Masters Snooker 2011

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Masters
2010 ← 2011 → 2012
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 16
Miejsce Anglia Wembley Arena, Londyn
Zwycięzca Chińska Republika Ludowa Ding Junhui
II miejsce Hongkong Marco Fu
Najwyższy break 142 Szkocja Stephen Maguire
Rozegrane mecze 15
Mecze do zera Fu - Ebdon 6-0 (QF)

2011 Ladbrokes Mobile Masters – nierankingowy turniej snookerowy rozgrywany w dniach 916 stycznia 2011 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie. W sezonie 2010/2011 po raz pierwszy sponsorem turnieju była firma Ladbrokes.

W tym roku nie zostały przyznane dzikie karty i pierwsza szesnastka oficjalnego rankingu zagrała od pierwszej rundy turnieju. Warunkiem dostania dzikiej karty na turniej Masters dla zawodnika spoza szesnastki rankingu było wyłącznie zwycięstwo w UK Championship. Jednak turniej ten wygrał zawodnik z szesnastki rankingu i w związku z tym dzikiej karty na turniej Masters w tym sezonie organizatorzy nie przyznali. Trzeba tu także zaznaczyć, że Barry Hearn (nowy prezes Światowej Federacji Snookera i Bilarda Angielskiego) zmienił zasady m.in. w rankingu światowym snookerzystów. Ranking jest teraz częściej rewizjonowany, a ostatnia rewizja nastąpiła właśnie przed turniejem Masters (po UK Championship).

Zmieniła się także formuła turnieju – wszystkie 15 meczów rozegrano na jednym stole, który stał na środku sali Wembley Arena. Codziennie, oprócz ostatniego dnia turnieju, rozgrywane były po dwa mecze – jeden w sesji popołudniowej, a drugi w sesji wieczornej. Finał natomiast został podzielony na dwie sesje, ale odbywające się tego samego dnia.

Tytułu mistrzowskiego bronił Mark Selby, który w finale poprzedniego roku pokonał Ronniego O’Sullivana 10-9 (mimo iż przegrywał wcześniej 6-9). W tym roku obrońca tytułu odpadł z turnieju po przegranej w I rundzie z rozstawionym z numerem 15 Markiem Kingiem 4-6.

W Polsce turniej transmituje stacja komercyjna Eurosport.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca £150 000
II Miejsce £75 000
Półfinalista £30 000
Ćwierćfinalista £20 000
Ostatnia szesnastka £15 000
Najwyższy break turnieju £15 000
Łączna pula nagród £500 000

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu, Mark Selby. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata, Neil Robertson. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności miejsc, zajmowanych na światowej liście rankingowej:

  1. Anglia Mark Selby (obrońca tytułu)
  2. Australia Neil Robertson (aktualny Mistrz świata)
  3. Anglia Ali Carter
  4. Szkocja John Higgins
  5. Walia Mark Williams
  6. Szkocja Stephen Maguire
  7. Anglia Ronnie O’Sullivan
  8. Anglia Shaun Murphy
  1. Chińska Republika Ludowa Ding Junhui
  2. Szkocja Stephen Hendry
  3. Szkocja Graeme Dott
  4. Irlandia Północna Mark Allen
  5. Anglia Peter Ebdon
  6. Anglia Jamie Cope
  7. Anglia Mark King
  8. Hongkong Marco Fu

 

Sędziowie[edytuj | edytuj kod]

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

  • Po raz pierwszy w historii Main Touru w finale imprezy spotkało się dwóch zawodników z kontynentu azjatyckiego.

Przebieg turnieju[edytuj | edytuj kod]

9 stycznia[edytuj | edytuj kod]

W niedzielnie popołudnie, w pierwszym meczu turnieju, zmierzyli się dwaj Anglicy, rozstawiony z numerem 15. Mark King i obrońca tytułu Mark Selby. Mecz lepiej rozpoczął Mark Selby, który wygrał dwa pierwsze frejmy. W pierwszej partii padł brejk w wysokości 78 punktów. Z kolei Mark King wygrał dwie kolejne partie, dzięki czemu obaj zawodnicy schodzili na przerwę z remisem. Starszy z Anglików, w trzeciej partii, wbił brejka w wysokości 139 punktów, który później przez kilka dni był najwyższym brejkiem turnieju. Po przerwie Mark King wysunął się na 2-frejmowe prowadzenie, wbijając przy tym 2 brejki powyżej 50 punktów (57, 55). Jednak szósta partia była wyrównana, w trakcie jej trwania Mark Selby wbił brejka w wysokości 59 punktów. Siódmą i ósmą partię bez problemu wygrał obrońca tytułu, wbijając w trakcie ich swoją jedyną setkę w turnieju w wysokości 106 punktów. Przy remisie 4-4 rozpoczęła się dominacja Marka Kinga, który do zera wygrał obie partie potrzebne mu do zwycięstwa. W tych frejmach wbijał kolejno brejki w wysokości 79, 50, 77[1].

Skrócone wyniki meczu Mark Selby – Mark King: 78(70)-15, 60-46, 0-139(139), 18-73, 42-81(57), 59(59)-64(55), 70-0, 115(106)-1, 0-123(79), 0-127(50,77).

Wieczorem ponownie zmierzyło się dwóch Anglików. Naprzeciw sobie stanęli Ali Carter i Peter Ebdon. Mecz lepiej rozpoczął ten drugi, który objął prowadzenie 2-0 wbijając brejki w wysokości 50 i 76 punktów. Trzeciego frejma wygrał wyżej rozstawiony Anglik dzięki wbiciu 83 punktów w jednym podejściu. Ostatniego frejma przed przerwą wygrał ponownie Peter Ebdon i to on na koniec pierwszej części spotkania prowadził 3-1. Po przerwie odrabiać starty zaczął Ali Carter. Doprowadził on do remisu 3-3 dzięki brejkom: 83 i 56 punktów. Od tej chwili mecz się wyrównał. Po kolei wynik osiągał remisy 4-4 i 5-5. W ostatniej partii meczu, lepszy okazał się Peter Ebdon, który około pierwszej w nocy czasu środkowoeuropejskiego zakończył swój mecz[2].

Skrócone wyniki meczu Allister Carter – Peter Ebdon: 6-77(50), 48-80(76), 83(83)-0, 1-88(88), 83(83)-4, 72(56)-0, 0-73, 67-35, 2-56, 72-64, 9-65.

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

  1/8 finału (do 6 wygranych frame’ów) Ćwierćfinały (do 6 wygranych frame’ów) Półfinały (do 6 wygranych frame’ów) Finał (do 10 wygranych frame’ów)
                                     
1  Anglia Mark Selby 4  
15  Anglia Mark King 6  
  15  Anglia Mark King 1  
  14  Anglia Jamie Cope 6  
8  Anglia Shaun Murphy 3
14  Anglia Jamie Cope 6  
  14  Anglia Jamie Cope 3  
  9  Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 6  
5  Walia Mark Williams 4  
9  Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 6  
  9  Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 6
  11  Szkocja Graeme Dott 2  
4  Szkocja John Higgins 4
11  Szkocja Graeme Dott 6  
  9  Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 10
  16  Hongkong Marco Fu 4
3  Anglia Ali Carter 5  
13  Anglia Peter Ebdon 6  
  13  Anglia Peter Ebdon 0
  16  Hongkong Marco Fu 6  
6  Szkocja Stephen Maguire 4
16  Hongkong Marco Fu 6  
  16  Hongkong Marco Fu 6
  12  Irlandia Północna Mark Allen 4  
7  Anglia Ronnie O’Sullivan 4  
12  Irlandia Północna Mark Allen 6  
  12  Irlandia Północna Mark Allen 6
  2  Australia Neil Robertson 4  
2  Australia Neil Robertson 6
10  Szkocja Stephen Hendry 3  

Finał[edytuj | edytuj kod]

Finał: Do 10 frame'ów
Wembley Arena, Londyn, Anglia
16 stycznia 2011. Sędzia: Walia Eirian Williams
Chińska Republika Ludowa Ding Junhui
10-4 Hongkong Marco Fu
Sesja południowa: 136(120)–0, 74(74)–0, 18–84(80), 71(61)–42, 57–46, 0–82(82), 68(60)–17, 82(66)–30
Sesja wieczorna: 1–73(69), 5–94(56), 77–74, 95(94)–5, 83(83)–12, 86(85)–6
120 Najwyższy break 82
1 Breaki stupunktowe 0
8 Breaki 50-punktowe 4

Breaki stupunktowe turnieju[edytuj | edytuj kod]

Statystyki turnieju[edytuj | edytuj kod]

Statystyki pierwszej rundy[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 7 43,75%
Szkocja Szkocja 4 25,00%
Walia Walia 1 6,25%
Irlandia Północna Irlandia Północna 1 6,25%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 6,25%
Australia Australia 1 6,25%
Hongkong Hongkong 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16
  • Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 7
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 79 (88)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,875
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:3
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1


Statystyki ćwierćfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 3 37,5%
Szkocja Szkocja 1 12,5%
Irlandia Północna Irlandia Północna 1 12,5%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 12,5%
Australia Australia 1 12,5%
Hongkong Hongkong 1 12,5%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
  • Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 2
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 31 (44)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,75
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Statystyki półfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 1 25%
Irlandia Północna Irlandia Północna 1 25%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 25%
Hongkong Hongkong 1 25%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
  • Liczba zwycięstw zawodników wyżej rozstawionych: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników niżej rozstawionych: 1
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 19 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,5
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:3
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. eurosport.pl: Wielki sukces Kinga (pol.). [dostęp 2011-01-09].
  2. eurosport.pl: Nieprzejednany Ebdon (pol.). [dostęp 2011-01-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]