Leki przeciwrobacze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leki przeciwrobacze – grupa leków przeciwpasożytniczych, stosowanych w chorobach wywołanych przez robaki, skierowana głównie przeciwko tasiemcom, obleńcom i przywrom, pasożytującym w przewodzie pokarmowym gospodarza. Leki tej grupy działają poprzez zakłócanie fizjologicznych procesów robaków.

Wyróżnia się dwie grupy leków przeciwrobaczych: leki porażające system nerwowo-mięśniowy oraz leki zakłócające przemianę materii.

Leki porażające system nerwowo-mięśniowy[edytuj | edytuj kod]

Działanie polega na hamowaniu skurczu mięśni pasożyta. Sparaliżowane osobniki mogą być łatwo wydalone z organizmu człowieka.

Przykłady leków: lewamizol, pyrantel, prazykwantel.

Leki zakłócające przemianę materii[edytuj | edytuj kod]

Leki z tej grupy blokują działanie niektórych enzymów (fosfofruktokinazy, fumaryloreduktazy) potrzebnych do przeprowadzania efektywnego metabolizmu węglowodanów. Powoduje to zaburzenia w procesach oddychania komórkowego i prowadzi do niedostatecznej podaży energii, co może zakłócać różne funkcje życiowe pasożytów i prowadzić do ich śmierci.

Przykłady leków: niklozamid, albendazol, pirwinium.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.