Mieczysław Szerer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Szerer
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1884
Kraków
Data i miejsce śmierci 27 października 1981
Warszawa
Zawód, zajęcie prawnik
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko sędzia Sądu Najwyższego
Grób Mieczysława Szerera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Mieczysław Szerer (ur. 19 kwietnia 1884 w Krakowie, zm. 27 października 1981 w Warszawie) – polski prawnik, specjalista z zakresu prawa karnego, socjolog i publicysta. Wieloletni sędzia Sądu Najwyższego, członek tzw. komisji Mazura.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1907 ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego[1]. W 1925 został członkiem polskiego PEN-Clubu[1]. Od 1927 dyrektor departamentu w Ministerstwie Wyznań i Oświecenia Publicznego. W latach 1933–1939 pracował jako adwokat w Warszawie. W okresie II wojny światowej znalazł się na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Z ramienia Stronnictwa Demokratycznego był członkiem Rady Narodowej[2]. W 1946 był polskim reprezentantem Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych[3]. W latach 1945[4] lub 47[1] – 1962 pracował jako sędzia Sądu Najwyższego[1]. Członek Komisji Kodyfikacyjnej, opracował raport o nadużyciach Głównego Zarządu Informacji WP w procesach politycznych (1951–1952), członek komisji Mazura (1956–57). W 1978 uzyskał doktorat honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Zmarł 27 października 1981 w Warszawie w wieku 97 lat. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[5].

Raport Szerera[edytuj | edytuj kod]

Po niespełna pięciu miesiącach uczestniczenia w pracach komisji do Badania Odpowiedzialności za Łamanie Praworządności w Sądownictwie Wojskowym (tzw. Komisji Mazura) w okresie 1948–1954, wystąpił z jej szeregów. Stało się to w proteście przeciwko przygotowywanym wnioskom końcowym. Napisał wtedy własny raport o nadużyciach w wojskowych organach sprawiedliwości, w którym postulował niepociąganie do odpowiedzialności karnej sędziów łamiących prawo w latach stalinowskich. Kluczowym argumentem przeciwko karaniu sędziów, miał być fakt że ulegali oni naciskom ze strony funkcjonariuszy MBP, oraz szeregiem zewnętrznych przyczyn, który sprawił, iż „ludzi zdolnych (przynajmniej w ich większości) do roli sędziów ściągał na ich nieszczęście w dół i czynił autorami nieszczęśliwych wyroków[6]. Ponadto w swoim raporcie bronił sędziowskiej niezawisłości, którą przez całe życie uznawał za nienaruszalny składnik dobrze pojętego konstytucyjnego państwa prawa[7]. Do czasu publikacji raport nie był publicznie dostępny, pierwszy raz został opublikowany w 1979 na łamach emigracyjnych Zeszytów Historycznych (Memoriał dr. Mieczysława Szerera, ZH 1979, nr 49, s. 71–160).

Publikacje[1][edytuj | edytuj kod]

Głównym problemem, który poruszał w wielu publikacjach, były gwarancje praw obywatelskich i zagadnienia praworządności w odniesieniu do niezawisłości sędziowskiej.

Był także autorem polskich polskich przekładów z języka angielskiego[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Juliusz Łeszczyński, "Kultura i prawo", Mieczysław Szerer, Warszawa 1981: [recenzja], „Palestra”, 26/11-12(299-300), Naczelna Rada Adwokacka, 1982, s. 113-119.
  2. Andrzej Friszke, Druga Wielka Emigracja 1945–1990. T. 1. Życie polityczne emigracji, Warszawa 1999, s. 84; Romuald Turkowski, Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1945-1972 w okresie rozbicia emigracji politycznej w Londynie, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2001, s. 27
  3. Ulf Schmidt, The Scars of Ravensbrück: Medical Experiments and British War Crimes Policy, 1945-1950 [w:] Atrocities on Trial. Historical Perspectives on the Politics of Prosecuting German War Crimes. University of Nebraska Press, s. 140., 2008.
  4. Szerer Mieczysław - Encyklopedia PWN, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2019-11-02] (pol.).
  5. Mieczysław Szerer - miejsce pochówku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie [dostęp z dnia: 2015-06-26]
  6. Mordercy w mundurach (2), Nasze Blogi, 20 listopada 2013 [dostęp 2019-11-03] (pol.).
  7. Adam Puchejda, Odpowiedzialność i polityka wolności Rzecz o Mieczysławie Szererze. [w:] Mieczysław Szerer, Śmiertelni bogowie. Rzecz o demokracji i o dyktaturze, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, s. 13, ISBN 978-83-235-1718-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]