Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów
Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, ILEI
Ilustracja
Okładka pisma „Internacia Pedagogia Revuo” wydawanego przez ILEI
…ni instruas Esperante!
Państwo  Holandia
Siedziba Rotterdam
Data założenia 1949
Rodzaj stowarzyszenia Organizacja non-profit
Zasięg Świat
Prezydent Mireille Grosjean
brak współrzędnych
Strona internetowa

Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów (esperanto Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, ILEI) – organizacja pozarządowa powołana do życia w 1949 roku. Międzynarodowe stowarzyszenie nauczycieli języka esperanto z siedzibą w Rotterdamie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Mireille Grosjean, 2009

Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperantystów założona została 12 sierpnia 1949 roku w Bournemouth w Wielkiej Brytanii. Obecnie siedziba znajduje się w Rotterdamie, w Holandii. Przed II wojną światową istniała organizacja Tutmonda Asocio de Geinstruistoj Esperantistaj (TAGE), założona w 1924 roku, podczas 16. Światowego Kongresu Esperanto w Wiedniu, która dała początek ILEI. Pierwszym prezydentem założycielem była Violet C. Nixon z Wielkiej Brytanii, po sześćdziesięciu latach drugą kobietą prezydentem ILEI została w 2013 roku Mireille Grosjean ze Szwajcarii[1][2][3]. ILEI w 1990 roku przystąpiło do Universala Esperanto-Asocio[4].

Oficjalnym organem ILEI jest pismo Internacia Pedagogia Revuo wydawane co najmniej trzy razy w roku. Liga wydaje także międzynarodowy magazyn esperanto dla uczniów i początkujących Juna Amiko[5].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Zarząd[edytuj | edytuj kod]

Skład zarządu na lata 2018–2021[6]:

  • Prezydent Mireille Grosjean, Szwajcaria
  • Sekretarz Elena Nadikowa, Rosja
  • Członek rady ds. finansowych William Harris, USA
  • Zastępca dyrektora finansowego Karine Arakeljan, Armenia
  • Członek zarządu Ivan Colling, Brazylia
  • Członek zarządu Jung Yuro, Japonia
  • Członek zarządu Radojica Petrović, Serbia

Prezydencja[edytuj | edytuj kod]

Od 1972 roku prezydencję sprawowali[7]:

Komitet[edytuj | edytuj kod]

Najwyższym organem Ligi jest komitet. Spotyka się raz w roku na konferencji. Przez cały rok podejmuje decyzje poprzez głosowanie online, które zostało wprowadzone w kwietniu 2011 roku. Oddziały krajowe powołują członków komitetu, na trzyletnią kadencję, proporcjonalnie do ich składu: 5–14 członków jest uprawnionych do jednego członka komitetu, 15–34 dwóch, 35–49 trzech i 50–99 czterech. Członkowie zarządu automatycznie stają się członkami komitetu[13].

ILEI posiada 43 oddziały na całym świecie, z których na dzień 9 stycznia 2019, wyłonionych zostało 64 członków komitetu. Polskę reprezentują: prezes polskiego oddziału Ligi Magdalena Tatara i przewodniczący Polskiego Związku Esperantystów Robert Kamiński[13][14][15][16].

Cele[edytuj | edytuj kod]

Aktualny statut ILEI został zatwierdzony podczas 44. Konferencji ILEI w Kopenhadze w lipcu 2011 roku[17]. Określa on m.in. główne cele organizacji[18]:

  • wychowanie w szacunku dla człowieka i w szacunku dla życia i natury,
  • promowanie wzajemnego zrozumienia między narodami.

Cele realizowane są poprzez wytyczone zadania[19]:

  • jednoczenie nauczycieli esperanto i pedagogów na całym świecie w celu wprowadzenia esperanto we wszystkich szkołach,
  • badanie i analizowanie problemów pedagogicznych w nauczaniu języka esperanto,
  • inicjowanie, organizowanie i wspieranie badań naukowych dotyczących nauczania języków,
  • organizowanie pola wymiany doświadczeń nauk pedagogicznych i praktyki na rzecz poprawy nauczania języków, zwłaszcza esperanto,
  • organizowanie różnych wydarzeń międzynarodowych w celu wzajemnego zrozumienia poprzez język międzynarodowy,
  • organizowanie konferencji i warsztatów pedagogicznych,
  • organizowanie międzynarodowych egzaminów z umiejętności stosowania i nauczania esperanto,
  • współpraca z agencjami rządowymi i edukacyjnymi oraz innymi organizacjami, których cele są zgodne z ILEI
  • publikacja informacji i komunikatów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ILEI 2011 ↓, s. 2.
  2. Mireille Grosjean nova prezidanto de ILEI (esperanto). Libera Folio. [dostęp 2020-05-11].
  3. Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj stariĝis!. „La Juna Vivo, Nr 141”, s. 355, 1949 (esperanto). 
  4. Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (esperanto). Universala Esperanto-Asocio. [dostęp 2020-05-11].
  5. ILEI 2011 ↓, s. 3–4.
  6. Estraro ILEI (esperanto). Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperanto. [dostęp 2020-05-11].
  7. Nemeth 2014 ↓, s. 7–13.
  8. Helmut Sonnabend (esperanto). Fondaĵo Edukado.net. [dostęp 2020-05-11].
  9. a b c Nemeth 2014 ↓, s. 8.
  10. a b Edward Symoens 1915–1995 (esperanto). ILEI.info. [dostęp 2020-05-11].
  11. Premio Maŭro La Torre (esperanto). Edukado.net. [dostęp 2020-05-11].
  12. a b Nova estrato de ILEI (esperanto). Polskieradio.pl. [dostęp 2020-05-11].
  13. a b Komitet ILEI (esperanto). Międzynarodowa Liga Nauczycieli Esperanto. [dostęp 2020-05-11].
  14. Magdalena Tatara: Moja przygoda z esperantem. Koźmice Wielkie. [dostęp 2020-05-11].
  15. Uroda słowa w języku esperanto (esperanto). Europejskie Centrum Edukacji Międzykulturowej. [dostęp 2020-05-11].
  16. Zarząd Główny PZE. Polski Związek Esperantystów. [dostęp 2020-05-11].
  17. ILEI 2011 ↓, s. 1.
  18. ILEI 2011 ↓, s. 2-3.
  19. ILEI 2011 ↓, s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]