Mariusz Maszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mariusz Maszkiewicz
Mariusz Maszkiewicz 2.JPG
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1959
Iława
Ambasador RP na Białorusi
Okres od 1998
do 2002
Poprzednik Ewa Spychalska
Następca Tadeusz Pawlak
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności

Mariusz Maszkiewicz (ur. 31 maja 1959 w Iławie) – polski socjolog, dyplomata, publicysta, działacz społeczny i gospodarczy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Szkołę podstawową i średnią ukończył w Goleniowie. Od 1981 do 1986 roku studiował filozofię, religioznawstwo i socjologię w Krakowie. Jest absolwentem Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1993 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie socjologii. Studiował także w Poznaniu (1979-80 - Seminarium Zagraniczne T.Chr.) i kilka miesięcy na Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze (1986). Jest doktorem habilitowanym nauk o polityce w zakresie stosunków międzynarodowych.

Po nawiązaniu kontaktu z Jerzym Giedroyciem, w czerwcu 1986 roku opublikował w „Kulturze” opowiadanie „Tyle piwa za darmo”[1] o udziale Ludowego Wojska Polskiego w inwazji na Czechosłowację (1968). Następnie szykanowany przez służbę bezpieczeństwa. W styczniu 1987 powołany do Szkoły Podchorążych Rezerwy w Poznaniu, gdzie odmówił złożenia przysięgi. Po przedstawieniu zarzutów przez prokuratora wojskowego we Wrocławiu skierowany do służby w batalionach inżynieryjno-budowalnych. Był aktywnym uczestnikiem ruchu Wolność i Pokój. (1986–1990). Prowadził działalność społeczno-polityczną w Częstochowie. Wspólnie z Jarosławem Kapsą założył i wydawał miesięcznik „Dyskurs” (1988-89). Uczestniczył w Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie-Mistrzejowicach (25–28 sierpnia 1988). Publikował w prasie podziemnej. Współpracował z Regionalnym Komitetem Obywatelskim „Solidarności” w Częstochowie, był zastępcą kierownika Wojewódzkiego Biura Wyborczego RKO, w wyborach kontraktowych 1989 r.

Na przełomie lat 80. i 90. był krótko pracownikiem naukowym Instytutu Religioznawstwa UJ oraz wicedyrektorem Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego w Częstochowie (luty - listopad 1990). Następnie rozpoczął pracę w dyplomacji. W latach 1990–1991 kierował Wydziałem ds. Polonii w MSZ. Był pierwszym polskim powojennym oficjalnym przedstawicielem na Litwie (w randze Chargé d’affaires) w latach 1991–1992 oraz radcą-ministrem Ambasady RP w Wilnie w latach 1992–1994. Zakładał pierwszy polski konsulat w Grodnie, pełnił funkcję Konsula Generalnego w latach 1994–1997. Od 1998 do 2002 był Ambasadorem RP na Białorusi[2].

Po powrocie do kraju zajmował się działalnością gospodarczą. W 2002 stworzył firmę doradczą „Biuro Promocji Gospodarczej Europa Wschód”, pomagając polskim firmom w kontaktach gospodarczych na rynkach byłego ZSRR.

24 marca 2006 został zatrzymany na Placu Październikowym w Mińsku przez białoruską milicję w trakcie trwającego protestu młodzieży, po wyborach prezydenckich. Białoruski sąd wymierzył mu karę 15 dni aresztu. W jednej celi więziony wspólnie z Aleksandrem Podrabinkiem i Pawłem Szeremetem. Wobec groźby nowych oskarżeń ze strony KGB i długiego więzienia doszło do międzynarodowej reakcji i licznych protestów, w tym także protest głodowy Jerzego Maszkiewicza – 72-letniego ojca byłego ambasadora. Skutkiem nacisków zwolniony z aresztu wrócił do kraju 7 kwietnia 2006.

Od stycznia do listopada 2007 pełnił funkcję doradcy Prezesa Rady Ministrów ds. polityki wschodniej; w kolejnych latach pracował jako wicedyrektor Departamentu Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Od 2007 roku adiunkt w Katedrze Europeistyki na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 2010 - 2016 Przewodniczący Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Pracowników Służby Zagranicznej; autor raportu „Godna praca w służbie zagranicznej” (2010)[3] . W latach 2013-2016 pracował w Departamencie Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej MSZ.

W listopadzie 2016 roku został mianowany przez Prezydenta RP ambasadorem w Gruzji.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jest autorem kilkudziesięciu artykułów naukowych oraz wielu tekstów publicystycznych i eksperckich. Kilkanaście jego artykułów przetłumaczono na języki angielski, rosyjski, białoruski, litewski, ukraiński i hiszpański. W dorobku ma dziesięć książek z dziedziny socjologii, religioznawstwa oraz stosunków międzynarodowych. Najważniejsze:  

  • Mistyka i rewolucja. Aleksander Wwiedeński i jego koncepcja roli cerkwi w państwie komunistycznym, Kraków 1995;  
  • Białoruś - zespół ukrytego paradoksu, Warszawa-Kraków POU, 2008;  
  • Nasz patriotyzm - ich szowinizm. Rozmowa z Vytautasem Landsbergisem, Toruń 2011.  
  • Między bezpieczeństwem a tożsamością, Wrocław KEW, 2013.  
  • Східна польська політика у ХХ – на початку ХХІ ст.: концепції та інтерпретації, Nika Centr, Kijów 2015;  
  • Repatriacja czy repatriotyzacja? Wybrane problemy polskich strategii politycznych wobec rodaków za wschodnią granicą (1986-1990), KEW-UKSW, 2017.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Laureat nagrody Polcul Foundation (1988).
  • Odznaczony Orderem Wielkiego Księcia Giedymina za wkład w rozwój stosunków polsko-litewskich (2000).
  • Medal Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Litewskiej Gwiazda Dyplomacji (2013).
  • Krzyż Wolności i Solidarności, za działalność opozycyjną w latach 80-tych (2015);

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kultura paryska, kulturaparyska.com [dostęp 2016-12-04].
  2. M.P. z 2002 r. Nr 26, poz. 429
  3. Raport NSZZ „Solidarność”, Raport „Godna praca w służbie zagranicznej” | Solidarność Pracowników MSZ, www.maszkiewicz.eu, 2010 [dostęp 2016-12-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]