Mieczysław Pruszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Pruszyński
major major
Data i miejsce urodzenia 18 września 1910
Wolica Kierekieszyna, gubernia wołyńska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 13 kwietnia 2005
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja RAF roundel.svg RAF
Jednostki dywizjon 305
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

Mieczysław Pruszyński (ur. 18 września 1910 w Wolicy, zm. 13 kwietnia 2005 w Warszawie[1]) – major nawigator Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, pisarz i publicysta, mecenas polskiej kultury, brat Ksawerego Pruszyńskiego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W trakcie studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim aktywny działacz Myśli Mocarstwowej, od 1933 roku ogólnopolski prezes tej organizacji[3]. Publicysta „Czasu”, „Buntu Młodych” oraz po zmianie tytułu pisma – „Polityki”. W 1938 doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1937 i 891. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[4].

Podczas II wojny światowej w kampanii wrześniowej walczył m.in. pod Kockiem, później w bitwie o Narwik i o Tobruk, był nawigatorem w 305 dywizjonie bombowym Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego i uczestnikiem czterdziestu siedmiu lotów bojowych nad Trzecią Rzeszą[5]. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Po wojnie zajął się doradztwem ekonomicznym i finansowym[5].

W 1980 r. ustanowił nagrodę publicystyczną im. Adolfa Bocheńskiego, a w roku 1988 – Wieczystą Fundację im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich. Przez wiele lat był fundatorem nagrody polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego. Był także pomysłodawcą i sponsorem Własnych Funduszy Stypendialnych w Uniwersytecie Jagiellońskim (Fundusz im. St. Estreichera, Fundusz im. A. Krzyżanowskiego)[6] – największej niepublicznej akcji stypendialnej w III RP. Przeprowadził wiele rozmów na tematy historyczne z politykami II RP[potrzebny przypis]. Został pochowany na Starych Powązkach (kwatera A-4-16/17)[7].

Wybrane publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Tajemnica Piłsudskiego,
  • Od Kocka do Źródła Gazeli,
  • W Moskicie nad III Rzeszą, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984, ​ISBN 83-11-07028-8​.
  • Mojżesz i Ksawery, Warszawa, Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, 1999, ​ISBN 83-7163-154-5​.
  • Migawki Wspomnień, Warszawa, Wydawnictwo „Rosner i wspólnicy”, 2002, ​ISBN 83-89217-02-3​.
  • Dramat Piłsudskiego. Wojna 1920, Warszawa, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1995, ​ISBN 83-7066-560-8​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mieczysław Ursyn-Pruszyński z Pruszyna h. Rawicz, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2020-02-26].
  2. Jan Pacławski, (Franciszek) Ksawery Pruszyński w: Polski Słownik Biograficzny. t. XXVIII, Warszawa-Kraków-Wrocław-Gdańsk 1984-1985, s. 617-621, wersja zdigitalizowana IPSB
  3. Ryszard Tomczyk, Myśl Mocarstwowa. Z dziejów młodego pokolenia II Rzeczypospolitej, Szczecin: Print Group, 2008, ISBN 978-83-61350-05-7, OCLC 297698956.
  4. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 187.
  5. a b Klub Jagielloński, klubjagiellonski.pl [dostęp 2020-02-26] (pol.).
  6. Wieczysta Fundacja im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich, Fundusze wieczyste, 13 kwietnia 2014 [dostęp 2020-02-26] (pol.).
  7. Cmentarz Stare Powązki: MIECZYSŁAW PRUSZYŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.