Starokonstantynów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starokonstantynów
Ilustracja
Zamek w Starokonstantynowie
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód chmielnicki
Powierzchnia 40 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności

35 206
Nr kierunkowy +380-3854
Kod pocztowy 31100—31109
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Starokonstantynów
Starokonstantynów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Starokonstantynów
Starokonstantynów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Starokonstantynów
Starokonstantynów
Ziemia 49°45′N 27°13′E/49,750000 27,216667
Portal Portal Ukraina

Starokonstantynów, dawniej Konstantynów (ukr. Старокостянтинів, trb. Starokostiantyniw) – miasto w obwodzie chmielnickim Ukrainy.

Założone zostało w 1525 przez księcia Konstantego Ostrogskiego na miejscu innej wykupionej osady i otrzymało nazwę Konstantynów. Obecna nazwa miasta obowiązuje dopiero od XIX wieku.

Miasto położone jest w widłach rzeki Słuczy i Ikopotu, które tworzą obecnie zalew.

Dawniej wiódł tędy Czarny szlak – jedna z trzech głównych dróg najazdów tatarskich pustoszących niemal co roku Rzeczpospolitą. Z tego powodu Konstanty Wasyl Ostrogski wybudował tutaj małą twierdzę w kształcie czworoboku.

W 1870 w miejscowości urodził się Jakub Weinles – polski artysta malarz, a w 1889 Mikołaj Prus-Więckowski – polski inżynier i generał Wojska Polskiego.

Według spisu ludności z 2001 roku miasto liczyło 35 206 mieszkańców.

Zabytki[edytuj]

  • zamek[1] z XVI w., z przybocznym kościołem i dzwonnicą
  • obronna wieża klasztoru dominikanów górująca nad okolicą
  • klasztor kapucynów.

Miasto w literaturze[edytuj]

Stary Konstantynów pojawia się w przepowiedni Wernyhory. Według niej pod miastem Polacy mają ostatecznie zwyciężyć Rosjan.

(...) Moskale dwa razy na głowę pobici zostaną: raz pod Batowem (...), drugi raz pod Starym Konstantynowem w jarze Hanczarycha zwanym.

Miasto jest też głównym miejscem, w którym odgrywa się akcja autobiograficznej książki "Pożoga" Zofii Kossak-Szczuckiej, opisującej krwawe dzieje rewolucji bolszewickiej lat 1917–1919.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Starokonstantynów. [dostęp 4.9.13].

Linki zewnętrzne[edytuj]