Lech Kobyliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lech Konrad Kobyliński
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1923
Wilno
Profesor nauk technicznych
Specjalność: budowa okrętów, hydromechanika
Alma Mater Politechnika Gdańska
Doktorat 1961 – eksploatacja maszyn
Habilitacja 1963
Profesura 1969
Polska Akademia Nauk
Status członek korespondent
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Morski w St. Petersburgu – 1989)
(Akademia Marynarki Wojennej w Gdyni – 1990)
(Politechnika Gdańska – 2004)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Gdańska
Dyrektor
Jednostka Instytut Okrętowy PG
Okres spraw. 1963–1975, 1983–1990
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Partyzancki Warszawski Krzyż Powstańczy Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Lech Konrad Kobyliński
Konrad
komandor porucznik komandor porucznik
Przebieg służby
Siły zbrojne Orl.jpg Związek Walki Młodych
Orl.jpg Armia Ludowa
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Batalion AL im. Czwartaków
Marynarka Wojenna
Stanowiska Dowódca batalionu powstańczego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Lech Konrad Kobyliński (ur. 1 maja 1923 w Wilnie) – polski naukowiec, specjalista w dziedzinie budowy okrętów, jeden z twórców polskiego okrętownictwa, wieloletni profesor Politechniki Gdańskiej.

Profesor nauk technicznych inżynier, członek korespondent PAN[1] od r. 1976, doktor honoris causa trzech uczelni: Uniwersytetu Morskiego w Sankt Petersburgu, Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni (1990)[2] i Politechniki Gdańskiej (2004)[3]. Członek honorowy Royal Institution of Naval Architects w Londynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej organizator i dowódca (pod pseudonimem „Konrad”) konspiracyjnego batalionu szturmowego im. Czwartaków (wchodzącego w skład Gwardii Ludowej, a później Armii Ludowej). Główny uczestnik zamachu na Café Club w dniu 11 lipca 1943 r. (to on wszedł do lokalu i rzucił na środek sali ładunek wybuchowy)[4]. Brał udział w powstaniu warszawskim, jako d-ca 4 batalionu "Czwartaków", walcząc na Woli, Starym Mieście (tu m.in. d-ca obrony reduty "Mostowa" i Żoliborzu. Dwukrotnie ranny i kontuzjowany, awansowany do stopnia kapitana. Przypadkiem ocalał 26 sierpnia 1944 r. po zbombardowaniu kamienicy przy ul. Freta 16, kiedy pod jej gruzami zginęło kilku członków dowództwa Okręgu Warszawskiego AL[5]. Po upadku powstania odmówił poddania się Niemcom i wraz z grupą pozostałych przy życiu żołnierzy batalionu im. Czwartaków przepłynął Wisłę.

Tak o nim pisze Tomasz Strzembosz w publikacji Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939–1944[6]:

Quote-alpha.png
To ich właśnie pseudonimy legenda otoczyła nimbem niezwykłych czynów, to ich pseudonimami nazywano konspiracyjne oddziały, nie tylko przez obyczaj wiązania nazwy jednostki z pseudonimem dowódcy, ale przede wszystkim dlatego, że to ich indywidualności wpływały decydująco na wartość oddziału i skalę jego osiągnięć. W przeważającej liczbie przypadków byli to nie tylko kierownicy, ale prawdziwe „dusze zespołów”, osobowości, wokół których skupiało się życie całej grupy: nie tylko dowódcy wojskowi, ale także przywódcy duchowi, przyjaciele, inspiratorzy. [...] Tacy młodzi dowódcy, jak „Zośka” (Tadeusz Zawadzki), „Maciek” (Maciej Bittner), „Rudy” (Jan Bytnar), „Felek” (Feliks Pendelski), „Jeremi” (Jerzy Zborowski) z Kedywu KG AK, „Stasinek” (Stanisław Sosabowski), „Żbik” (Zdzisław Zajdler) i „Rygiel” (Kazimierz Pogorzelski) z Kedywu Okręgu, „Jacek” (Franciszek Bartoszek) ze specgrupy Sztabu Głównego GL oraz „Konrad” (Lech Kobyliński) z oddziałów ZWM czy „Antek” (Władysław Andrzejczak) z ML RPPS – byli rzeczywistymi twórcami dowodzonych przez siebie oddziałów, a jednocześnie wzorami osobowymi dla żołnierzy.

Twórca ośrodka badawczego Politechniki Gdańskiej w Iławie, w którym testowano zachowanie się modeli statków w warunkach rzeczywistego falowania. Konstruktor eksperymentalnych form jednostek pływających – wodolotów i poduszkowców. Wieloletni dyrektor Instytutu Okrętowego Politechniki Gdańskiej.

Po zakończeniu z przyczyn politycznych programu konstrukcji wodolotów (zbudowano tylko jedną jednostkę, której nadano nazwę "Zryw I"[1] w 1966, po czym program pod naciskiem ZSRR został przerwany), prowadził aktywne badania nad konstrukcjami poduszkowców.

W latach 19761983 przebywał w Londynie jako członek sekretariatu Międzynarodowej Organizacji Morskiej. W latach 19861990 był sekretarzem naukowym Oddziału PAN w Gdańsku. Wykładał jako zaproszony profesor na wielu politechnikach zagranicznych, m.in. w Petersburgu w Rosji, w Bremie w Niemczech, w Trondheim w Norwegii i w Teheranie i Bandar-e Abbas w Iranie.

Od 1985 jest przewodniczącym Komisji Morskiej przy Oddziale PAN w Gdańsku. Twórca Fundacji Bezpieczeństwa Żeglugi i Ochrony Środowiska. Współtwórca jednego z czterech na świecie[7] ośrodków szkoleniowo-badawczych manewrowania statkiem (Szkoła Kapitanów w Iławie) na jeziorze Slim (vel Kamionka)[8].

W ostatnich latach zajmuje się głównie zagadnieniami bezpieczeństwa żeglugi morskiej.

W latach 1957-1987 był członkiem PZPR. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim w latach 1986-1989.

W 1994 był członkiem Honorowego Komitetu Obchodów Pięćdziesiątej Rocznicy Powstania Warszawskiego.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i inne.

Ważniejsze publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Śruby okrętowe, Warszawa 1955
  • Przybliżone metody obliczenia oporu i wpływ kształtu kadłuba na opór, Warszawa 1960
  • Teoria oporu i badania modelowe, Warszawa 1961
  • Słownik budowy okrętów: rodzaje statków (współautor), Warszawa 1969 (też w wersji angielskiej i rosyjskiej)
  • Słownik budowy okrętów: teoria okrętu (współautor), Warszawa 1972 (też w wersji angielskiej i rosyjskiej)
  • Stability and safety of ships (współautor), Kidlington 2003
  • Garść wspomnień z długiego życia [autobiografia]; Gdańsk 2018, wyd. Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego dziećmi są:

Inni krewni:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kobyliński Lech, Garść wspomnień z długiego życia [autobiografia]; Gdańsk 2018, wyd. Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej
  • Prof. zw. dr inż. Lech Kobyliński doktor honoris causa Politechniki Gdańskiej, wyd. Politechniki Gdańskiej, Gdańsk 2004.
  • Czwartacy : wspomnienia byłych żołnierzy Szturmowego Batalionu AL [Armii Ludowej] im. „Czwartaków” 1943-1945, wyd. 5, Warszawa 1977, wyd. Książka i Wiedza
  • Biogram, Polska Akademia Nauk

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polska Akademia Nauk: Skład Komitetu Transportu. [dostęp 2016-11-05].
  2. Doktorzy honoris causa AMW. amw.gdynia.pl. [dostęp 25 lutego 2011].
  3. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  4. L. Kobyliński, Garść wspomnień z długiego życia [autobiografia]; Gdańsk 2018, wyd. Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej, ss. 188-191.
  5. L. Kobyliński, Garść wspomnień..., s. 238.
  6. Tomasz Strzembosz, Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939–1944, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1983, wyd. II, ​ISBN 83-06-00717-4
  7. Ośrodek kapitanów w Kamionce. gmina-ilawa.pl, 2013-05-27.  Cytat: Ośrodek pod Iławą jest jednym z niewielu takich w świecie, przekazujących wiedzę na ten temat – z wykorzystaniem miniatur prawdziwych jednostek. Podobne istnieją w Australii, Francji, Anglii.
  8. L. Kobyliński, Garść wspomnień.., ss. 544-558.
  9. M.P. z 2003 r. Nr 55, poz. 855.
  10. M.P. z 1947 r. Nr 71, poz. 477