela 2000 ↓, s. 40.
  15. Casado i Candela 2000 ↓, s. 40–41, 43–44.
  16. Wetlands, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  17. a b Temperate and tropical, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  18. Islands, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  19. Antarctic, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  20. Oceans, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  21. Arctic, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  22. Dolphinarium, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  23. Crocodile preserve, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  24. Aldabra giant tortoises, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).
  25. Scientific projects, L’Oceanogràfic [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-01] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carlos Femández Casado, Félix Candela, Parque Oceanográfico Universal, Valencia, „Informes de la Construcción”, 52 (469-47), Consejo Superior de Investigaciones Científicas, 2000, s. 35–52 [dostęp 2019-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-12] (hiszp.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]