Michel Houellebecq

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michel Houellebecq
2008.06.09. Michel Houellebecq Fot Mariusz Kubik 01.jpg
Michel Houellebecq (2008)
Imiona i nazwisko Michel Thomas
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1956
Reunion
Narodowość Francuz
Dziedzina sztuki literatura piękna
Strona domowa
Pisarz w Warszawie (czerwiec 2008)

Michel Houellebecq (wym. fr. [miˈʃɛl wɛlˈbɛk]), właśc. Michel Thomas (ur. 26 lutego 1956 na Reunionie) – francuski pisarz, eseista, poeta i autor piosenek.

Życiorys[edytuj]

Pisarz opuścił Francję w roku 2000, przebywając najpierw w Andaluzji, a następnie w Irlandii[1]. Wrócił do Francji w roku 2012[2].

Twórczość[edytuj]

Houellebecq odniósł sukces wraz z powieścią Cząstki elementarne w 1998 roku. Platformie, wydanej w 2001 roku, towarzyszył kontrowersyjny wywiad udzielony miesięcznikowi Lire. Houellebecq nazwał w nim islam „najgłupszą religią świata”[3]. Sama powieść – Platforma – dotyczy turystyki seksualnej do Tajlandii, i problematyka religijna nie zajmuje w niej głównego miejsca. Wywiad udzielony miesięcznikowi rozwijał jednak szczególnie wątek religijny, także w kontekście nawrócenia się na islam matki autora. Wypowiedź Houellebecqa wywołała liczne protesty – wytoczono mu proces, w którym został oskarżony o nawoływanie do nienawiści rasowej i o islamofobię (jednym z oskarżycieli był zwierzchnik wspólnoty muzułmańskiej we Francji, Dalil Boubakeur). Pisarz bronił się twierdząc m.in., że jego postawa nie wyraża poglądów rasistowskich, jako że islam nie jest rasą lub cechą wrodzoną, ale religią, i można przestać być muzułmaninem[4]. Houellebecq wygrał proces, a trybunał paryski orzekł, że jego wypowiedź była dozwoloną krytyką religii i nie zawierała obrazy muzułmanów.

Publikacja Możliwości wyspy wiązała się dla niego z przejściem do innego wydawnictwa: opuścił Flammarion, gdzie wcześniej zatrudniono, zgodnie z jego sugestią, Frédérica Beigbedera na stanowisku dyrektora literackiego, i dołączył do autorów wydawnictwa Fayard, części dużej grupy medialnej Lagardère. Transfer ten połączony był z niespotykaną dotychczas na francuskim rynku księgarskim sumą pieniędzy. Mapa i terytorium została wydana ponownie przez Flammarion.

7 stycznia 2015 roku miała miejsce premiera powieści Soumission (Uległość), przedstawiającej fikcyjną opowieść z 2022 roku, gdzie prezydentem zostaje muzułmanin Mohammed Ben Abbes, który zamienia Francję w kraj wyznaniowy. Książkę jeszcze przed publikacją krytykowano za uczestniczenie w tworzeniu klimatu islamofobii[5]. Data jej premiery zbiegła się w czasie z zamachem na redakcję Charlie Hebdo w Paryżu. W zamachu tym zginął przyjaciel Houellebecqa, ekonomista Bernard Maris, który kilka miesięcy wcześniej opublikował esej pt. Houellebecq économiste[6]. Wydarzenia te sprawiły, że Houellebecq zrezygnował z promocji najnowszej książki i opuścił Paryż[7].

Kino[edytuj]

Cząstki elementarne (tytuł oryg. Elementarteilchen) zostały przeniesione na ekran w 2006 roku przez niemieckiego reżysera Oskara Roehlera. Adaptacją Możliwości wyspy Houellebecq zajął się osobiście. Film miał premierę we wrześniu 2008 roku. Spotkał się z bardzo niekorzystnym przyjęciem ze strony krytyków i publiczności[8].

Twórczość[edytuj]

Na język polski jego twórczość tłumaczą: Agnieszka Daniłowicz-Grudzińska, Jacek Giszczak, Ewa Wieleżyńska i Beata Geppert.

Przypisy

  1. wywiadowcy.pl.
  2. „Houellebecq quitte l’Irlande pour rentrer en France”, sudouest.fr.
  3. Wywiad z autorem: „… Doszedłem do wniosku, że wiara w jedynego Boga jest kretyństwem, nie znajduję innego słowa. A najgłupszą religią jest jednak islam”.
  4. Sprawozdanie z procesu autora.
  5. Sylvain Bourmeau, „Scare Tactics: Michel Houellebecq Defends His Controversial New Book”, www.theparisreview.org, 2 stycznia 2015.
  6. „Houellebecq économiste”, www.alternatives-economiques.fr.
  7. „Le frappant télescopage entre la sortie du livre de Houellebecq et l’attentat contre « Charlie Hebdo », www.lemonde.fr, 9 stycznia 2015.
  8. Zob. m.in. Le Monde, recenzja filmu.
  9. „Michel Houellebecq, enfin !”, lemonde.fr, 8 listopada 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj]