Esperantysta Roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Esperantysta Roku (esp. Esperantisto de la Jaro) - tytuł przyznawany corocznie od 1998 przez rosyjską gazetę esperancką La Ondo de Esperanto z pomocą międzynarodowego jury.

Laureaci[edytuj | edytuj kod]

Trezoro Huang Yinbao, Esperantysta Roku 2017
Stefan MacGill, Esperantysta Roku 2017
Osmo Buller, Esperantysta Roku 2001
Rok Esperantysta Kraj Zasługa
2017 Trezoro Huang Yinbao[1]  Chiny Zainicjowanie i redagowanie Kuriera UNESCO w esperancie, stworzenie niezależnego czasopisma Tra la Mondo.
2016 Stefan MacGill[2]  Nowa Zelandia Zainicjowanie i realizacja programu Światowego Związku Esperantystów Aktivula Maturigo (AMO), szczególnie planowanie i organizacja licznych seminariów AMO w wielu krajach oraz inne działania w ruchu esperanckim.
2015 Chuck Smith[3]  Stany Zjednoczone Szerokie rozpowszechnianie i wykorzystywanie esperanta w internecie, szczególnie opracowanie i uruchomienie anglojęzycznego kursu esperanta na Duolingo.
2014 Mireille Grosjean  Szwajcaria Działalność w Afryce, m.in. organizacja 5. Afrykańskiego Kongresu Esperanta; aktywna działalność w ILEI i prowadzenie 47. konferencji tej organizacji w Montevideo w lipcu 2004; przygotowanie 3. Światowej Konferencji o nauczaniu esperanta w 2015 r.
2013 Mark Fettes  Kanada Udane współprzewodniczenie fundacji Esperantic Studies Foundation wspierającej liczne projekty esperanckie (Północnoamerykańskie Kursy Letnie, Lernu!, Edukado.net); stworzenie nowego planu strategicznego UEA.
2012 Peter Baláž  Słowacja Stworzenie, rozwój i opieka nad ważnymi projektami internetowymi; współpraca z instytucjami europejskimi i krajowymi; organizacja Letniej Szkoły Esperanta i konferencji naukowej KAEST; wydanie ważnych płyt, książek, broszur i filmów w/o esperancie.
2011 Dennis Keefe  Stany Zjednoczone Rozpowszechnianie esperanta na poziomie uniwersyteckim w Chinach oraz rozwinięcie projektu Wyspy Esperanckiej na Hajnanie.
2010 Katalin Kováts  Węgry Promocja profesjonalnego nauczania esperanta, popularyzacja i realizacja egzaminów ze znajomości esperanta zgodnych z Europejskim Systemem Opisu Kształcenia Językowego oraz odnowienie strony dla nauczycieli esperanta edukado.net.
2009 Aleksander Korĵenkov  Rosja Szerokie i staranne badania życia, prac i idei Zamenhofa oraz związane z tym prace i wykłady, szczególnie wydana w tym samym roku przy okazji 94. Światowego Kongresu w Białymstoku książka Homarano.
2008 Ilona Koutny  Węgry Kompetentne i udane prowadzenie studiów interlingwistycznych na UAM.
2007 Peter Zilvar  Niemcy Działalność na rzecz esperanta w mieście Herzberg am Harz[4].
2006 Bertilo Wennergren  Szwecja Książka o gramatyce esperanckiej Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko.
2005 Povilas Jegorovas  Litwa Działalność na Litwie przy okazji Światowego Kongresu w 2005 w Wilnie.
2004 Helmar Gunter Frank  Niemcy Udana organizacja prac Międzynarodowej Akademii Nauk San Marino[5].
2003 Dafydd ap Fergus  Walia Aktywne informowanie o esperancie w Brukseli[6].
2002 Michel Duc Goninaz  Francja Wieloletnie prace nad wydaniem słownika Plena Ilustrita Vortaro.
2001 Osmo Buller  Finlandia Komunikaty prasowe UEA, aktywizacja ruchu esperanckiego w Chinach i na Litwie[7].
2000 Hans Bakker
Maŭro La Torre
Jouko Lindstedt
 Holandia
 Włochy
 Finlandia
1999 Keppel Enderby  Australia Wzmocnienie ruchu esperanckiego (aktywny udział w kongresach, wystąpienie na berlińskim posiedzeniu Forum Strategicznego Ruchu Esperanckiego); działalność na Międzynarodowej Konferencji Organizacji Pozarządowych w Seulu[8].
1998 William Auld  Szkocja


Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W 2000 nagrodę otrzymało trzech esperantystów - wszyscy zdobyli identyczną liczbę głosów. W 2001 doszło do podobnej sytuacji - tytuł miał otrzymać Osmo Buller i Claude Piron, jednak ten pierwszy otrzymał więcej nominacji, w związku z czym nagrodę przyznano tylko jemu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]