Nibylis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Lycalopex)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nibylis
Lycalopex[1]
Burmeister, 1854[2]
Przedstawiciel rodzaju – nibylis Darwina (L. fulvipes)
Przedstawiciel rodzaju – nibylis Darwina (L. fulvipes)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj nibylis
Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Nibylis (Lycalopex) – rodzaj ssaka drapieżnych z rodziny psowatych (Canidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej[12].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek typowy[edytuj | edytuj kod]

Canis magellanicus Gray, 1847 (= Canis culpaeus Molina, 1782)

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące żyjące współcześnie gatunki[13][12]:

oraz wymarły:

Przypisy

  1. Lycalopex, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. H. Burmeister: Systematische Uebersicht der Thiere Brasiliens : welche während einer Reise durch die Provinzen von Rio de Janeiro und Minas geraës gesammlt oder beobachtet Wurden. T. 1. Berlin: G. Reimer, 1854, s. 95. (niem.)
  3. G. Fischer: Zoognosia tabulis synopticis illustrata: in usum praelectionum Academiae imperialis medico-chirugicae mosquensis edita. Cz. 3. Moskwa: Typis Nicolai S. Vsevolozsky, 1814, s. XI. (łac.)
  4. W. Martin. [Observations upon a New Fox from Mr. Darwin's Collection (Vulpes fulvipes)]. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 5, s. 11, 1837 (ang.). 
  5. H. Burmeister: Erlauterungen zur fauna Brasiliens: enthaltend Abbildungen und ausfuhrliche Beschreibungen neuer oder ungenugend bekannter Thier-Arten. Berlin: Georg Reimer, 1856, s. 24, 44. (niem.)
  6. J. E. Gray. Notes on the Skulls of the Species of Dogs, Wolves, and Foxes (Canidae) in the Collection of the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”, s. 514, 1868 (ang.). 
  7. J. L. Wortman, W. D. Matthew. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 12, s. 62, 1899 (ang.). 
  8. J. A. Allen: Reports of the Princeton University Expeditions to Patagonia, 1896-1899. Wyd. 1. Cz. 3. Princeton: The University, 1905, s. 152. (ang.)
  9. Hilzheimer 1906 ↓, s. 114.
  10. É. L. Trouessart. Sur une espèce nouvelle du genre Icticyon (Speothos), provenant de l'Equateur. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l'Académie des Sciences”. 143, s. 1186, 1906 (fr.). 
  11. Hilzheimer 1906 ↓, s. 116.
  12. 12,0 12,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lycalopex. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-07-12]
  13. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015. ISBN 978-83-88147-15-9.
  14. Mariano A. Ramírez i Francisco J. Prevosti. Systematic revision of some fossil foxes (Carnivora, Canidae) from the Pleistocene of Argentina. „Ameghiniana”. 51 (1), s. 37–51, 2014 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Hilzheimer. Papio mundamensis, Felis deliensis, Canis reissii und andre neue Säugetiere. „Zoologischer Anzeiger”. 30, s. 109-118, 1906 (niem.).