Lepkościomierz Englera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lepkościomierz Englera

Lepkościomierz Englera, wiskozymetr Englera – rodzaj lepkościomierza porównawczego, w którym podstawą pomiaru lepkości względnej jest czas wypływu płynu przez kalibrowaną kapilarę umieszczoną w dolnej części zbiornika pomiarowego o pojemności 200 cm³. Dla zapewnienia wymaganej temperatury zbiornik jest termostatowany. Pomiar czasu wypływu oleju kończy się po wypełnieniu do górnej kreski naczynia pomiarowego umieszczanego pod kapilarą.

Wartość lepkości względnej otrzymuje się z zależności:

gdzie:

  • – lepkość względna (w [°E]),
  • – czas wypływu cieczy (w [s]),
  • – stała kapilary (czas wypływu 200cm³ wody destylowanej w temp. 20 °C) (w [s]).

Jego nazwa wzięła się od nazwiska niem. prof. Karla Oswalda Englera. Na podobnej zasadzie działają lepkościomierze Saybolta i Redwooda.

Był podstawowym przyrządem do wyznaczania lepkości olejów smarnych. Po przyjęciu lepkości kinematycznej, jako podstawowego parametru opisującego własności olejów smarnych, znaczenie lepkościomierza Englera zmalało.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Lawrowski: Tribologia. Tarcie, zużywanie i smarowanie. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993.