Marian Osiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Osiński
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1883
Kraków
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1974
Gdańsk
profesor
Alma Mater Politechnika Lwowska
Doktorat 1933
Profesura 1946
Uczelnia Politechnika Lwowska
Politechnika Gdańska
Dziekan Wydziału Architektury
Grób profesora Mariana Osińskiego na Cmentarzu Oliwskim

Marian Osiński (ur. 2 stycznia 1883 w Krakowie, zm. 4 grudnia 1974 w Gdańsku) - polski architekt.

Uczył się w szkole powszechnej i Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1894-1901). W latach 1901-1906 studiował na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Technicznej we Lwowie. Po odbyciu praktyki budowlanej w biurze prof. Lewińskiego we Lwowie, w maju 1908 zdał z wyróżnieniem egzamin dyplomowy. W latach 1907-1910 odbywał staż asystencki na Wydziale Architektury. Odbył studia uzupełniające w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie i na Politechnice w Monachium, po czym wrócił do Lwowa i jako docent wykładał formy architektoniczne i perspektywę malarską. Od 1930 był kierownikiem Katedry Architektury Historycznej, w 1933 doktoryzował się z historii architektury obronił rozprawę Zamek w Żółkwi, w latach 1936-1938 był dziekanem Wydziału Architektury.

Był prezesem lwowskiego oddziału Stowarzyszenia Architektury Rzeczypospolitej Polskiej oraz Towarzystwa Opieki nad Zabytkami. Był także członkiem Lwowskiego Towarzystwa Naukowego oraz Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[1]. Został członkiem założycielem powołanego w 1938 Stowarzyszenia „Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa”[2].

Okupację sowiecką i niemiecką Lwowa spędził we Lwowie, pracując cały czas jako wykładowca na macierzystej uczelni, przemianowanej przez pierwszych okupantów na Instytut Politechniczny, przez drugich - na Państwowe Techniczne Kursy Zawodowe. W czerwcu 1944, tuż przed ponownym wkroczeniem tam Armii Czerwonej, wyjechał ze Lwowa do Dębicy. Od października 1944 do listopada 1945 pracował w Oddziale Odbudowy Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie, skąd w listopadzie 1945 przeprowadził się do Gdańska. Został pierwszym dziekanem Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej. Funkcję tę pełnił do 1952. W 1946 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Brał aktywny udział w odbudowie Gdańska i współpracował w rekonstrukcji architektury Pomorza (Szczecin, Koszalin, Kołobrzeg). W 1970 Politechnika Gdańska nadała mu tytuł doctora honoris causa[3]. Jest autorem projektów architektonicznych kościołów parafialnych w miejscowościach: Polanka, Głębokie, Stale, Grębów, obiektów przemysłowych w Jaśle i Krośnie, willi we Lwowie, ratusza w Stryju, zrekonstruowanego zamku w Żółkwi. Dokonał inwentaryzacji zamków w Zbarażu, Żółkwi, Brzeżanach, Świrzu oraz zabytkowych kościołów w Rzeszowie i Lwowie.

Został pochowany na Cmentarzu Oliwskim w Gdańsku (kwatera 28-A-20)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hanna Krzyżanowska, Osiński Marian, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, red. Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska, z. 2, Poznań, Wydaw. Poznańskie 2006, ​ISBN 83-7177-416-8
  • Marian Majkowski, Z pustek w świat: wspòminczi. Dzél 2, str. 136 (2002. ​ISBN 83-915946-1-0​)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]