Michał Kupstas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Kupstas
Ilustracja
starszy sierżant starszy sierżant
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1897
Simno
Data i miejsce śmierci 4 stycznia 1966
Sejny
Przebieg służby
Lata służby 1915–1932
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Polska Organizacja Wojskowa
41 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Brązowy Krzyż Zasługi

Michał Kupstas (ur. 10 czerwca 1897 w Simnie, zm. 4 stycznia 1966 w Sejnach) – żołnierz armii rosyjskiej, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Michała (kolejarza) i Justyny z domu Opolskiej[1]. W 1915 został wcielony do armii rosyjskiej, z której zdezerterował. Pod koniec września 1918 przystąpił do litewskich struktur Polskiej Organizacji Wojskowej, służył również w oddziale Muraszki. W styczniu 1919 przybył do Zambrowa, gdzie został wcielony do ówczesnego 1 Pułku Strzelców Suwalskich, w którego szeregach uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej[2], awansując do stopnia plutonowego[3].

Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za czyny męstwa okazane podczas działań wojennych w okolicach Mińska (Operacja Mińsk). Tam bowiem w dniu 22 lipca 1919 roku, w trakcie bitwy pod wsią Sosnowce i kontrataku bolszewików, przedarł się na tyły przeciwnika z rozkazem dla 4 kompanii 41 pułku piechoty, przyczyniając się walnie do powodzenia akcji wojsk polskich[2]. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.2640 z 22 lutego 1921 (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z dnia 12 marca 1921 r.)[3].

Do 1932 służył w Wojsku Polskim jako podoficer zawodowy. W stan spoczynku przeszedł w randze starszego sierżanta[4]. W drugiej połowie lat 30. XX w. mieszkał w Suwałkach przy ulicy Wigierskiej 66[5]. Zmarł w Sejnach i pochowany został na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Adela z domu Ostrowska, z którą mieli syna Witolda i córkę Helenę[2][4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak (red.) 1993 ↓, s. 109.
  2. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 83.
  3. a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 10 z 12 III 1921, s. 402.
  4. a b c Polak (red.) 1993 ↓, s. 110.
  5. Kartoteka personalno-odznaczeniowa WBH. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2020-01-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]