Michał Bylina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Bylina
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1904
Worsówka koło Kijowa
Data i miejsce śmierci 5 sierpnia 1982
Warszawa
Narodowość Polska
Alma Mater Szkoła Sztuk Pięknych w Warszawie
Dziedzina sztuki malarstwo, grafika
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy
Grób Michała Byliny w Kwaterze na Łączce na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008 (przed ekshumacją w 2016)

Michał Bylina (ur. 18 stycznia 1904 w Worsówce koło Kijowa, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski malarz, grafik, ilustrator, uczestnik wojny obronnej 1939 i powstania warszawskiego, profesor ASP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczeń Władysława Skoczylasa i Tadeusza Pruszkowskiego, kształcił się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. W latach 1928–1938 odpowiedzialny był za stronę artystyczną dziecięcych czasopism „Płomyczka” i „Płomyka”. Otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów i Spraw Wewnętrznych w Salonie Malarskim 1937[1].

We wrześniu 1939 brał udział w wojnie obronnej w szeregach 1 pułku szwoleżerów. Ranny w brzuch w pierwszym dniu wojny w bitwie pod Mławą; po krótkim leczeniu wrócił do Grupy Operacyjnej Kawalerii pod dowództwem gen. Władysława Andersa, w skład której wchodził teraz 1 pułk szwoleżerów; w 1944 na Mokotowie w czasie powstania warszawskiego był dowódcą OS V w stopniu porucznika. Od 1956 był profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Malował głównie sceny batalistyczne sławiące dzieje oręża polskiego i historyczne. Zajmował się również ilustrowaniem książek. Jego grafiki zawiera polskie opracowanie Kalevali dla dzieci autorstwa Janiny Porazińskiej.

Zaprojektował Order Budowniczych Polski Ludowej. Jest laureatem nagrody m.st. Warszawy. Jego prace można oglądać m.in. w Muzeum Wojska Polskiego. Jest patronem Szkoły Podstawowej nr 310 w Warszawie na Ursynowie. Pochowany jest na cmentarzu wojskowym na Powązkach.

W 1954 w 10. rocznicę Polski Ludowej odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. W 1980 otrzymał Order Sztandaru Pracy I klasy[3].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Biwak (1933)
  • Marszałek Józef Piłsudski na koniu 1935, olej na płótnie 100 × 100 cm, Ambasada RP przy Stolicy Apostolskiej, Rzym[4]
  • Hetman Żółkiewski (1937)
  • Bolesławowa drużyna (1951)
  • Lenino (1953; II wersja 1973[5])
  • Wrzesień (1959)
  • Nysa (1963)
  • Odra (1968)
  • Wólka Węglowa (1972)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przyznanie nagród na salonie malarskim 1937 r. w Instytucie Propagandy Sztuki. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 51 z 5 marca 1937. 
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 15 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych, Monitor Polski 954 nr 112 poz. 1564
  3. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  4. Dominika Wronikowska. Ambasada RP przy Stolicy Apostolskiej w latach 1919-1976. Materiały do studiów nad historią. „Scripta Manent”. 3, s. 259-260, 2016. Rzym: Ambasada RP przy Stolicy Apostolskiej (pol.). 
  5. Ale Historia. "Grunwald PRL": jak komuniści manipulowali historią, gazeta.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 95. ISBN 83-01-08836-2.
  • Lech Grabowski, "M. Bylina" Krajowa Agencja Wydawnicza, 1977, wstęp Zbigniew Załuski