Maria Taglioni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maria Taglioni

Maria Taglioni (ur. 23 kwietnia 1804 w Sztokholmie , zm. 24 kwietnia 1884 w Marsylii. Tancerka włoska, córka Filipa Taglioni, pod którego okiem studiowała taniec w Paryżu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maria Taglioni była córką Filippo Taglioni i szwedzkiej baletnicy Sophie Karsten, (córki szwedzkiego śpiewaka operowego Christoffera Christiana Karstena i polskiej śpiewaczki operowej, aktorki i harfistki Zofii Marianny Teresy Stępkowskiej [1]; a siostrą Paula, szwagierką Amalii Taglioni i ciotką Mari Taglioni, zwanej młodszą. Była uczennicą swojego ojca Filippo i szkoły paryskiej, ale [2] zadebiutowała w Hofftheater, w Wiedniu w 1822, w balecie La Reception d'une Jeune Nymphe a la Cour de Terpsychore, specjalnie stworzonym dla niej przez ojca. Rok później tańczyła w Niemczech, we Włoszech i w Paryżu. W 1827 zadebiutowała na scenie Opery paryskiej, i w latach 1827-1837 była primabaleriną Opery paryskiej, i wykonawczynią ról w baletach ojca La Sylfide w 1822, Nathalie ou La Laitière Suisse w 1832, La Révolte au Sérail w 1832, La Fille du Danube z 1836.[3] W 1832 została pierwszą i niedoścignioną odtwórczynią głównej roli w balecie Sylfida.

W 1832 wyszła za mąż za hrabiego Gilberta de Voisins, urodziła syna, ale związek nie przetrwał, w 1835 doszło do separacji. W 1837 pojechała do Petersburga, gdzie tańczyła przez 3 lata. Po wyjeździe z Rosji odbywała częste tournée po całej Europie, regularnie była gościem na scenie w Londynie. Ostatni raz tańczyła w 1847, po czym wyjechała do Wenecji, tam straciła cały swój majątek, nikt nie wie w jaki sposób. Została zmuszona do powrotu do Paryża i Londynu, gdzie dawała lekcje tańca, w klasach udoskonalenia w Operze paryskiej. W Warszawie występowała w 1838, 1841 i 1844 roku. [4] W 1861 ułożyła choreografię do baletu Le Papillon dla Emmy Livry, swojej ulubionej uczennicy, która wkrótce zginęła tragicznie.

Od czasu wystąpienia w Sylfidzie Taglioni stała się sławą międzynarodową wręcz światową i żadna po niej tancerka nie osiągnęła takiego rozgłosu. Wystarczyło samo jej imię aby wypełniać największe teatry po brzegi. Jako jedna z pierwszych tancerek przywdziała białe, długie tutu (długa suknia z tiulu), które od tego momentu stało się emblematem tancerek klasycznych. [5] I choć nie była pierwszą, która tańczyła na palcach, to dzięki jej interpretacji ten typ tańca stał się rutynowym w każdym balecie. Nawet jej uczesanie, z przedziałkiem pośrodku i włosami upiętymi w niski kok, stało się konwencjonalnym uczesaniem wszystkich klasyczek, aż do dziś. Będąc tancerką o wyjątkowej lekkości i skoczności wprowadziła całkiem nowy typ zjawiskowej, uduchowionej i eterycznej postaci. Na scenie wydawała się płynąć.

Poza Sylfidą zasłynęła w takich baletach jak: La fille du Danube, Le Pas de Quatre, La Gitana i Le Dieu et la Bayadere.

Zobacz też: taniec klasyczny, Sztuki baletowe.

Ważniejsze role[edytuj | edytuj kod]

Występy w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Arvid Ahnfelt „Europas konstnärer : alfabetiskt ordnade biografier öfver vårt århundrades förnämsta artister”, wyd. Oscar L. Lamm, Sztokholm, 1887, str. 255; oraz Wilhelmina Stålberg „Anteckningar om svenska qvinnor”, wyd. P. G. Berg, Sztokholm, 1864-1866, str. 354. Jak widać nazwisko to pisano w Szwecji ze słuchu Stebnowska lub Stempkosta.
  2. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 63.
  3. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 161.
  4. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 161.
  5. „Wielka Encyklopedia Powszechna PWN”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1968, tom 11 (Ster-Urz), str. 366.
  6. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 161.
  7. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 161-162.
  8. Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 162.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janina Siwkowska, Nokturn, czyli, Rodzina Fryderyka Chopina i Warszawa w latach 1832-1881, Warszawa 1988, s.362.
  • „Wielka Encyklopedia Powszechna PWN”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1968, tom 11 (Ster-Urz), str. 366.
  • Irena Turska „Przewodnik Baletowy”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1973, str. 107, 122-123, 223, 295.
  • Janina Pudełek „Warszawski balet romantyczny (1802-1866)”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1968, str. 37-39, 46-49, 51, 53, 61, 63, 75, 77, 79, 88, 98, 148, 158, 161-162, 165, 167, 172, 177, 183, 186-188; rycina 21 – Maria Taglioni jako Sylfida, litografia Vidala, repr. Wg Giraldon „Les Beautés de l’opéra, Paryż, 1845; oraz rycina 29. w tej samej roli, litografia A. E. Chalona z r. 1845.