Paris Saint-Germain F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paris Saint-Germain
Pełna nazwa Paris Saint-Germain
Football Club
Przydomek PSG,
Les Rouge-et-Bleu,
Les Parisiens
Maskotka Germain
Barwy               
Data założenia 12 sierpnia 1970
Debiut w najwyższej lidze 11 sierpnia 1971
Angers SCO – PSG 2:0
Liga Ligue 1
Liga Mistrzów
Adres 24, rue du Commandant-Guilbaud, 75016 Paris
Stadion Parc des Princes
Paryż, Francja
(Pojemność: 48 583)
Prezes Katar Nasser Al-Khelaïfi
Trener Hiszpania Unai Emery
Asystent trenera Hiszpania Juan Carlos Carcedo
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Paris Saint-Germain Football Clubfrancuski klub piłkarski z siedzibą w Paryżu, rozgrywający mecze na stadionie Parc des Princes. Założony został w 1970 i aktualnie występuje w rozgrywkach Ligue 1. Drużyna należy do najbardziej utytułowanych w swoim kraju, mając na koncie m.in. sześć mistrzostw Francji, jedenaście Pucharów Francji, siedem[1] Superpucharów Francji, siedem Pucharów Ligi Francuskiej oraz Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Intertoto.

Historia[edytuj]

Początki klubu (1970-1978)[edytuj]

Klub PSG utworzony został 26 czerwca 1970 roku[2] na skutek fuzji dwóch zespołów paryskich: Stade Saint-Germain (istniejącego od czerwca 1904 do czerwca 1970 – prawdziwego protoplasty PSG) i Paris FC. Oficjalnie zarejestrowany został 12 sierpnia 1970. Jego nazwa pochodzi od nazwy podparyskiej miejscowości Saint-Germain-en-Laye. PSG miał status klubu zawodowego od lipca 1971 do maja 1972. Ponownie klubem zawodowym PSG został w lipcu 1974 i jest nim do dziś.

W pierwszym swoim sezonie (1970/1971) drużyna wystąpiła w drugiej klasie rozgrywkowej, by już po roku świętować pierwszy historyczny awans do Division 1. Debiutancki mecz Paryżanie rozegrali 11 sierpnia 1971 przegrywając na wyjeździe z zespołem Angers SCO 0:2. Po pierwszym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej PSG uplasował się zaledwie na 16 pozycji, odnosząc 10 zwycięstw przy 18 porażkach w 38 spotkaniach. W maju 1972 nastąpił rozłam klubu ponownie na Paris FC, który kontynuował występy w Division 1 oraz na dzisiejszy klub PSG, który w nowym sezonie miał występować zaledwie na poziomie 3 ligi. Jednak już po roku udało się wywalczyć awans, by w sezonie 1973/1974 po zajęciu 2. miejsca w grupie B drugiej ligi uzyskać szansę powrotu do ścisłej czołówki we Francji. PSG poprzez fazę play-off wykorzystał ją eliminując w dwumeczu zespół Valenciennes FC (1:2 i 4:2). Ważny odnotowania również jest fakt, że od tego momentu drużyna już zawsze rywalizowała wyłącznie na arenach pierwszoligowych. W lipcu 1974 do użytku klubu oddano stadion Parc des Princes, na którym rozgrywa swe mecze do dziś.

W czerwcu 1973 stanowisko prezesa objął projektant mody Daniel Hechter, który jako pierwszy dokonał zmiany wyglądu strojów meczowych. Dotychczasowe niemal jednolicie czerwone koszulki zastąpione zostały przez niebieskie z czerwonym pionowym pasem pośrodku otoczonym z obu stron białymi prążkami. Debiut nowych strojów miał miejsce już w sezonie 1973/1974 kiedy to zespół występował jeszcze w drugiej lidze. Mimo, że włodarze wielokrotnie próbowali zmienić ich wygląd, wzór ten zachował się do dziś stając się jednym z symboli paryskiej drużyny.

Prezes Francis Borelli (1978-1991)[edytuj]

W okresie trzynastu lat, począwszy od stycznia 1978, w którym stanowisko prezesa klubu piastował Francis Borelli klub ze stolicy Francji odnotował swoje pierwsze znaczące sukcesy na arenie krajowej. Pierwszymi osiągnięciami PSG było zdobycie Pucharu Francji w latach 1982 i 1983 oraz mistrzostwo Francji w roku 1986.

15 maja 1982 w finale Pucharu Francji, na stadionie Parc des Princes przy udziale ponad 46-tysięcznej widowni, paryska drużyna zmierzyła się z zespołem AS Saint-Étienne. Po dramatycznym meczu, zakończonym w regulaminowym czasie wynikiem remisowym 1:1 i zdobyciu w ostatniej minucie dogrywki bramki dla PSG na 2:2 (Toko 58', Rocheteau 120'), zwycięzca musiał zostać wyłoniony poprzez konkurs rzutów karnych. Triumfatorem został zespół ze stolicy Francji, który pewniej egzekwując jedenastki wygrał 6:5.

15 września 1982 klub zadebiutował w europejskich rozgrywkach wyjazdowym meczem 1/16 finału Pucharu Zdobywców Pucharów przeciwko drużynie Lokomotiwu Sofia. Z pojedynku tego zwycięsko wyszli gospodarze, zdobywając jedyną bramkę już w 15 minucie. Ostatecznie awans uzyskała jednak drużyna PSG, deklasując w meczu rewanżowym przeciwnika aż 5:1 (Toko 20' i 81', Bathenay 66', N'Gom 85', Lemoult 88'). Przygoda z europejskimi rozgrywkami zakończyła się jednak w 1/4 finału, kiedy to w pojedynku przeciwko Waterschei Thor Genk, po pewnym zwycięstwie 2:0 (Fernández 43', Pilorget 57') na Parc des Princes, Paryżanie w meczu rewanżowym ulegli Belgom po dogrywce 0:3.

11 czerwca 1983, rok po zdobyciu pierwszego w swojej historii Pucharu Francji, PSG obronił zdobyty tytuł pokonując w finale FC Nantes 3:2 (Zaremba 3', Sušić 65', Toko 82').

Sezon 1985/1986 stał się przełomowym w historii klubu. Odnosząc 23 zwycięstwa przy 5 porażkach w 38 spotkaniach PSG po raz pierwszy zwyciężył w krajowych rozgrywkach, uzyskując tym samym prawo startu w ówczesnym Pucharze Europy Mistrzów Krajowych. Jednak już w pierwszej rundzie, po remisie na Parc des Princes 2:2 i rewanżowej porażce 0:1, Paryżanie musieli uznać wyższość czeskiego zespołu Vítkovice Ostrawa.

Zawodnikami tego okresu, którzy stanowili o sile drużyny i na stałe zapisali się w historii klubu są: Carlos Bianchi, Dominique Baratelli, Luis Fernández, Ivica Šurjak, Dominique Bathenay, Dominique Rocheteau, Safet Sušić, Joël Bats oraz Gabriel Calderón.

Do najwybitniejszych trenerów tej kadencji zaliczają się: Georges Peyroche, Gérard Houllier, Lucien Leduc i Tomislav Ivić.

Era Canal+ (1991-2006)[edytuj]

W 1991 nastąpiło przejęcie klubu przez Canal+, który miał stworzyć silną drużynę przeciw dominacji Olympique Marsylii. Po trzech latach, w 1994 roku, PSG świętował zdobycie drugiego w swojej historii mistrzostwa Francji, odnosząc zaledwie 3 porażki w 38 spotkaniach. Dało to tym samym przepustkę by w sezonie 1994/1995, po blisko 10 latach, po raz drugi wystąpić w elitarnej Lidze Mistrzów. Klub zdołał osiągnąć półfinał tych rozgrywek, kiedy po dwóch porażkach kolejno 0:1 i 0:2 musiał uznać wyższość włoskiego AC Milan.

Pierwszym sukcesem na arenie międzynarodowej było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w 1996 wygrywając 1:0 (N'Gotty 28') w finale przeciwko drużynie Rapidu Wiedeń. Rok później nie zdołano obronić zdobytego trofeum ulegając w tym samym stosunku bramkowym hiszpańskiej FC Barcelonie.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1995/1996

8 maja 1996 Francja Paris Saint-Germain 1:0 Austria Rapid Wiedeń Stadion Króla Baudouina I, Bruksela
Widzów: 37 000
Sędzia: Pierluigi Pairetto Włochy
Bruno N’Gotty Gol 28' (1:0)


Bernard Lama (kapitan) – Paul Le Guen, Patrick Colleter, Bruno N’Gotty, Alain RocheYouri Djorkaeff, Daniel Bravo, Vincent Guérin, Laurent Fournier ('78 Francis Llacer) – Raí ('12 Julio César Dely Valdés), Patrice Loko; Trener: Luis Fernández Michael Konsel (kapitan) – Michael Hatz, Peter Guggi, Peter Schöttel, Trifon IwanowPeter Stöger, Dietmar Kühbauer, Stefan MarasekCarsten Jancker, Christian Stumpf ('46 Zoran Barisic), Andreas Heraf; Trener: Ernst Dokupil

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1996/1997

14 maja 1997 Hiszpania FC Barcelona 1:0 Francja Paris Saint-Germain Feijenoord Stadion, Rotterdam
Widzów: 52 000
Sędzia: Markus Merk Niemcy
Ronaldo Gol 37' (k.) (1:0)


Vítor BaíaAlbert Ferrer, Abelardo, Fernando Couto, Sergi BarjuánJosep Guardiola, Gheorghe Popescu (kapitan) ('46 Guillermo Amor), Iván de la Peña ('85 Christo Stoiczkow), Luis Enrique ('89 Juan Antonio Pizzi) – Luís Figo, Ronaldo; Trener: Bobby Robson Bernard LamaLaurent Fournier ('58 Jimmy Algerino), Bruno N’Gotty, Paul Le Guen, Didier DomiJérôme Leroy, Vincent Guérin ('69 Julio César Dely Valdés), Raí (kapitan) – Patrice Loko ('78 Cyrille Pouget), Leonardo; Trener: Ricardo Gomes

W latach 1991-2006 PSG pięciokrotnie święcił triumfy w Pucharze Francji (1993, 1995, 1998, 2004, 2006), ponadto zdobywając dwa Puchary Ligi (1995, 1998). W 2000 drużyna została jednym z założycielskich członków grupy G-14. Ponowny powrót na stanowisko trenerskie Luisa Fernándeza w grudniu tego samego roku oraz posiadanie w swoich szeregach wielkiego talentu Ronaldinho nie poprawiło pogarszającej się sytuacji w klubie, wynikającej głównie z lawinowo rosnącego zadłużenia. Dopiero w sezonie 2003/2004 osiągnięto oczekiwany sukces, zdobywając Puchar Francji oraz wicemistrzostwo pod wodzą już nowego trenera Vahida Halilhodžicia, uzyskując tym samym po 4 latach awans do upragnionych rozgrywek Ligi Mistrzów.

W dniu 11 kwietnia 2006 Canal+ ogłosił definitywną sprzedaż swoich udziałów w klubie amerykańskiej firmie inwestycyjnej Colony Capital, amerykańskiemu bankowi inwestycyjnemu Morgan Stanley oraz francuskiej spółce inwestycyjnej Butler Capital Partners. Przejęcie PSG stało się faktem z dniem 20 czerwca 2006 roku, po którym nowym prezesem klubu został Alain Cayzac.

Do najlepszych zawodników okresu Canal+ zaliczają się: Bernard Lama, Alain Roche, Ricardo Gomes, Patrice Loko, Valdo, David Ginola, George Weah, Raí oraz Youri Djorkaeff.

Nowa era (2006-2011)[edytuj]

Pod nowym kierownictwem PSG nie radził sobie jednak najlepiej. W sezonie 2006/2007 zajmuje ostatecznie daleką 15 lokatę, by również rok później cudem uniknąć historycznego spadku do Ligue 2, wygrywając dwa z czterech ostatnich ligowych meczów. Jedynym pocieszeniem dla kibiców było zdobycie 29 marca 2008 trzeciego w historii zespołu Pucharu Ligi Francuskiej, pokonując w finale drużynę RC Lens 2:1 (Pauleta 19', Mendy 90'k.). Godnym odnotowania jest również fakt strzelenia przez Pedro Pauletę 109 bramki w barwach klubu z Paryża, co tym samym czyni go najskuteczniejszym zawodnikiem we wszystkich rozgrywkach w historii PSG.

Dopiero w maju 2008, po przejęciu stanowiska prezesa klubu przez Charles’a Villeneuve’a, kibice spojrzeli w przyszłość z optymizmem. Wywiązywanie się z wcześniejszych obietnic poskutkowało sprowadzeniem zawodników mających przywrócić PSG zasłużone najwyższe miejsca w tabeli. Do piłkarzy tych zaliczali się: Claude Makélélé, Ludovic Giuly, Mateja Kežman, Stéphane Sessègnon, czy król strzelców Ligue 2 sezonu 2007/2008 w barwach Le Havre AC, Guillaume Hoarau. Na efekty nie trzeba było długo czekać, ponieważ już na półmetku rozgrywek sezonu 2008/2009 paryżanie zajęli wysoką 4. lokatę (zwyciężając w 10 z 19 spotkań), ze stratą zaledwie 5 punktów do prowadzącego Olympique Lyon.

W letnim okienku transferowym sezonu 2009/10 klub pozyskał tureckiego napastnika Mevlüta Erdinga, francuskiego obrońcę Christophea Jallet oraz wykupiony został z Fenerbahçe SK - Mateja Kežman. Kadencja Charles’a Villeneuve’a nie trwała jednak długo, gdyż już w styczniu 2009 do opinii publicznej dotarła zaskakująca wiadomość o jego rezygnacji ze stanowiska prezesa. Jednym z powodów takiej decyzji miała być inna wizja budowy drużyny w stosunku do właścicieli klubu. Oficjalnie 4 lutego 2009 jego miejsce zajął Sébastien Bazin, przedstawiciel głównego akcjonariusza klubu, amerykańskiego funduszu inwestycyjnego Colony Capital. W sezonie 2010/11 zespół zasilili Nenê, Siaka Tiéné i Mathieu Bodmer. Do West Bromwich Albion za 7 mln euro sprzedany został Stéphane Sessègnon

Era prezesa Nassera Al-Khelaifiego (2011- )[edytuj]

Zlatan Ibrahimović jako zawodnik PSG w sezonach 2012/13 oraz 2013/14 zdobył tytuł króla strzelców.

W maju 2011 nowym właścicielem klubu został fundusz Qatar Sports Investments. Prezesem klubu został Nasser Al-Khelaifi, natomiast dyrektorem sportowym Leonardo. Katarczycy zwiększyli budżet klubu do 150 mln euro, dzięki czemu możliwe było przyjście m.in. argentyńskiego pomocnika Javiera Pastore za 42 mln euro. Oprócz niego do klubu zostali sprowadzeni Blaise Matuidi, Jérémy Ménez, Maxwell, Thiago Motta oraz Salvatore Sirigu. Dzięki udanym transferom PSG kończył rundę jesienną sezonu 2011/2012 na pierwszym miejscu w tabeli (po raz pierwszy od sezonu 1996/1997), jednak 23 grudnia 2011 zwolniono trenera Antoine’a Kombouaré, którego zastąpił znany z sukcesów odnoszonych z AC Milan włoski trener, Carlo Ancelotti. Sezon 2011/2012 PSG zakończył na drugim miejscu co dało awans do Ligi Mistrzów UEFA. W letnim okienku transferowym sezonu 2012/13 do Paris-Saint Germain przybyli: Ezequiel Lavezzi, młody talent Marco Verratti, gwiazdor Zlatan Ibrahimovic oraz Thiago Silva. Pod wodzą Carlo Ancelottiego tak wzmocniony zespół zdobył mistrzostwo ligi francuskiej oraz dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów ulegając FC Barcelonie. Ponadto w zimowym okienku tego sezonu do klubu przybyła gwiazda angielskiej piłki David Beckham, holenderski obrońca Gregory van der Wiel oraz młody brazylijski talent Lucas Moura.

W lipcu 2013 ze stanowiska trenera odszedł Carlo Ancelotti, a na jego miejsce zatrudniono Francuza Laurenta Blanca. Do klubu zostali sprowadzeni Edinson Cavani, Marquinhos oraz Lucas Digne za łączną kwotę 108 milionów euro. Klub opuścił Francuz Kévin Gameiro, który przeniósł się do hiszpańskiej Sevilli. Ponadto z zespołem rozstali się tacy zawodnicy jak Mathieu Bodmer, Mamadou Sakho, Mohamed Sissoko czy Diego Lugano. 3 sierpnia 2013 roku zespół, po piętnastu latach wywalczył superpuchar Francji, pokonując w finale Bordeaux 2:1[3]. W sezonie 2013/14 PSG obronił tytuł mistrza Francji. Koronę króla strzelców po raz drugi z rzędu zdobył Zlatan Ibrahimović. Szwed strzelił 26 bramek.

W sezonie 2014/15 zespół dokonał historycznego osiągnięcia. Po raz pierwszy Paryżanie zdobyli wszystko co było do zdobycia na krajowym podwórku. W ręce PSG powędrowało trzecie z rzędu, a piąte w ogóle mistrzostwo kraju, drugi raz z rzędu Coupe de la Ligue, Coupe de France oraz drugi raz z rzędu Superpuchar. Na arenie międzynarodowej PSG wystąpił w Lidze Mistrzów, gdzie po raz trzeci zakończył udział na ćwierćfinale (z Barceloną, porażki 1:3, 0:2), eliminując wcześniej po dramatycznym dwumeczu Chelsea (1:1, 2:2 po dogrywce). Krajową dominację udało się potwierdzić także w następnym sezonie, udanie broniąc wszystkich trofeów. Na drodze do zdobycia piątego z rzędu mistrzostwa kraju w sezonie stanęło AS Monaco. Klubowi z Paryża udało się jednak po raz kolejny zdobyć Coupe de la Ligue, Coupe de France oraz Superpuchar. Od 11 maja 2016 r. Zlatan Ibrahimović jest także samodzielnym liderem klasyfikacji najlepszego ligowego strzelca PSG, strzelając w trakcie 4-letniego kontraktu 113 ligowych bramek (141 w ogóle).

Sukcesy[edytuj]

Gérard Houllier – trener, zdobywca pierwszego mistrzostwa Francji dla klubu.
Carlo Ancelotti jako trener PSG w 2013 roku zdobył mistrzostwo Francji.

Trofea międzynarodowe[edytuj]

FIFA Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 17-03-2016)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
FIFA Club World Cup.svg
Klubowe MŚ
zdobywca 0
finalista 0

Puchar Interkontynentalny
zdobywca 0
finalista 0
Coppacampioni.png
Liga Mistrzów
(Puchar Europy)
zdobywca 0
finalista 0
półfinał 1 1995
UEFA Cup (adjusted).png
Liga Europy
(Puchar UEFA)
zdobywca 0
finalista 0
półfinał 1 1993
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 1 1996
finalista 1 1997
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 0
finalista 1 1996
UEFA Intertoto Cup.svg
Puchar Intertoto
zdobywca 1 2001
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 0
finalista 0

Krajowe[edytuj]

Francja Zdobyte trofea w rozgrywkach Francji
(Stan na 29-07-2017)
Soccerball.svg
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Ligue1 trophy.svg
Mistrzostwo
I miejsce 6 1986, 1994, 2013, 2014, 2015, 2016
II miejsce 8 1989, 1993, 1996, 1997, 2000, 2004, 2012, 2017
III miejsce 3 1983, 1992, 1995

Puchar
zdobywca 11 1982, 1983, 1993, 1995, 1998, 2004, 2006, 2010, 2015, 2016, 2017
finalista 4 1985, 2003, 2008, 2011
Trophée des Champions.svg
Superpuchar
zdobywca 7 1995, 1998, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
finalista 4 1986, 2004, 2006, 2010

Puchar Ligi
zdobywca 7 1995, 1998, 2008, 2014, 2015, 2016, 2017
finalista 1 2000

II liga
I miejsce 1 1971
II miejsce
III miejsce

Rekordy[edytuj]

Rekordy drużynowe[edytuj]

Pauleta – przez długi czas najskuteczniejszy strzelec w historii PSG
  • Najwyższe zwycięstwo w Ligue 1 u siebie:
    • 8:2, w sezonie 1977/1978 z Troyes
    • 7:1, w sezonie 1984/1985 z Bastią
    • 6:0, w sezonie 2014/2015 z Guingamp
  • Najwyższe zwycięstwo w Ligue 1 na wyjeździe:
    • 9:0, w sezonie 2015/2016 z Troyes
  • Najwyższe zwycięstwo w europejskich pucharach u siebie:
  • Najwyższe zwycięstwo w europejskich pucharach na wyjeździe:
    • 0:5 w sezonie 2012/2013 z Anderlecht Bruksela
  • Najwyższa porażka w Ligue 1 u siebie:
  • Najwyższa porażka w Ligue 1 na wyjeździe:
  • Najwyższa porażka w europejskich pucharach u siebie:
  • Najwyższa porażka w europejskich pucharach na wyjeździe:

Rekordy indywidualne[edytuj]

Zawodnik Mecze Lata
Francja Jean-Marc Pilorget 435 1975-1989
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Safet Sušić 343 1982-1991
Francja Paul Le Guen 343 1991-1998
Francja Bernard Lama 315 1992-1997/1998-2000
Algieria Mustapha Dahleb 306 1974-1984
Zawodnik Bramki Lata
Szwecja Zlatan Ibrahimović 141 2012-2016
Urugwaj Edinson Cavani 133 2013-
Portugalia Pauleta 109 2003-2008
Francja Dominique Rocheteau 100 1980-1987
Algieria Mustapha Dahleb 98 1974-1984
Kongo François M'Pelé 97 1973-1979

Sezony[edytuj]

 Osobny artykuł: Sezony Paris Saint-Germain.

Europejskie puchary[edytuj]

Pierwszy mecz w europejskich pucharach drużyna PSG rozegrała w sezonie 1982/1983 w ramach rozgrywek Pucharu Zdobywców Pucharów. 15 września 1982 w Sofii, przy udziale piętnastu tysięcy widzów, Paryżanie zmierzyli się z tamtejszym Lokomotiwem, przegrywając 0:1. Pierwsze zwycięstwo przyszło już niespełna 2 tygodnie później, kiedy to w spotkaniu rewanżowym 28 września 1982 Bułgarzy musieli uznać wyższość jedenastki ze stolicy Francji, ulegając wysoko 5:1 (Toko 20' i 81', Bathenay 66', N'Gom 85', Lemoult 88').

Największym sukcesem klubu na arenie międzynarodowej było zdobycie Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1995/1996. W meczu finałowym na stadionie Króla Baudouina I w Brukseli Paryżanie pokonali zespół Rapidu Wiedeń 1:0 (Bruno N’Gotty 28').

Klubowa rywalizacja[edytuj]

Le Classique[edytuj]

Le Classique, również znany jako Derby Francji, to spotkanie rozgrywane pomiędzy najbardziej prestiżowymi drużynami kraju, Paris Saint-Germain oraz Olympique Marsylia. Główną różnicą „klasyku” w porównaniu do innych krajowych derbów jest nie tylko rywalizacja na linii największych miast, ale również pomiędzy klasami społecznymi. Paryż to mekka francuskiego społeczeństwa i stylu, gdzie mieszkańcy często dominowali w polityce, ekonomii oraz kulturze. Marsylia natomiast to portowe miasto zamieszkiwane w większości przez klasę robotniczą, nie popierającej paryskiej kultury. Każda konfrontacja odbija się również ogromnym echem politycznym, z racji rywalizacji północ-południe oraz opozycji południowych prowincji kraju wobec rządów stolicy[5] Derby mają historyczne, kulturalne oraz polityczne podłoże, zrodzone również z prowokacji międzyklubowej. Nieoficjalnie mówi się, iż piłkarskim założycielem tej rywalizacji jest Bernard Tapie, właściciel OM w latach 80. XX wieku, a jej promotorami m.in. Canal+ w latach 90.

Zarówno PSG, jak i OM, to jedyne drużyny, które mogą pochwalić się zdobyciem europejskich pucharów oraz byciem jedynymi dominującymi klubami we francuskiej lidze do czasów przejęcia schedy przez Olympique Lyon od 2001 roku. Mimo niepokojących rezultatów obu klubów na przestrzeni 8 lat od rozpoczęcia milenium, wciąż wraz z Saint-Étienne, posiadały najbardziej rozbudowaną siatkę kibicowską w kraju oraz poza granicami.

Stosunki między kibicami są bardzo napięte przez co często grupy zwolenników klubowych oraz pseudokibice po meczach ustawiają się ze sobą na bójki. Lokalne władze podejmują wszelkie metody doprowadzające do zwiększenia bezpieczeństwa podczas tego szlagieru oraz zapobiegania konfrontacjom kibicowskim, co przekłada się jednakże na różne rezultaty, z racji wciąż pojawiających się niebezpiecznych incydentów. Zgodnie ze statystykami od 11 kwietnia 1995 do 18 marca 2010 roku, w starciach pomiędzy kibicami PSG, a OM zostało aresztowanych 305 osób, a 43 zostały ranne[6]. Śmierć poniosły 2 osoby.

Po przejęciu PSG przez katarskich inwestorów stosunki na linii Paryż-Marsylia jeszcze bardziej się zaostrzyły, głównie przez aspekty finansowe.

Statystyki pomiędzy klubami: (stan na 23.10.2016[7]):

  • 38 zwycięstw PSG, 33 zwycięstwa OM, 19 remisów
  • 119 bramek PSG, 112 bramek OM

Olympique Lyonnais[edytuj]

Drugim największym rywalem PSG, jest Olympique Lyon. Podłoże rywalizacji, jednak nie ma już nic wspólnego z warstwą społeczną, polityczną czy historyczną, a jedynie sportową. Lyon jest zawsze brany pod uwagę w walce o mistrzostwo Francji, szczególnie po okresie 7 lat zdobywania mistrza z rzędu. Z tego względu spotkania między obiema drużynami są bardzo ekscytujące dla kibiców. Stosunki między kibicami w większości są neutralne, pomijając kilka incydentów pseudokibicowskich.

Statystyki pomiędzy klubami: (stan na 31.05.2015)[8]:

  • 18 zwycięstw PSG, 7 zwycięstw OL, 11 remisów
  • 60 bramek PSG, 31 bramek OL

Stroje[edytuj]

1970-1973
1973-1981
1981-1990
1994-2000
2002-2005
2005-2009
2009-2010
2010-2015
2015-
Maillots du PSG.png

Najbardziej rozpoznawalnymi strojami PSG były ciemnoniebieskie koszulki z czerwonym pionowym pasem pośrodku otoczonym z obu stron białymi prążkami. Po raz pierwszy wzór ten zaprezentowany został w 1973, gdy w sezonie 1973/1974 drużyna występowała jeszcze w drugiej lidze, a jego projektantem był ówczesny prezes Daniel Hechter. Stroje te zastąpiły pierwsze noszone przez trzy lata niemal jednolicie czerwone koszulki, które w połączeniu z białymi spodenkami oraz niebieskimi getrami nawiązywały do pochodzenia klubu (biel – Stade Saint-Germain, czerwień oraz niebieski – Paris FC).

W 1981 prezes Francis Borelli postanowił zmienić wzór wprowadzając białe koszulki udekorowane dwoma pionowymi prążkami: czerwonym oraz niebieskim. Tym samym dotychczasowe, wykreowane w 1973, stały się jedynie strojami wyjazdowymi. W 1990 dokonano kolejnej korekty wyglądu koszulek, zmieniając ułożenie pasków, które od tej pory razem kształtem miały przypominać wieżę Eiffla. Wzór ten utrzymał się przez dwa lata, aż do sezonu 1992/1993.

Dopiero w 1994 zdecydowano się powrócić do koszulek projektu Daniela Hechtera, które mimo licznych, lecz nieznacznych przekształceń przetrwały do roku 2009. W sezonie 2009/2010 pierwszymi strojami drużyny zostały ciemnoniebieskie koszulki udekorowane czerwonymi prążkami, ciemnoniebieskie spodenki i getry.

Sponsorzy techniczni[edytuj]

Sponsorzy główni[edytuj]

Stadion[edytuj]

Stade Georges Lefèvre[edytuj]

Trening PSG na Stade Georges Lefèvre

Od początku istnienia klubu, aż do roku 1974 PSG rozgrywał swe mecze na stadionie Stade Georges Lefèvre, ulokowanym w podparyskiej miejscowości Saint-Germain-en-Laye. Od tamtej pory obiekt użytkowany jest głównie przez drużyny rezerwowe i wchodzi w skład centrum treningowego klubu – Camp des Loges. Nazwa stadionu nadana została w 1945 i upamiętnia poległego na froncie w 1940 piłkarza zespołu Stade Saint-Germain.

Parc des Princes[edytuj]

 Osobny artykuł: Parc des Princes.
  • Nazwa: Parc des Princes
  • Adres: 24, rue du Commandant-Guilbaud, 75016 Paryż
  • Inauguracja: 25 maja 1972; FrancjaZSRR (reprezentacje olimpijskie)
  • Rekordowa frekwencja: 49 575
  • Pojemność: 48 500
  • Wymiary boiska: brak danych
  • Oświetlenie: 1500 luksów

Klub ze stolicy Francji, nieprzerwanie od lipca 1974 roku, rozgrywa swe mecze na stadionie Parc des Princes. Czterogwiazdkowy obiekt, będący własnością miasta Paryża, ulokowany został w 16. dzielnicy, a swą nazwę zawdzięcza dawnemu parkowi, na terenie którego został wybudowany. Rekordową frekwencję zanotowano 2 marca 1983 roku podczas meczu 1/4 finału Pucharu Zdobywców Pucharów, PSG z belgijskim Waterschei Thor Genk (2:0 – Fernández 43', Pilorget 57'), która wyniosła 49 575 widzów. Do dyspozycji kibiców oddano czterotysięczny parking, a sam obiekt został w całości zamknięty i składa się z czterech zadaszonych trybun: północnej – Auteuil, południowej – Boulogne, wschodniej – Paris i zachodniej – Presidentielle Thomson.

Prezesi[edytuj]

Chronologiczny spis prezesów Paris Saint-Germain od czasu istnienia klubu.

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Francja Pierre-Etienne Guyot 08.1970 06.1971
2.
Francja Guy Crescent 06.1971 12.1971
3.
Francja Henri Patrelle 12.1971 06.1973
4.
Francja Daniel Hechter 06.1973 01.1978
5.
Francja Francis Borelli 01.1978 05.1991
6.
Francja Michel Denisot 05.1991 05.1998
7.
Francja Charles Bietry 05.1991 12.1998
8.
Francja Laurent Perpère 12.1998 06.2003
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
9.
Francja Francis Graille 06.2003 05.2005
10.
Francja Pierre Blayau 05.2005 06.2006
11.
Francja Alain Cayzac 06.2006 04.2008
12.
Francja Simon Tahar 04.2008 05.2008
13.
Francja Charles Villeneuve 05.2008 02.2009
14.
Francja Sébastien Bazin 02.2009 09.2009
15.
Francja Robin Leproux 09.2009 09.2011
16.
Katar Nasser Al-Khelaïfi 09.2011
urzęduje

Władze klubu[edytuj]

Obecne władze drużyny PSG[9].

  • Prezes: Nasser Al-Khelaïfi
  • Dyrektor generalny: Phillipe Boindrieux
  • Dyrektor ds. sportowych: Alain Roche
  • Dyrektor ds. public relations: Bruno Skropeta
  • Dyrektor ds. finansów: Thomas Jacquemier
  • Dyrektor ds. marketingu: Michel Mimran
  • Dyrektor ds. kontaktów z kibicami: Jean-Philippe D'Hallivillee

Trenerzy[edytuj]

Chronologiczny spis trenerów Paris Saint-Germain od czasu istnienia klubu.

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Francja Pierre Phelipon
1970
1972
2.
Francja Robert Vicot
1972
1973
3.
Francja Just Fontaine
Francja Robert Vicot
1973
1975
4.
Francja Just Fontaine
1975
1976
5.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Velibor Vasović
1976
1977
6.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Ilja Pantelic
Francja Pierre Alonzo
1977
1977
7.
Francja Jean-Michel Larqué
1977
1978
8.
Francja Pierre Alonzo
1978
1978
9.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Velibor Vasović
1978
1979
10.
Francja Pierre Alonzo
Francja Camille Choquier
1979
1979
11.
Francja Georges Peyroche
1979
1983
12.
Francja Lucien Leduc
1983
1984
13.
Francja Georges Peyroche
1984
1985
14.
Francja Christian Coste
1985
1985
15.
Francja Gérard Houllier
1985
1987
16.
Francja Erick Mombaerts[10]
1987
1988
17.
Francja Erick Mombaerts
Francja Gérard Houllier
1988
1988
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
18.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Tomislav Ivić
1988
1990
19.
Francja Henri Michel
1990
1991
20.
Portugalia Artur Jorge
1991
1994
21.
Francja Luis Fernández
1994
1996
22.
Brazylia Ricardo Gomes
Francja Joël Bats
1996
1998
23.
Francja Alain Giresse
1998
1998
24.
Portugalia Artur Jorge
1998
1999
25.
Francja Philippe Bergeroo
1999
2000
26.
Francja Luis Fernández
2000
2003
27.
Bośnia i Hercegowina Vahid Halilhodžić
2003
2005
28.
Francja Laurent Fournier
2005
2005
29.
Francja Guy Lacombe
2005
2007
30.
Francja Paul Le Guen
2007
2009
31.
Francja Antoine Kombouaré
2009
2011
32.
Włochy Carlo Ancelotti
2011
2013
33.
Francja Laurent Blanc
2013
2016
34.
Hiszpania Unai Emery
2016
urzęduje

Sztab szkoleniowy[edytuj]

Obecny sztab szkoleniowy drużyny PSG.

  • Trener: Unai Emery
  • Asystent trenera: Juan Carlos Carcedo
  • Trener bramkarzy: Nicolas Dehon
  • Trener przygotowania fizycznego: Philippe Lambert
  • Lekarz: Éric Rolland
  • Fizjoterapeuci: Jérôme Andral, Bruno Le Natur, Simon Colinet, Denis Lefebve, Gael Pasquer

Piłkarze[edytuj]

Królowie strzelców[edytuj]

Królowie strzelców ligi francuskiej występujący w barwach Paris Saint-Germain.

Zawodnik Bramki Sezon
Argentyna Carlos Bianchi 37 1977/1978
Argentyna Carlos Bianchi 27 1978/1979
Portugalia Pauleta 21 2005/2006
Portugalia Pauleta 15 2006/2007
Szwecja Zlatan Ibrahimović 30 2012/2013
Szwecja Zlatan Ibrahimović 26 2013/2014
Szwecja Zlatan Ibrahimović 38 2015/2016

Uczestnicy Mistrzostw Świata[edytuj]

Spis piłkarzy uczestniczących w finałach Mistrzostw Świata powołanych z Paris Saint-Germain.

 
Zawodnik Rok
Algieria Mustapha Dahleb 1982
Francja Dominique Baratelli 1982
Francja Dominique Rocheteau 1982, Bronze medal with cup.svg 1986
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Ivica Šurjak 1982
Francja Joël Bats Bronze medal with cup.svg 1986
Francja Michel Bibard Bronze medal with cup.svg 1986
Francja Luis Fernández Bronze medal with cup.svg 1986
Argentyna Gabriel Calderón Silver medal with cup.svg 1990
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Safet Sušić 1990
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Zlatko Vujović 1990
Brazylia Raí Gold medal with cup.svg 1994
Argentyna Mauricio Pochettino 2002
Brazylia Ronaldinho Gold medal with cup.svg 2002
Nigeria Bartholomew Ogbeche 2002
Nigeria Jay-Jay Okocha 2002
 
Zawodnik Rok
Czechy David Rozehnal 2006
Francja Vikash Dhorasoo Silver medal with cup.svg 2006
Portugalia Pauleta 2006
Wybrzeże Kości Słoniowej Bonaventure Kalou 2006
Argentyna Ezequiel Lavezzi Silver medal with cup.svg 2014
Brazylia Thiago Silva 2014
Brazylia David Luiz 2014
Brazylia Maxwell 2014
Urugwaj Edinson Cavani 2014
Włochy Salvatore Sirigu 2014
Włochy Marco Verratti 2014
Włochy Thiago Motta 2014
Francja Yohan Cabaye 2014
Francja Blaise Matuidi 2014
Francja Lucas Digne 2014

Uczestnicy Mistrzostw Europy[edytuj]

Spis piłkarzy uczestniczących w finałach Mistrzostw Europy powołanych z Paris Saint-Germain.

Zawodnik Rok
Francja Luis Fernández Gold medal with cup.svg 1984
Francja Dominique Rocheteau Gold medal with cup.svg 1984
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Safet Sušić 1984
Francja Christian Perez 1992
Francja Youri Djorkaeff 1996
Francja Vincent Guérin 1996
Francja Bernard Lama 1996, Gold medal with cup.svg 2000
Francja Patrice Loko 1996
Francja Alain Roche 1996
Portugalia Pauleta Silver medal with cup.svg 2004

Obecny skład[edytuj]

Stan na 3 września 2017[11]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Kevin Trapp
2 OB Brazylia Thiago Silva (Captain sports.svg)
3 OB Francja Presnel Kimpembe
5 OB Brazylia Marquinhos
6 PO Włochy Marco Verratti
7 PO Brazylia Lucas
8 PO Włochy Thiago Motta
9 NA Urugwaj Edinson Cavani
10 NA Brazylia Neymar
11 PO Argentyna Ángel Di María
12 OB Belgia Thomas Meunier
16 BR Francja Alphonse Aréola
17 OB Hiszpania Yuri Berchiche
18 PO Argentyna Giovani Lo Celso
Nr Poz. Piłkarz
19 OB Wybrzeże Kości Słoniowej Serge Aurier
20 OB Francja Layvin Kurzawa
21 PO Francja Hatem Ben Arfa
23 PO Niemcy Julian Draxler
24 PO Francja Christopher Nkunku
25 PO Francja Adrien Rabiot
27 PO Argentyna Javier Pastore
29 NA Francja Kylian Mbappé (wypożyczony z AS Monaco)
31 OB Francja Alec Georgen
32 OB Brazylia Dani Alves
37 PO Francja Roli Pereira de Sa
40 BR Francja Rémy Descamps
42 PO Francja Romain Habran
Piłkarze na wypożyczeniu
Nr Poz. Piłkarz
-- NA Hiszpania Jesé (w Stoke City F.C. do czerwca 2018)
-- NA Francja Jean-Christophe Bahebeck (w FC Utrecht do czerwca 2018)
20 PO Polska Grzegorz Krychowiak (w West Bromwich Albion F.C. do czerwca 2018)
15 NA Portugalia Gonçalo Guedes (w Valencia CF do czerwca 2018)
Nr Poz. Piłkarz
-- PO Francja Jonathan Ikoné (w Montpellier HSC do czerwca 2018)
-- NA Francja Gaëtan Robail (w Cercle Brugge do czerwca 2018)
37 NA Francja Odsonne Édouard (w Celtic F.C. do czerwca 2018)

Przypisy

  1. Superpuchar Francji dla PSG. Piąty z rzędu... [dostęp 2017-08-17].
  2. France – List of Foundation Dates
  3. http://psgfc.pl/news/show/psg-2-1-bordeaux-zabojcza-koncowka-paryzanie-z-pierwszym-trofeum
  4. FC Barcelona communiqué on Neymar Jr | FC Barcelona, FC Barcelona [dostęp 2017-08-04] (ang.).
  5. http://bleacherreport.com/articles/1322606-joey-barton-puts-the-punch-back-into-the-marseille-psg-rivalry” Bleacher Report. 4 września 2012. dostęp: 31 Maj 2013.
  6. http://demarseille.pl/dzial/Informacje-o-Le-Clasique, dostęp: 31 Maj 2015
  7. http://www.meilleurescotes.com/PSG-OM-historique-des-matches-et-statistiques.html, dostęp: 31.05.2015
  8. http://www.lequipe.fr/Football/FootballConfrontation26_22.html, dostęp: 31 Maj 2015
  9. Organigramme (fr.). lfp.fr. [dostęp 2009-12-17].
  10. Z powodu problemów zdrowotnych Gérarda Houlliera, do protokołów jako pierwszy trener wpisywany był Erick Mombaerts, pełniący faktycznie obowiązki asystenta.
  11. Effectif et staff - Equipe Pro (fr.). Paris Saint-Germain. [dostęp 6 września 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj]