Mieczysław Rodzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Rodzyński
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia ok. 1892
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1920
pod Starokonstantynowem
Przebieg służby
Lata służby 1914–1920
Siły zbrojne Flag of legion.svg Legia Cudzoziemska,
Logo of the French Army (Armee de Terre).svg Armia francuska,
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Wojskowy (Francja) Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja)

Mieczysław Rodzyński (ur. ok. 1892, zm. 10 lipca 1920 pod Starokonstantynowem) – Bajończyk, kapitan piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego.

Nagrobek Rodzyńskiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie wybuchu I wojny światowej studiował w Paryżu. Był naczelnikiem gniazda paryskiego Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jako były legionista wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. Został kapralem drugiej kompanii bajońskiej w składzie batalionu C, biorąc udział we wszystkich walkach. Po walkach pod Arras pozostał we Francji i brał udział w tworzeniu Armii Polskiej. Został żołnierzem 4 Pułku Żuawów, biorąc udział w walkach we Flandrii, Pikardii i Szampanii, zyskując sławę wybitnego szefa patrolu i będąc rozchwytywanym przez generałów, zamierzających go angażować do prowadzenia trudnych akcji. Jednemu z generałów pochwalających go, iż jest chlubą Francji, miał odpowiedzieć: Jestem przede wszystkim Polakiem. Został ranny pod Chemin des Dames, po czym nie czekając końca rekonwalescencji opuścił szpital wracając do służby. Otrzymał Krzyż Legii Honorowej i awans na sierżanta od gen. Henriego Gourauda. W trakcie bitwy pod Verdun uczestniczył w kontratakach na Fort Douaumont i został dwukrotnie ranny. Po ponownej hospitalizacji w szpitalu i powrocie do służby został awansowany do stopnia podporucznika Armii Francuskiej. Był jednym z pierwszych zdobywców Fortu Malmaison. Otrzymywał kolejne palmy cytacji do Krzyża Wojennego. W szeregach macierzystej 4 Armii zyskał przydomek „as piechoty”. Po wydaniu przez Prezydenta Francji reskryptu o utworzeniu Armii Polskiej we Francji udał się do Paryża i działał w pracach organizacyjnych przy formowaniu wojsk, m.in. w tłumaczeniu regulaminu i podręczników wojskowych w St. Cloud. Przez kilka tygodni pracował w Misji Wojskowej, po czym odszedł z pracy kancelaryjnej i powrócił do służby praktycznej. W Sillé-le-Guillaume wstąpił do pierwszego batalionu strzelców i objął stanowisko dowódcy I kompanii. Przyjmował pierwszą partię ochotników do Armii Polskiej przybyłych z Ameryki. Został udekorowany Krzyżem Legii Honorowej przez gen. Louisa Archinarda, po czym w stopniu kapitana wyruszył na front w szeregach pierwszego pułku strzelców. Brał udział w działaniach wojennych pod Reims, później jako adiutant III batalionu zwanego „Żelaznym” przyczynił się do powodzenia akcji pod Saint-Hilaire, uczestniczył w walkach w Wogezach.

Do Polski przybył jako dowódca wspomnianego III batalionu Żelaznego”. Był jednym z 29 żołnierzy Legionu Bajończyków, którzy w 1919 roku wrócili do Polski z Armią gen. Hallera. Został oficerem 1 pułku strzelców polskich, który po scaleniu Armii Polskiej we Francji z armią krajową, przemianowany został na 43 pułk Strzelców Kresowych. Przystąpił do działań w wojnie polsko-bolszewickiej. Był zdobywcą mostu pod Beresteczkiem, czego wcześniej nie dokonało kilka oddziałów. Prowadził skuteczne i zwycięskie akcje w okolicach Łucka, Równego, Zwiachla. Poległ w walce z bolszewikami w bitwie pod Starokonstantynowem w wieku 28 lat[1][2].

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w kwaterze T-3-15[3][4]. W pogrzebie, w którym uczestniczyło niewielu uczestników, brał udział gen. Józef Haller.

15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora z dniem 1 kwietnia 1920 roku[5].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Cichoracki. Bajończycy. Polscy ochotnicy w armii francuskiej w latach 1914-1915. „Biuletyn IPN”. Nr 11-12 (listopad-grudzień 2008). s. 30. ISSN 1641-9561. 
  2. Janusz Stankiewicz: Lista strat Wojska Polskiego 1918-20. [dostęp 2010-10-24].
  3. Spis pochowanych na cmentarzu. Stare Powązki. [dostęp 2010-10-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-29)].
  4. Cmentarz Stare Powązki: MIECZYSŁAW RODZYŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2017-02-28].
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 21.07.1920 r.
  6. Dekret Wodza Naczelnego L. 2862 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 560)
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1987 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1831)
  8. Według publikacji w wydaniu czasopisma „Hallerczyk” nr 1 z 1924 był to Krzyż Wojenny z 9 palmami i 5 gwiazdkami. Zgodnie z inskrypcją nagrobną był to Krzyż Wojenny z 4 palmami i 6 gwiazdkami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]