Longin Jurkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin Romuald Jurkiewicz
Mysz, Soból
Ilustracja
Longin Jurkiewicz (ze zbiorów NAC)
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1920
Lwów
Data i miejsce śmierci listopad 1943
Wilno
Przebieg służby
Lata służby 1939–1943
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, 1 Brygada Strzelców (PSZ), Oddział II Informacyjno-Wywiadowczy Komendy Głównej AK
Stanowiska radiotelegrafista, oficer techniczny (ze specjalnością mikrofotografii) ośrodka wywiadowczego „3 CW” referatu „Wschód” wywiadu ofensywnego Oddziału II KG AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
bitwa o Narwik
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

Longin Romuald Jurkiewicz pseud. „Mysz”, „Soból” (ur. 10 stycznia 1920 we Lwowie, zm. w listopadzie 1943 w Wilnie) – podporucznik piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Longin Jurkiewicz uczył się do 1935 roku w Państwowym Gimnazjum Koedukacyjnym im. Króla Jana Sobieskiego w Złoczowie, a następnie w Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, gdzie zdał maturę w 1938 roku. Przed wojną ukończył 1. rok studiów na SGH w Warszawie.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. 16 września przekroczył (wraz ze stryjem Stanisławem Jurkiewiczem) granicę polsko-rumuńską. W grudniu 1939 roku dotarł do Francji, gdzie został skierowany na kurs łączności w Camp de Coëtquidan. Następnie służył w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich jako radiotelegrafista przydzielony do 1 kompanii 2 batalionu strzelców podhalańskich 1 półbrygady. Po bitwie o Narwik został odznaczony swoim pierwszym Krzyżem Walecznych. Od czerwca 1940 roku walczył w 1 batalionie strzelców podhalańskich 1 Brygady Strzelców. Jednocześnie uczył się w Szkole Podchorążych.

Cichociemny[edytuj | edytuj kod]

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w wywiadzie (w polskiej szkole wywiadu pod kamuflażem OKDAW, Oficerskiego Kursu Doskonalącego Administracji Wojskowej) został zaprzysiężony 29 grudnia 1942 roku w Audley End. Zrzucony do okupowanej Polski w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku w operacji lotniczej „Brick”, z samolotu Halifax DT-627 „P” (138 Dywizjon RAF). W ekipie nr XXIV razem z nim skoczyli cichociemni: mjr. Franciszek Koprowski ps. Dąb, ppor. Wojciech Lipiński ps. Lawina, ppor. Janusz Messing ps. Bekas.

Po skoku otrzymał przydział do wywiadu ofensywnego Oddziału II (Informacyjno-Wywiadowczego) Komendy Głównej AK jako oficer techniczny (ze specjalnością m.in. mikrofotografii oraz radiotelegrafii) ośrodka wywiadowczego referatu „Wschód” o kryptonimie „3 CW” (po zmianie krypronimu „53 KK”) którego obszar działania obejmował Wileńszczyzna, Łotwę, Litwę i Białoruś.

Został aresztowany przez Gestapo w listopadzie 1943 roku przy ul. Subocz w Wilnie i zakatowany na śmierć w wileńskiej siedzibie Gestapo przy ul. Ofiarnej, nikogo nie wydawszy.

Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Longina Jurkiewicza

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kapral – 10 lipca 1940 roku
  • podchorąży – 25 stycznia 1941 roku
  • podporucznik – ze starszeństwem od 13 marca 1943 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Walecznych – czterokrotnie, pierwszy 9 grudnia 1940 roku za bohaterstwo w czasie bitwy o Narwik.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Longin Jurkiewicz był najstarszym dzieckiem Józefa (piekarza) i Marii z domu Boreckiej. Miał sześcioro rodzeństwa[1]. Prawie cała jego rodzina została wywieziona w 1940 roku do Kazachstanu.

Był bratankiem Stanisława Jurkiewicza, ministra pracy i opieki społecznej w II Rzeczypospolitej.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Longin Jurkiewicz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Modlitwa Janki. 2007-04-09. [dostęp 2013-11-9].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]