Le Classique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Le Classique
Ilustracja
Derby we wrześniu 2007 r.
Miasto lub region  Francja
Zespoły Paris Saint-Germain (PSG)
Olympique Marsylia (OM)
Pierwszy mecz 12 grudnia 1971
OM – PSG 4:2
(Division 1 1971/72)
Liczba meczów 101
Najwięcej występów Steve Mandanda (30)
Najwięcej bramek Zlatan Ibrahimović (11)
Ostatni mecz 24 października 2021
OM – PSG 0:0
(Ligue 1 2021/22)
Następny mecz 17 kwietnia 2022
PSG – OM
(Ligue 1 2021/22)
Najwyższe zwycięstwo PSG – OM 5:1
(8 stycznia 1978,
Division 1 1977/78)
OM – PSG 4:0
(28 listopada 1986,
Division 1 1986/87)
OM – PSG 1:5
(26 lutego 2017,
Ligue 1 2016/17)
PSG – OM 4:0
(27 października 2019,
Ligue 1 2019/20)
Liczba wygranych PSG (46)
OM (34)
Stan statystyk na 25 października 2021[1].

Le Classique, Le Derby de France (pol. Klasyk, Derby Francji) – nazwa meczów piłkarskich, pomiędzy dwiema francuskimi drużynami klubowymi: Paris Saint-Germain (PSG) i Olympique Marsylia (OM). Pierwsze spotkanie tych rywali odbyło się 12 grudnia 1971 na Stade Vélodrome w Marsylii, a był to ligowy pojedynek 18. kolejki sezonu 1971/72 Division 1, który OM wygrało 4:2.

Ze względu na stereotypy dotyczące mieszkańców Paryża i Marsylii pomiędzy kibicami obydwu zespołów dochodzi do regularnych starć, mimo podejmowania nadzwyczajnych środków bezpieczeństwa. Paryżanie uważają Marsylczyków za kryminalistów i przemytników narkotyków[2], natomiast według mieszkańców Marsylii, Paryżanie są aroganccy, wywyższający się i przedstawiający się jako prawdziwi Francuzi[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze spotkania pomiędzy tymi drużynami, rozegrane na początku lat 70. XX wieku, nie wskazywały na to, że obaj staną się głównymi przeciwnikami. Nowo utworzony Paris Saint-Germain dopiero stawał się jednym z najlepszych we Francji. Wszystko zmieniło się w 1986 r., gdy PSG zdobyło swoje pierwsze mistrzostwo, a OM został kupiony przez Bernarda Tapiego. Pod koniec dekady PSG walczyło o tytuł sezonu 1988/89 przeciwko Marsylii Tapiego i rywalizacja we wszystkich rozgrywkach była już emocjonująca. Oskarżenia prezesa Paris Saint-Germain Francisa Borelliego przeciwko Tapiemu i Olympique Marsylia o ustawianie wyników meczy w tym sezonie przyczyniły się do ich rosnącej rywalizacji.

Złota Era i skandal[edytuj | edytuj kod]

Le parc des princes un jour de match avant le plan Leproux.
Kibice PSG w meczu przeciwko Marsylii (2006)

Pomimo tego, że okazali się trudnymi konkurentami, PSG nadal nie dorównało Marsylii. Tak było do 1991 r. i pojawienia się nowych właścicieli Canal+, największej płatnej stacji telewizyjnej we Francji. Głównym powodem wykupu było ożywienie zainteresowania Ligue 1 całkowicie zdominowaną przez Marsylię, a także zwabienie większej liczby subskrybentów poprzez zebranie zespołu, który mógłby ich pokonać. Z Girondins Bordeaux rywalizacja nie była za trudna, więc Bernard Tapie potrzebował nowego krajowego rywala, aby znów uczynić ligę atrakcyjną. Tak więc Bernard Tapie zachęcił Canal+, aby pomógł mu promować wrogość między dwoma klubami na poziomie konfrontacji i rywalizacja się narodziła. Wspierany przez własnego bogatego właściciela, PSG zaczęło napinać mięśnie na rynku transferowym z OM, rekrutując największe talenty, takie jak David Ginola, Youri Djorkaeff, George Weah i Raí. Liga była teraz wyścigiem dwóch koni i walczyli ze sobą o tytuł na początku lat 90.

W latach 1989–1998 PSG i OM zdobyły pięć tytułów mistrzowskich, cztery Puchar Francji, dwa Puchary Ligi Francuskiej, Ligę Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów i dotarły do dwóch innych europejskich finałów. Wielu ekspertów twierdzi, że te drużyny Marsylii (1989–1994) i PSG (1993–1998) były dwiema z największych drużyn w historii francuskiej piłki nożnej. Ten szum zwiększył również napięcia między kibicami, a doniesienia o przemocy pseudokibiców obu klubów stały się częstsze w latach 90. Od tego czasu pojedynek został naznaczony kontuzjami i aresztowaniami.

Rywalizacja osiągnęła nowy poziom podczas kampanii 1992/93. PSG straciło decydującego o tytule z OM i zajęło drugie miejsce. Jednak wkrótce potem Tapie i Olympique Marsylia zostali uznani za winnych ustawiania meczów w tak zwanym francuskim skandalu dotyczącym łapówkarstwa. FFF odebrała Marsylii tytuł i zaoferowała go drugiemu Paris Saint-Germain, który odmówił ponieważ właściciele klubu (stacji Canal+) uważali, że zdobycie trofeum złości ich abonentów w Marsylii. W rezultacie tytuł z lat 1992–1993 pozostaje nieprzypisany. Canal+ nawet odmówił udziału paryskiego klubu w Lidze Mistrzów po tym, jak UEFA wykluczyła Olympique Marsylia z rozgrywek. Zamiast tego miejsce zajęło trzecie miejsce AS Monaco.

Olympique Marsylia została za te wydarzenia zdegradowana do Division 2[1]..

Najgłośniejsze incydenty kibicowskie[edytuj | edytuj kod]

  • 11 kwietnia 1995 – po półfinałowym meczu Pucharu Francji doszło do aresztowania 146 osób, rannych zostało 9 policjantów
  • 12 października 1999 – podpalono autobus
  • 13 października 2000 – pseudokibic PSG trafił fotelikiem stadionowym w 18-letnią fankę Olympique Marsylia przez co została ona sparaliżowana[4]
  • 10 lutego 2002 – 15 aresztowanych, uszkodzone samochody, wzniecenie pożaru na Parc des Princes
  • 26 października 2002 – 61 aresztowanych
  • 25 stycznia 2003 – 43 aresztowanych
  • 9 marca 2003 – 27 rannych

Działania władz[edytuj | edytuj kod]

Lokalne władze wdrażają wiele metod w celu poprawy bezpieczeństwa w czasie parysko-marsylskiego starcia. Starają się zapobiegać niepożądanym zachowaniom kibiców, lecz nie zawsze przynosi to oczekiwany skutek. W efekcie nienawiści pomiędzy sympatykami obu klubów doszło nawet do dwóch wypadków śmiertelnych. Po tym, jak PSG zostało przejęte przez katarskich inwestorów, stosunki pomiędzy fanami zaostrzyły się jeszcze mocniej.

„Zdrajcy” klubów[edytuj | edytuj kod]

Mimo silnych animozji nie brakowało zawodników, którzy grali dla obu klubów. Często padali oni ofiarami złości ze strony kibiców. Do jednej z najsłynniejszych tego typu historii doszło w finale Pucharu Francji w 2004 r. Ówczesny kapitan PSG, Frédéric Déhu został wygwizdany przez paryskich fanów, gdyż wyszło na jaw, że po zakończeniu wygasającego kontraktu zostanie on piłkarzem OM. Po wzniesieniu trofeum Dehu ze łzami w oczach udał się do szatni[5].

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie wydźwięk tych spotkań jest mniejszy, lecz nadal zdarzają się incydenty. W końcówce pierwszych derbów sezonu 2020/21 doszło do starcia Leandro Paredesa z Darío Benedetto. Potem do boiskowej awantury przyłączyli się Layvin Kurzawa, Neymar i Jordan Amavi. Wszystkim tym zawodnikom sędzia pokazał czerwone kartki[6]

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Według stanu na 25 października 2021.

Rozgrywki Liczba meczów Wygrane PSG Wygrane OM Remisy Gole (łącznie) Różnica bramek (PSG) Różnica bramek (OM)
Division 1 / Ligue 1 84 32 32 20 216 +8 -8
Puchar Francji 13 11 1 1 37 +15 -15
Puchar Ligi 2 2 0 0 7 +3 -3
Superpuchar Francji 2 1 0 1 3 +1 -1
Razem 101 46 34 21 263 +27 -27

Wykaz meczów[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wykaz meczów Le Classique.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b VLF: Le Classique, igol.pl [dostęp 2021-01-07] (pol.).
  2. Stereotypy o Marsylii – 8 stereotypów, które można usłyszeć o Marsylii, worldbymagda.pl [dostęp 2021-01-07] (pol.).
  3. Stereotypy o Paryżu. Jaka naprawdę jest stolica Francji? (Paris by Moni), pinterest.ch [dostęp 2021-01-07] (pol.).
  4. Szydercze zwierciadło Le Classique, leballonmag.pl [dostęp 2020-10-30] (pol.).
  5. Historia rywalizacji: Olympique Marsylia vs PSG, rfbl.pl [dostęp 2021-01-07] (pol.).
  6. Druga porażka PSG, pięć czerwonych kartek w meczu z Olympique Marsylia (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2021-01-07].