Izabela Trojanowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy aktorki i piosenkarki. Zobacz też: Izabella Trojanowska i Izabela Trojanowska (album).
Izabela Trojanowska
Ilustracja
Izabela Trojanowska na planie programu Gwiazdy Cejrowskiego (2017)
Imię i nazwisko Izabela Ludwika Trojanowska
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1955
Olsztyn
Typ głosu mezzosopran[1] (3,5 oktawy)[2]
Gatunki rock[3]
Zawód aktorka, piosenkarka
Aktywność od 1971
Wydawnictwo Tonpress, EMI Music Poland
Powiązania Budka Suflera, Jan Borysewicz, Tomasz Bracichowicz, Romuald Lipko, Tadeusz Nalepa
Strona internetowa

Izabela Ludwika Trojanowska z domu Schütz (ur. 22 kwietnia 1955 w Olsztynie) – polska piosenkarka rockowa i aktorka.

W latach 70. rozpoczęła profesjonalną karierę muzyczną. W 1971 odebrała z rąk Karola Wojtyły nagrodę im. Maksymiliana Kolbego na Festiwalu Pieśni Sakralnej Sacrosong w Chorzowie, poza tym otrzymała nagrodę Związku Kompozytorów na VII Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze i została laureatką nagrody za debiut na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 1974–1978 studiowała w Studium Wokalno-Aktorskim Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, gdzie debiutowała jako aktorka teatralna.

W 1979 zadebiutowała jako aktorka telewizyjna rolą Teresy Sikorzanki w serialu Strachy. W 1980 rozpoczęła roczną współpracę z Budką Suflera, a także zdobyła nagrodę za interpretację na 18. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu oraz zajęła drugie miejsce na 4. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji w Sopocie. W 1981 wydała debiutancki album studyjny pt. Iza, zawierający m.in. przeboje „Tyle samo prawd ile kłamstw” i „Wszystko czego dziś chcę”.

W 1982 nagrała w duecie z Tadeuszem Nalepą materiał na album pt. Pożegnalny cyrk, który ze względu na oddźwięk silnie krytykujący stan wojenny został poddany cenzurze, a sama Trojanowska zmagała się z bojkotem w środowisku muzycznym. Wskutek licznych szykan ze strony władzy oraz nieprzedłużenia jej paszportu zdecydowała się na emigrację, mieszkała m.in. Wielkiej Brytanii i Niemczech.

Po powrocie do Polski wydała anglojęzyczny album pt. Izabela Trojanowska (1991) oraz dwie polskojęzyczne płyty: Pożegnalny cyrk (1993) i Chcę inaczej (1996). Od 1997 gra Monikę Ross-Nawrot, jedną z głównych bohaterek serialu Klan. W nowym tysiącleciu wydała dwa albumy: Życia zawsze mało (2011) i Na skos (2016).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Olsztynie[4]. Jest córką Zofii z domu Barcz i Maksymiliana Schuetzów[5][6], którzy pobrali się w 1952[7]. Ma dwóch braci: starszego o dwa lata Maksymiliana i młodszego o dwa lata Romana[8]. Jej wujem był Henryk Strzelecki[9]. Była wychowywana w duchu katolickim[10]. Pochodzi z rodziny o muzycznych tradycjach – matka śpiewała i grała na gitarze, a ojciec grał na skrzypcach[11][12].

W dzieciństwie śpiewała piosenki Sławy Przybylskiej i Anny German[13]. Uczęszczała na zajęcia rytmiki i tańca organizowane w Klubie Oficerskim w Olsztynie[7], ponadto śpiewała na szkolnych akademiach i recytowała wiersze[14], a w wieku 10 lat zaczęła śpiewać w chórze katedralnym[15]. Będąc w szkole podstawowej, wystąpiła z piosenkami „Powrócisz tu” Ireny Santor i „Gdybyś kochał, hej” zespołu Breakout w międzykoszarowym festiwalu piosenki żołnierskiej w Olsztynie[14]. Śpiewała w zespołach „Tęcza”[16] i „Binamol”[8].

W maju 1971 wystąpiła z utworami „Jeszcze uboga, a już łaską tknięta” i „Za polami krzyż u wsi” na Festiwalu Pieśni Sakralnej Sacrosong w Chorzowie, na którym zdobyła nagrodę im. Maksymiliana Kolbego, którą wręczył jej kardynał Karol Wojtyła[17]. W czerwcu za wykonanie utworów „Niebieski len” Raimondsa Paulsa i „Śnił mi się sen” Arno Babadżaniana otrzymała nagrodę Związku Kompozytorów Radzieckich na VII Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[18][19] i wystąpiła z piosenką Babadżaniana w koncercie laureatów[20]. Dzięki wygranej zakwalifikowała się bez eliminacji do konkursu „Debiutów” podczas 9. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[21], na którym zaśpiewała piosenkę „O czym marzą zakochani” i zdobyła nagrodę za debiut[14]. Po sukcesie na festiwalu Andrzej Rosiewicz zaproponował jej nagranie dwóch utworów – „Który mnie wybierze” i „Nie mam woli do zamęścia”, którą zaprezentowała z zespołem Hagaw na Telewizyjnej Giełdzie Piosenki[16]. Za udział w programie została dyscyplinarnie wyrzucona z liceum[16], po czym przeprowadziła się do Warszawy, gdzie uczyła się w liceum im. Narcyzy Żmichowskiej[9] i występowała w zespole Sił Powietrznych Granica[22].

Rozczarowana nieprzychylną prasą po festiwalu w Opolu, m.in. ostrą recenzją Lucjana Kydryńskiego w „Przekroju[23], zawiesiła działalność estradową[24]. Podczas prób do występu na festiwalu została dostrzeżona przez Andrzeja Wajdę, który zaproponował jej udział w castingach do ekranizacji Wesela; wzięła udział w zdjęciach próbnych, jednak ostatecznie rolę Panny Młodej powierzono Ewie Ziętek[25]. Ponadto wygrała casting do roli w filmie Szerokiej drogi, kochanie, jednak ostatecznie wycofała się z projektu, odmawiając zagrania w scenie nago[26]. Zainspirowana poznanym na zdjęciach próbnych do Wesela Danielem Olbrychskim i jego umiejętnością interpretacji wierszy[26], wzięła udział w przesłuchaniach do Studium Wokalno-Aktorskiego Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni[16], w którym ostatecznie studiowała w latach 1974–1978. W tym okresie wystąpiła w wystawianych przez teatr sztukach: Machiavelli, Fontanna z Neptunem, Poemat pedagogiczny, Promises, promises, Nasz człowiek w Hawanie i Zielony gil[17][14], który był jej spektaklem dyplomowym[27]. W czasie pracy w teatrze wystąpiła z greckim zespołem Prometheus podczas kilku koncertów w NRD[28].

W 1979 zadebiutowała jako aktorka telewizyjna rolą Teresy Sikorzanki w serialu Strachy[29]. W trakcie prac przy serialu przyjęła propozycję dołączenia do warszawskiego zespołu Teatru Syrena[16], z którym w kolejnych latach zagrała w spektaklach: Wielki Dodek, Czołowe zdarzenie, Warto byś wpadł i Festiwal za 100 złotych[14]. Poza działalnością teatralną studiowała w klasie śpiewu operowego w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie[30], studiowała na Politechnice Warszawskiej[16] i zagrała Kasię Kunicką w kilku odcinkach serialu Kariera Nikodema Dyzmy[26] (1980). Niedługo później wznowiła karierę muzyczną i wystąpiła w kilku audycjach telewizyjnych: Komu jak komu, Liczy się tylko czas Ryszarda Poznakowskiego (Studio Gama), Zimowa dziewczyna (spektakl „Niemoralność Pani Dulskiej”) i Pokochaj mnie (program „Skansen” studia Gama)[31]. Otrzymawszy angaż do teatru „Amhambra” w Pradze, zrezygnowała z występowania w Teatrze Syrena[32].

W marcu 1980 za namową męża nawiązała współpracę z Romualdem Lipką, do którego zwróciła się z prośbą o stworzenie rockowej aranżacji do utworu „Liczy się tylko czas”[33]. Niedługo później podjęli stałą współpracę – Lipko skomponował dla niej piosenki do tekstów Andrzeja Mogielnickiego[24], a w nagraniach brali udział pozostali muzycy Budki Suflera[34]. Za pierwszą piosenkę, „Tyle samo prawd ile kłamstw”, otrzymała nagrodę publiczności w programie Fonogama oraz zajęła pierwsze miejsce w radiowej liście przebojów Studio Gama[35]. Z utworem wystąpiła też w koncercie „Od Opola do Opola” na 18. KFPP w Opolu, na którym wystartowała również z piosenką „Wszystko czego dziś chcę” w festiwalowym konkursie „Premier”[36]. Za oba utwory została uhonorowana nagrodą za interpretację[16]. Otrzymała też festiwalowy tytuł Miss Obiektywu, co uwiecznione zostało w jednej z kronik filmowych w segmencie Miss obiektywu[31]. Oba utwory wydano na singlu, krążek „Tyle samo prawd, ile kłamstw / Komu więcej, komu mniej” sprzedał się w ponad 120 tys. egzemplarzy, dzięki czemu zdobył status złotej płyty i był najlepiej sprzedającym się singlem wydany przez wytwórnię Tonpress w 1980[35]. Festiwalowe utwory ukazały się też na epce, na której znalazły się jeszcze dwie piosenki – „Komu więcej, komu mniej” i „Tydzień łez”[35]. W lipcu zawiązał się jej pierwszy oficjalny fanklub, który działał przy klubie „Rudy Kot[37], zlokalizowanym niedaleko siedziby „Solidarności”[38]; legimację członkowską z numerem „1” posiada Lech Wałęsa[16]. Na 4. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji w Sopocie zajęła drugie miejsce (jako reprezentantka Tonpressu w międzynarodowym konkursie wytwórni płytowych) za wykonanie utworu „Tyle samo prawd ile kłamstw”[31]. Po występie na festiwalu nagrała anglojęzyczną wersję konkursowej piosenki – „Open Up Your Eyes and Mind”[35]. W listopadzie nagrała z Budką Suflera recital telewizyjny pt. Lunapark[14], a w grudniu wystąpiła z piosenką „Sobie na złość” w czechosłowackim programie Televariete.

W latach 1980–1982 trzykrotnie zwyciężyła w plebiscycie „Kuriera Polskiego[39]. W lutym 1981 wszystkie wydane dotąd osiem nagrań wydała na debiutanckim albumie studyjnym pt. Iza[35]. Płyta została zamówiona w rekordowym nakładzie blisko miliona egzemplarzy[14], jednak z przyczyn technicznych na rynek trafiło zaledwie 40 tys. sztuk płyt winylowych i 20 tys. kaset magnetofonowych[35]. Promujące ją single rozeszły się w nakładzie ponad 300 tys. sztuk[14]. W kwietniu wydała drugi minialbum, na którym umieściła utwory „Jestem twoim grzechem”, „Sobie na złość”, „Nic za nic” i „Pytanie o siebie”[40]. Po zakończeniu współpracy z Budką Suflera w lutym 1981 rozpoczęła współpracę z wrocławskim zespołem Stalowy Bagaż[14][41]. Ich premierowy występ miał miejsce w maju na festiwalu Rock Arena w Poznaniu[42]. W czerwcu wystąpiła z zespołem na 19. KFPP w Opolu, gdzie zaprezentowała utwory „Na bohaterów popyt już minął” i „Pieśń o cegle”, które trafiły na ich wspólną epkę, która rozeszła się w ponad 150 tys. egzemplarzy[40], zapewniając im złotą płytę. Drugą z piosenek zaśpiewała w stroju z ZSMP-owskim czerwonym krawatem, co wywołało spore kontrowersje w mediach[14]. Po występie zarząd krakowskiego oddziału ZSMP wystosował protest przeciwko rzekomemu sprofanowaniu symbolu organizacji przez artystkę[14]. W 1981 zagrała Joannę Borewicz, byłą żonę głównego bohatera w jednym odcinku serialu 07 zgłoś się[43]; w 2013 została okrzyknięta „Miss Borewicz”, zwyciężając w plebiscycie czasopisma „Świat seriali” na najlepszą ekranową partnerkę Sławomira Borewicza (w tej roli Bronisław Cieślak)[44].

W sierpniu 1981, po zagraniu kilkunastu koncertów zakończyła współpracę ze Stalowym Garażem[45]. Na przełomie październikai i listopada premierę miał spektakl Teatru Telewizji, w którym zagrała Mayollę[40]. Pod koniec roku rozpoczęła nagrania materiału na kolejny album studyjny pt. Układy[14], który powstał we współpracy m.in. z Janem Borysewiczem, Wojciechem Bruślikiem, Andrzejem Dylewskim i Januszem Grzywaczem. Na płycie, wydanej w 1982, zaprezentowała bardziej rockowe brzmienie niż na pierwszym albumie. Na albumie znalazły się kolejne przeboje w jej dorobku: „Karmazynowa noc”, „Brylanty” oraz „Obce dni”. W marcu wystąpiła z piosenką „Nic za nic” na czechosłowackim festiwalu Intertalent w Gottwaldowie[46], gdzie otrzymała wyróżnienie[47]. Również w 1982 premierę miał film Sto jedenasty, w którym zagrała podwójną rolę sióstr-bliźniaczek Olgi i Very Komarowskich[26]. W lipcu nagrała z Tadeuszem Nalepą płytę pt. Pożegnalny cyrk, zawierającą utwory silnie krytykujące stan wojenny[10]. Cenzura nie dopuściła do wydania albumu, który czekał na wydanie 11 lat[14]. W tym okresie Trojanowska była z jednej strony atakowana przez „Solidarność” za pokazany w telewizji występ w Sali Kongresowej, a z drugiej strony szykanowana przez władzę za odmowę kolejnych występów[14][10].

We wrześniu 1982 wyjechała do Holandii, gdzie zagrała kilka koncertów[48][49]. Gdy odrzucono jej wniosek o przedłużenie paszportu i zakazano wjazdu do Polski[50], a dodatkowo bojkotowano jej twórczość w ogólnopolskich mediach[51], zdecydowała się z mężem na emigrację: mieszkała w USA i Wielkiej Brytanii[14]. W październiku 1983 premierę miał serial Blisko, coraz bliżej, w którym wystąpiła jako Hildegarda Belsche[52]. W kwietniu 1985 wystąpiła z koncertami dla Polonii amerykańskiej w Chicago i Nowym Jorku[53]. W 1987 osiadła z mężem w Berlinie Zachodnim[10], gdzie przez kilka lat prowadzili restaurację „Landhaus Dahlem”[48][9].

Na początku lat 90. wróciła do Polski[10]. W 1990 wystąpiła na festiwalu sopockim z utworami ze swojego pierwszego anglojęzycznego albumu, zatytułowanego po prostu Izabela Trojanowska[54]. Płyta ukazała się w 1991 i była przeznaczona do sprzedaży na rynki zachodnie – najpierw trafił na rynek brytyjski, wydany nakładem niezależnej wytwórni Rondor Music, a 25 sierpnia 1992 trafił na rynki amerykański i kanadyjski (pod tytułem Independence)[53]. Album przeszedł jednak bez echa, przynosząc jedynie umiarkowany hit „Independence Day”. W 1994 śpiewała z Budką Suflera na ich jubileuszowej trasie koncertowej z okazji 20-lecia zespołu[54].

W lipcu 1995 wystąpiła w koncercie z okazji jubileuszu 50-lecia Teatru Syrena[53]. Ponadto w tymże roku nawiązała współpracę artystyczną z Adamem Abramkiem i Pawłem Sotem, kompozytorami zespołu Bajm[55]. Na przełomie kwietnia i maja 1996 nagrała z nimi album studyjny pt. Chcę inaczej, który ukazał się jesienią tego samego roku[53] i odniósł umiarkowany sukces, przynosząc przeboje „I stało się”, „Więcej niż życie” oraz „Nareszcie czuję”. We wrześniu 1997 premierę miał serial TVP1 Klan, w którym gra Monikę Ross[53]. Jesienią 1997 przeprowadziła wywiad z Joan Collins, który ukazał się na łamach czasopisma „Halo”[16]. W listopadzie 1998 wystąpiła w duecie z Jerzym Jeszke w koncercie z okazji 40-lecia Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni[53]. kolejnych latach kontynuowała współpracę z Budką Suflera oraz pracowała z Andrzejem Mogielnickim nad kolejnym albumem, który miał być utrzymany w stylu disco[56]. Materiał jednak nigdy nie ukazał się na rynku[56].

Izabela Trojanowska, 2008

W 2002 stworzyła kolekcję ubrań „MonaIza” w duecie z Moniki Natory[57]. W 2003 była jedną z bohaterek książki „Karuzela z madonnami, czyli 57 bardzo zakręconych kobiet”, w której ukazał się wywiad przeprowadzony z nią przez Tomasza Raczka[58], a także wystąpiła z utworami „Tyle samo praw ile kłamstw” i „Wszystko, czego dziś chcę” podczas koncertu „40 na 40” w ramach 40. KFPP w Opolu[53]. Od maja 2007 do końca 2008 występowała na koncertach z własnym zespołem[53], następnie nawiązała współpracę koncertową z muzykami Mafii[59]. W sierpniu 2009 wystąpiła z Budką Suflera na kilku koncertach z okazji 35-lecia zespołu, wystąpiła z nimi m.in. na festiwalu sopockim[53]. W 2010 została ambasadorką reklamową producenta telefonów komórkowych myPhone[60] i pojawiła się w roli garderobianej Hani w filmie Fenomen[53]. W 2011 wzięła udział w nagraniu charytatywnej piosenki „Anioły niebios wstrzymajcie czas”, napisanej na potrzeby akcji organizowanej przez fundację Anny Dymnej „Mimo wszystko”[61], a 8 października wydała album pt. Życia zawsze mało[62][63]. Od 2013 gra regularne, solowe koncerty po kraju[53]. 31 grudnia 2013 wystąpiła w koncercie noworocznym „Disco sylwester z Dwójką” organizowanym przez TVP2 we Wrocławiu[64][65]. W 2014 wystąpiła z Budką Suflera w serii koncertów z okazji 40-lecia istnienia zespołu[53] oraz zagrała gościnnie Panią Higgins na premierze musicalu My Fair Lady, wystawianym w Sali Kongresowej w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie[53]. W 2015 zaczęła grać regularne koncerty jako członkini zespołu Romuald Lipko Band, z którym występowała do 2019[66].

18 listopada 2016 wydała siódmy album studyjny pt. Na skos[67], który skomponował Jan Borysewicz[68]. Album zadebiutował na 49. miejscu polskiej listy przebojów[69]. Wydawnictwo promowała utworem „Posłańcy wszystkich burz”, do którego zrealizowała teledysk[70]. Ponadto na potrzeby promocji zmieniła wizerunek – przefarbowała włosy z blond na czarny[48][71], za co w 2017 była nominowana do zdobycia Gwiazdy Plejady za „metamorfozę roku”[72]. W grudniu premierę miał album Michała Kwiatkowskiego pt. Cicha noc/Douce nuit, na którym znalazła się kolęda „Dzisiaj w Betlejem” nagrana w duecie z Trojanowską[66]. 31 grudnia 2016 wystąpiła w koncercie „Sylwester z Dwójką” organizowanym w Zakopanem[73][74]. W sierpniu 2017 wystąpiła w koncercie „#iLove… Największe przeboje o miłości” na Top of the Top Sopot Festival 2017[75], z kolei we wrześniu uczestniczyła w 54. KFPP w Opolu – 15 września była jedną z jurorem w konkursie „Debiutów”, 16 września wystartowała z utworem „Skos” w konkursie „Premier”, a 17 września zaśpiewała przeboje „Tyle samo prawd ile kłamstw” i „Wszystko czego dziś chcę” w koncercie muzyki tanecznej „After Party”[76]. Również we wrześniu została uhonorowana odznaką „za zasługi dla województwa warmińsko-mazurskiego” podczas Forum Kultury w Olsztynie[66]. W drugiej połowie 2018 wystąpiła z utworem „Tyle samo prawd ile kłamstw” na Top of the Top Sopot Festival 2018[66] oraz poparła akcję Związku Producentów Audio-Video „Daj prawo kulturze”, mającą zachęcić polskich europosłów do poparcia dyrektywy ws. praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym[77], a 31 grudnia wystąpiła w koncercie „Warszawa – stolica sylwestra 2018” organizowanym przez TVN[78][79]. W maju 2019 pojawiła się epizodycznie w jednym z odcinków serialu Barwy szczęścia[66], w czerwcu wystąpiła z utworem „Wakacyjna miłość” w konkursie „Premier” na 56. KFPP w Opolu[80], a w sierpniu wystąpiła w koncercie „Love Forever” na Top of the Top Sopot Festival 2019[66]. Jesienią zaśpiewała z Budką Suflera na sześciu koncertach z okazji 45-lecia zespołu[66].

W 2020 świętowała jubileusz 40-lecia pracy artystycznej[14]. W sierpniu wystąpiła w kampanii promocyjnej linia kosmetyków Bioliq produkowanych przez Aflofarm[81]. W sierpniu wydała teledysk do swojej interpretacji piosenki Tadeusza Nalepy „Dźwignij się, Grenado”[66]. We wrześniu wystąpiła na 57. KFPP w Opolu w koncertach „Festiwal, festiwal!!! – złote opolskie przeboje” i „Cisza jak ta – muzyka Romualda Lipki[82], a w trakcie festiwalu odsłoniła gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd oraz otrzymała nagrodę specjalną TVP1 za 40-lecie pracy artystycznej[83][84]. Również we wrześniu ukazała się książka biograficzna pt. „Trojanowska”, będąca wywiadem-rzeką Leszka Gnoińskiego z artystką[85]. Od stycznia 2021 emitowana jest druga edycja programu TVP2 The Voice Senior, którego jest trenerką[86][87].

Charakterystyka muzyczna i wizerunek[edytuj | edytuj kod]

Izabela Trojanowska (2007)

Nagrywa utwory rockowe[3] lub pop-rockowe[88][89]. W utworach prezentowała treści feministyczne[85]. Dziennikarz muzyczny Leszek Gnoiński w wywiadzie dla Onet.pl opisał Trojanowską jako „pierwszą wielką gwiazdę lat 80. wykraczającą daleko poza muzykę rockową”[14].

W latach 80. stylizowała się na femme fatale[85][90] – nosiła krótko ścięte włosy i postrzępioną grzywkę[9][91], ponadto budziła sensację noszeniem ubrań inspirowanych nową falą[91]. Wykreowany przez nią wizerunek wzbudzał liczne kontrowersje w prasie[92]. Leszek Gnoiński w wywiadzie dla Onet.pl podkreślił, że Trojanowska „nie tylko wykreowała nowy sposób śpiewania, ale również przyczyniła się do zmian kulturowych, modowych i obyczajowych”[14].

Ze względu na swój wizerunek uchodzi za ikonę polskiej społeczności LGBT[93][94]. W postać Trojanowskiej wcielał się na scenie drag queen Sellin Dé Mellon[95]. Ponadto wokalistkę imitowali Stefano Terrazzino i Jeremi Sikorski na potrzeby programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo[96][97].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

27 września 1979 poślubiła matematyka cybernetyka Marka Trojanowskiego[98]. Mają córkę Roxannę (ur. 1991)[99]. Mieszka w Berlinie[47] i Warszawie[12].

Zmagała się z depresją i chorobą alkoholową[100].

Pasjonuje się łowieniem ryb, od 2007 wielokrotnie startowała w Zawodach Wędkarskich Aktorów im. Mariana Łącza[101][102][103].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy i seriale
  • 1979: Strachy jako Teresa Sikorzanka
  • 1980: Kariera Nikodema Dyzmy jako Kasia, córka Kunickiego (odc. 2 i 4)
  • 1980: Carmilla (Teatr TV) jako Carmilla
  • 1981: 07 zgłoś się jako Joanna Borewicz, była żona porucznika (odc. 12)
  • 1982: Blisko, coraz bliżej jako Hildegarda Belsche, córka majora (odc. 7 i 9)
  • 1982: Sto jedenasty jako Olga Komarowska i Vera Komarowska
  • 1983: Szkoda twoich łez jako Teresa Sikorzanka
  • od 1997: Klan jako Monika Ross-Nawrot, córka Marii i Władysława Lubiczów
  • 2010: Fenomen jako garderobiana Hania
  • 2018: Juliusz jako gwiazda na pogrzebie ojca Juliusza
Wykonanie piosenek

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gnoiński 2020 ↓, s. 235.
  2. Gnoiński 2020 ↓, s. 231.
  3. a b Izabela Trojanowska, RMF FM [dostęp 2018-07-31], Cytat: gatunek: rock (pol.).
  4. Izabella Trojanowska.
  5. Gnoiński 2020 ↓, s. 10.
  6. Gnoiński 2020 ↓, s. 27.
  7. a b Gnoiński 2020 ↓, s. 28–29
  8. a b Gnoiński 2020 ↓, s. 50–51
  9. a b c d Elżbieta Pawełek: Izabela Trojanowska: „Mam wiarę i to nie są czcze słowa. Zostałam wychowana w jej duchu” (pol.). viva.pl, 2020-10-05. [dostęp 2020-01-02].
  10. a b c d e Sławek Drygalski: Izabela Trojanowska – Jestem aktorką śpiewającą (pol.). magazynvip.pl. [dostęp 2021-01-02].
  11. Dorota Tuńska: Wywiad z Izabelą Trojanowską (pol.). dozdrowia.com.pl. [dostęp 2021-01-02].
  12. a b Paweł Gzyl: Izabela Trojanowska gra w „Klanie” już prawie ćwierć wieku (pol.). plus.gloswielkopolski.pl, 2020-01-28. [dostęp 2021-01-02].
  13. Gnoiński 2020 ↓, s. 47.
  14. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Paweł Piotrowicz: Izabela Trojanowska: na szczęście mam co robić (WYWIAD) (pol.). kultura.onet.pl, 2020-04-23. [dostęp 2021-01-02].
  15. Gnoiński 2020 ↓, s. 52.
  16. a b c d e f g h i Rafał Radzymiński: Moda na Izkę (pol.). madeinwm.pl. [dostęp 2021-01-02].
  17. a b Gnoiński 2020 ↓, s. 381
  18. VII Festiwal Piosenki Radzieckiej: Zielona Góra 3-5 czerwca 1971 r.: informator - Zielonogórska Biblioteka Cyfrowa, zbc.uz.zgora.pl [dostęp 2020-03-07] (pol.).
  19. Gnoiński 2020 ↓, s. 64.
  20. Gnoiński 2020 ↓, s. 67.
  21. Gnoiński 2020 ↓, s. 73.
  22. Gnoiński 2020 ↓, s. 83.
  23. Gnoiński 2020 ↓, s. 77.
  24. a b Tomasz Raczek: Kultowe rozmowy: Izabela Trojanowska (pol.). W: Kultowe Rozmowy [on-line]. 2015-01-21. [dostęp 2020-04-21].
  25. Gnoiński 2020 ↓, s. 111.
  26. a b c d Gnoiński 2020 ↓, s. 112–113
  27. Gnoiński 2020 ↓, s. 105.
  28. Gnoiński 2020 ↓, s. 103.
  29. Gnoiński 2020 ↓, s. 116.
  30. Gnoiński 2020 ↓, s. 233.
  31. a b c Izabela Trojanowska – IZA (LP) (pol.). borninthe80sblog.blogspot.co.uk. [dostęp 2016-02-27].
  32. Gnoiński 2020 ↓, s. 157.
  33. Gnoiński 2020 ↓, s. 165–167.
  34. Gnoiński 2020 ↓, s. 171.
  35. a b c d e f 20 faktów, które musisz wiedzieć o przeboju Tyle samo prawd, ile kłamstw (pol.). krytyczniemuzycznie.com, 2020-09-30. [dostęp 2021-01-02].
  36. Gnoiński 2020 ↓, s. 341.
  37. Gnoiński 2020 ↓, s. 218.
  38. Gnoiński 2020 ↓, s. 226.
  39. Gnoiński 2020 ↓, s. 197.
  40. a b c Gnoiński 2020 ↓, s. 382–383
  41. Gnoiński 2020 ↓, s. 203.
  42. Gnoiński 2020 ↓, s. 240.
  43. Gnoiński 2020 ↓, s. 130–131.
  44. Izabela Trojanowska została... Miss Borewicz (pol.). W: Świat Serialu [on-line]. swiatseriali.interia.pl, 2013-07-03. [dostęp 2021-01-03].
  45. Gnoiński 2020 ↓, s. 248.
  46. Gnoiński 2020 ↓, s. 252.
  47. a b Małgorzata Wojcieszyńska: Izabela Trojanowska: „Byłam buntowniczką“ (pol.). polonia.sk, 2015-01-30. [dostęp 2021-01-02].
  48. a b c Damian Gajda: Izabela Trojanowska: mam w sobie diabła (pol.). gala.pl, 2016-11-10. [dostęp 2021-01-02].
  49. Gnoiński 2020 ↓, s. 258.
  50. Monika Tarka: W książce o sobie Izabela Trojanowska pierwszy raz tak szczerze opowiada o życiu i plotkach na swój temat! (pol.). brulion24.pl, 2020-10-22. [dostęp 2021-01-02].
  51. Gnoiński 2020 ↓, s. 366.
  52. Gnoiński 2020 ↓, s. 127.
  53. a b c d e f g h i j k l m Gnoiński 2020 ↓, s. 384–385
  54. a b Gnoiński 2020 ↓, s. 298
  55. Gnoiński 2020 ↓, s. 305.
  56. a b Gnoiński 2020 ↓, s. 311
  57. BOL: Projektantka ze Skarżyska stworzyła nową kolekcję z Izabelą Trojanowską! Ubrania zrobiły furorę w Sopocie (pol.). echodnia.eu, 2012-08-11. [dostęp 2021-01-02].
  58. Książka Tomasza Raczka już w sprzedaży (pol.). wirtualnemedia.pl, 2003-11-19. [dostęp 2020-03-27].
  59. Gnoiński 2020 ↓, s. 312.
  60. tw: Izabela Trojanowska reklamuje telefony myPhone (pol.). wirtualnemedia.pl, 2010-04-23. [dostęp 2021-01-02].
  61. masz: Anioły niebios wstrzymajcie czas: Anna Dymna, Justyna Steczkowska i przyjaciele (wideo) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2011-02-02. [dostęp 2021-01-02].
  62. Izabela Trojanowska - „Życia zawsze mało” - Muzyka, muzyka.onet.pl [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  63. ŻYCIA ZAWSZE MAŁO, „Izabela Trojanowska”, 16 sierpnia 2011 [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  64. pp: TVP reklamuje “Disco Sylwestra z Dwójką” (wideo) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2013-12-05. [dostęp 2021-01-02].
  65. po: Polsat zmiażdżył w sylwestra konkurencję. Ogromna przewaga nad TVP2 i TVN (pol.). wirtualnemedia.pl, 2014-01-03. [dostęp 2021-01-02].
  66. a b c d e f g h Gnoiński 2020 ↓, s. 311
  67. Na skos, www.empik.com [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  68. informacja na temat płyty „Na skos”. interia.pl. [dostęp 2016-10-28].
  69. OLiS – sprzedaż w okresie 18.11.2016 – 24.11.2016 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2016-12-01].
  70. pr: "Posłańcy wszystkich burz" Izabeli Trojanowskiej (wideo) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2016-11-20. [dostęp 2021-01-02].
  71. Paweł Gzyl: Izabela Trojanowska: Na scenie wracam do korzeni (pol.). dziennikpolski24.pl, 2016-12-20. [dostęp 2021-01-02].
  72. Plebiscyt „Gwiazdy Plejady”: kto był nominowany? (pol.). plejada.pl. [dostęp 2017-05-24].
  73. lb: „Sylwester z Dwójką” w Zakopanem. Wystąpią Rodowicz, Górniak, Doda i 6 gwiazd zagranicznych (pol.). wirtualnemedia.pl, 2016-12-08. [dostęp 2021-01-02].
  74. tw: TVP2 wygrała w sylwestra z Polsatem, hitem Zenon Martyniuk. Ponad dwa razy mniej widzów w TVN (pol.). wirtualnemedia.pl, 2017-01-02. [dostęp 2021-01-02].
  75. Łukasz Brzezicki: Wraca Sopot Festival, dwa koncerty pokaże TVN. Prowadzą Magda Mołek, Olivier Janiak, Gabi Drzewiecka i Filip Chajzer (pol.). wirtualnemedia.pl, 2017-07-26. [dostęp 2021-01-02].
  76. Jacek Kowalski: Jubileusz Maryli Rodowicz i koncert Jana Pietrzaka na festiwalu w Opolu. „Wielkie święto muzyki” (pol.). wirtualnemedia.pl, 2017-09-08. [dostęp 2021-01-02].
  77. tw: „Daj prawo kulturze” - polscy muzycy apelują o przyjęcie dyrektywy ws. praw autorskich na rynku cyfrowym (wideo) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2018-09-05. [dostęp 2021-01-02].
  78. łb: Edyta Górniak, Bajm, Sarsa i Izabela Trojanowska zagrają na sylwestrze TVN w Warszawie. Bez gwiazd zagranicznych (pol.). wirtualnemedia.pl, 2018-12-13. [dostęp 2021-01-02].
  79. tw: TVP: nasz sylwester miał 6,4 mln widzów, koncerty Polsatu i TVN - poniżej 2 mln (pol.). wirtualnemedia.pl, 2019-01-01. [dostęp 2021-01-02].
  80. Michał Kurdupski: Roksana Węgiel, Michał Szpak, Maryla Rodowicz i Kombii wśród gwiazd 56. KFPP. „Wspaniałe święto polskiej piosenki” (pol.). wirtualnemedia.pl, 2019-05-29. [dostęp 2021-01-02].
  81. tw: Izabela Trojanowska reklamuje kosmetyki Bioliq 65+ (wideo) (pol.). wirtualnemedia.pl, 2020-08-31. [dostęp 2021-01-02].
  82. Michał Kurdupski: Festiwal w Opolu od 4 do 7 września w TVP1, TVP Polonia i TVP Kultura. „Święto polskiej piosenki” (pol.). wirtualnemedia.pl, 2020-08-25. [dostęp 2021-01-02].
  83. Opole. Sześć nowych nazwisk w Alei Gwiazd Polskiej Piosenki | e-teatr.pl
  84. LVII KFPP – 2020
  85. a b c pr/kr: Ikona polskiej sceny po raz pierwszy o swoim życiu. "Trojanowska" Leszka Gnoińskiego (pol.). polskieradio.pl, 2020-09-25. [dostęp 2021-01-02].
  86. jd: Izabela Trojanowska i Witold Paszt w drugiej edycji "The Voice Senior" - Wirtualnemedia.pl (pol.). wirtualnemedia.pl, 2020-08-18. [dostęp 2021-01-02].
  87. Michał Kurdupski: „The Voice Senior 2” od 2 stycznia w TVP2, emisja w soboty o 20.00 (pol.). wirtualnemedia.pl, 2020-12-17. [dostęp 2021-01-02].
  88. Katarzyna Ziemnicka: Izabela Trojanowska: jest czadowo! (pol.). W: Tele Tydzień [on-line]. muzyka.interia.pl, 2016-11-21. [dostęp 2021-01-02].
  89. Przemysław Gulda: [https://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,20995090,izabela-trojanowska-rozmawiamy-o-muzyce-ostatnio-wszyscy-szukaja.html Izabela Trojanowska: Rozmawiamy o muzyce? Ostatnio wszyscy szukają tylko sensacji i skandali Więcej: https://weekend.gazeta.pl/weekend/1,152121,20995090,izabela-trojanowska-rozmawiamy-o-muzyce-ostatnio-wszyscy-szukaja.html] (pol.). weekend.gazeta.pl. [dostęp 2021-01-02].
  90. Magda Mielke: Wszystko, czego dziś chce Izabela Trojanowska (pol.). rozrywka.trojmiasto.pl, 2020-10-03. [dostęp 2021-01-02].
  91. a b Paweł Gzyl: Izabela Trojanowska: Nie myślałam, że to będzie emigracja (pol.). plus.gloswielkopolski.pl, 2016-12-15. [dostęp 2021-01-02].
  92. Patryk Chilewicz: Izabela Trojanowska: spódniczki? Krótkie. Komentarze? Niech będą! (WYWIAD) (pol.). fashionpost.pl, 2017-01-06. [dostęp 2021-01-02].
  93. Trojanowska: Mam wielu przyjaciół wśród homoseksualistów (pol.). W: Super Express [on-line]. rozrywka.dziennik.pl, 2014-08-04. [dostęp 2021-01-02].
  94. Gnoiński 2020 ↓, s. 15.
  95. "Mam Talent!": Perfekcyjna parodia Izabeli Trojanowskiej (pol.). tvn.pl, 2017-10-07. [dostęp 2021-01-02].
  96. Jeremi Sikorski i „Pieśń o cegle” na miarę jego marzeń (pol.). polsat.pl, 2019-10-12. [dostęp 2021-01-02].
  97. Stefano Terrazzino wspomina „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” (pol.). polsat.pl, 2020-05-10. [dostęp 2021-01-02].
  98. Gnoiński 2020 ↓, s. 137.
  99. Story, „Izabela Trojanowska”, 10 czerwca 2014 [dostęp 2017-05-12] (pol.).
  100. Izabela Trojanowska nie radziła sobie z emocjami. Walczyła z depresją, wp.pl [dostęp 2020-12-13] (pol.).
  101. AKPA: Zawiesiuchy. Zawody wędkarskie aktorów (pol.). W: Interia.pl [on-line]. encyklopediateatru.pl, 2007-06-13. [dostęp 2021-01-02].
  102. ik: Popularni aktorzy na rybach w Białobrzegach (zdjęcia) (pol.). echodnia.eu, 2012-06-25. [dostęp 2021-01-02].
  103. Rafał Korzeniewski: XVI Zawody Wędkarskie Aktorów imienia Mariana Łącza (pol.). przedsiebiorcy.eu. [dostęp 2021-01-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]