Mateusz (Siemaszko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz
Konstanty Siemaszko
biskup Aspendos
Data i miejsce urodzenia 22 października 1894
Babice
Data i miejsce śmierci 13 marca 1985
Londyn
biskup Aspendos
Okres sprawowania 1946–1985
szef Polskiego Kościoła Prawosławnego na Obczyźnie
Okres sprawowania 1951–1985
Wyznanie prawosławne
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Śluby zakonne listopad 1938
Prezbiterat przed 1922
Sakra biskupia 29 listopada 1938
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 listopada 1938
Miejscowość Warszawa
Miejsce Sobór św. Marii Magdaleny
Konsekrator Dionizy (Waledyński)
Współkonsekratorzy Aleksander (Inoziemcow), Aleksy (Gromadzki), Sawa (Sowietow)
Trumny Mateusza (Siemaszki) i Sawy (Sowietowa) podczas ponownego pogrzebu w Warszawie (31 grudnia 2012)

Mateusz, imię świeckie Konstanty Siemaszko (ur. 22 października 1894 w Babicach, zm. 13 marca 1985 w Londynie) – polski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent prawosławnego seminarium duchownego w Chełmie[1]. Studiował następnie w Instytucie Historii i Filologii w Nieżynie[2]. Od 1916 do 1917 był artylerzystą w Armii Ochotniczej Denikina[1]. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył po stronie polskiej. Po zakończeniu działań wojennych, w 1922, objął parafię w Tarnogrodzie. Mianowany kapelanem wyznania prawosławnego ze starszeństwem z 1 kwietnia 1925 roku. W 1932 roku był dziekanem wyznania prawosławnego Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[3]. Służył we Lwowie[1]. Uzyskał godność protoprezbitera[4].

W listopadzie 1938 złożył wieczyste śluby mnisze w Ławrze Poczajowskiej, przyjmując imię Mateusz. 29 listopada tego samego roku metropolita warszawski i całej Polski Dionizy w asyście biskupów poleskiego Aleksandra, wołyńskiego Aleksego i grodzieńskiego Sawy wyświęcił go na biskupa brasławskiego, wikariusza diecezji wileńsko-lidzkiej[4]. Jego chirotonia, podobnie jak wyświęcenie w tym samym czasie biskupa Tymoteusza (Szrettera), została wymuszona na metropolicie przez polskie władze państwowe. Dążyły one do spolonizowania prawosławia w Polsce, wbrew oczekiwaniom większości wiernych, czego zdecydowanymi zwolennikami byli dwaj nowi biskupi[5].

Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski ewakuował się na Litwę[6] później Łotwę, a następnie do Francji i Wielkiej Brytanii. Wstąpił do PSZnZ, pełniąc m.in. funkcję zastępcy prawosławnego ordynariusza polowego PSZnZ, arcybiskupa Sawy (Sowietowa). Po wojnie przeszedł w jurysdykcję Patriarchatu Ekumenicznego, otrzymał tytuł biskupa Aspendos i zamieszkał na stałe w Londynie. Po śmierci arcybiskupa Sawy stanął na czele tzw. Polskiego Kościoła Prawosławnego na Obczyźnie, podległego Konstantynopolowi i sprawującego opiekę duszpasterską nad weteranami PSZnZ wyznania prawosławnego.

Zmarł w Londynie 13 marca 1985 i został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie[1]. W 2012 jego szczątki zostały ekshumowane i sprowadzone do Polski. Uroczysty pogrzeb odbył się 31 grudnia 2012 na cmentarzu prawosławnym w Warszawie[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 1936 lub 1937 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi za zasługi w pracy kulturalno oświatowej w wojsku[7]. 7 lutego 1977 został odznaczony przez Prezydenta RP na uchodźstwie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d G. J. Pelica, Ślady wyrwane z zapomnienia, Przegląd Prawosławny, nr 6 (252), czerwiec 2006
  2. a b Prochy arcybiskupa Sawy powróciły do Polski
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 411, 901.
  4. a b Pawluczuk U. A.: Życie monastyczne w II Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2007, s. 271. ISBN 978-83-7431-127-4.
  5. Mironowicz A.: Kościół prawosławny w Polsce. Białostockie Towarzystwo Historyczne, 2006, s. 619. ​ISBN 83-60456-02-X​.
  6. Mironowicz A.: Kościół prawosławny w Polsce. Białostockie Towarzystwo Historyczne, 2006, s. 632. ​ISBN 83-60456-02-X​.
  7. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 11, 19 marca 1937. 
  8. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 4 z 31 grudnia 1977. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]