Leon Sulkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Sulkiewicz
Leon Sulkiewicz-Hoźman-Mirza
Ilustracja
Leon Sulkiewicz w stopniu majora (lata. 20.)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data urodzenia 14 lutego 1897
Data i miejsce śmierci 1960
Leicester
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Dywizjon Artylerii Konnej
6 Dywizjon Artylerii Konnej
4 Kujawski Pułk Artylerii Lekkiej
20 Dywizja Piechoty
12 Pułk Ułanów Podolskich
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz
dowódca pułku
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Bitwa pod Komarowem
I wojna światowa
bitwa pod Mławą
obrona Warszawy
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Leon Hózman-Mirza Sulkiewicz[a] (ur. 14 lutego 1897, zm. 1960 w Leicester) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny tatarskiej[1][2], zamieszkującej na ziemi oszmiańskiej w guberni wileńskiej. Urodził się 14 lutego 1897[3]. Jego pradziadkiem był płk Mustafa Achmatowicz, oficer 4 Pułku Litewskiej Przedniej Straży, którego imieniem nazwano Pułk Jazdy Tatarskiej w kawalerii II RP[4]. Jego rodzicami byli Maciej Achmatowicz (1820–1901, poeta i major 5 Pułku Ułańskiego) i Helena z rodu Tuhan-Mirza Baranowskich[5]. Jego rodzeństwem byli Aleksander, Stefan, Bohdan, Konstanty, Maria, Ewa i Elżbieta[5].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 10 lutego 1920 został dowódcą 1 dywizjonu artylerii konnej, a 3 marca 1920 został dowódcą artylerii dywizyjnej w strukturze XX Brygady Piechoty[6]. Za swoje czynny wojenne w bitwie pod Komarowem z 31 sierpnia 1920 otrzymał Order Virtuti Militari[7][8]. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9], następnie do stopnia majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[10][11]. W latach 20. pozostawał oficerem 1 dywizjonu artylerii konnej, stacjonującego w garnizonie Warszawa, gdzie w 1923 w stopniu kapitana był p.o. zastępcy dowódcy dywizjonu[12], a w 1924 w stopniu majora był kwatermistrzem[13]. Od 10 kwietnia 1927 do kwietnia 1934 pełnił funkcję dowódcy 6 dywizjonu artylerii konnej w Stanisławowie[14][15]. W tym czasie został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[16]. Następnie awansowany do stopnia pułkownika artylerii. Od 30 kwietnia 1934 do 18 lutego 1938 sprawował stanowisko dowódcy 4 Kujawskiego pułku artylerii lekkiej w Inowrocławiu. Od 1938 pełnił funkcję dowódcy artylerii dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w garnizonie Baranowicze[17].

Do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 był właścicielem majątku Łostaje II w gminie Krewo, powiat oszmiański (na tym obszarze w gminie Polany właścicielką majątku Łejłubka vel Steczkowszczyzna była Helena Hoźmian Sulkiewicz)[18].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej dowodził artylerią 20 Dywizji Piechoty, biorąc udział w bitwie pod Mławą 1–3 września 1939 i w obronie Warszawy[19]. Później był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w szeregach 12 pułku Ułanów Podolskich[20].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1960 w Leicester[21].

19 marca 1929 roku w Wilnie mufti RP dr Jakub Szynkiewicz pobłogosławił związek podpułkownika Leona Hózman Sulkiewicza z panną Marią Achmatowiczówną córką Heleny z Buczackich Achmatowiczowej i Bohdana Achmatowicza, sędziego Sądu Apelacyjnego[22].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako: Leon Sulkiewicz (Rocznik Oficerski 1923, 1924), Leon Sulkiewicz-Hoźman Mirza (Rocznik Oficerski 1928), Leon Sulkiewicz-Hoźman-mirza (Rocznik Oficerski 1932). Publikacja Zarys historii wojennej 1-go dywizjonu artylerji konnej im. gen. Józefa Bema wskazała tożsamość Leon Hózman-mirza- Sulkiewicz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia. tatarzy.pl. [dostęp 2015-11-18].
  2. Czesława Scheffs: Nigdy nie byłam w Stanisławowie. stanislawow.net. [dostęp 2015-11-18].
  3. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-11-15].
  4. Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 15-16, 2011. 
  5. a b Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 16, 2011. 
  6. Ksawery Florianowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. 1 Dywizjon Artylerii Konnej imienia gen. Józefa Bema. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 13.
  7. Ksawery Florianowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. 1 Dywizjon Artylerii Konnej imienia gen. Józefa Bema. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 29.
  8. Sulkiewiczowie. Zasłużony dla Polski ród tatarski. Radio Wnet, 2013-10-07. [dostęp 2015-11-18].
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 816.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 740.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 452.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 801.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 720.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 422.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 719.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177.
  17. Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 10, 2010. 
  18. Wykaz z nazwami majątków oraz z imionami i nazwiskami ich właścicieli z województw: Nowogródzkiego, Białostockiego, Poleskiego, Wileńskiego, Wołyńskiego. s. 15, 37. [dostęp 2015-11-18].
  19. Historia, Białoruś. spotkania-na-wschodzie.pl. [dostęp 2015-11-18].
  20. Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 11, 2010. 
  21. Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 12, 2010. 
  22. Osobiste. „Polska Zbrojna”. 85, s. 4, 1929-03-27. Warszawa. 
  23. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 707.
  24. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.
  25. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 111, 19 marca 1934. 
  26. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]