Mikołajów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołajów
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Stoszowice
Wysokość 375-430[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 48[2]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-214
Tablice rejestracyjne DZA
SIMC 0855463
Położenie na mapie gminy Stoszowice
Mapa lokalizacyjna gminy Stoszowice
Mikołajów
Mikołajów
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu ząbkowickiego
Mikołajów
Mikołajów
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Mikołajów
Mikołajów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mikołajów
Mikołajów
Ziemia50°33′09″N 16°41′26″E/50,552500 16,690556

Mikołajówwieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Stoszowice.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Mikołajów to niewielka wieś leżąca na garbie łączącym Masyw Brzeźnicy z Grzbietem Zachodnim, na wysokości około 375-430 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mikołajów powstał w drugiej połowie XIII wieku w czasie kolonizacji Przesieki Śląskiej, pasa granicznego pomiędzy Czechami a Śląskiem[3]. W XVIII wieku możliwości rozwoju wsi były ograniczone z powodu powstania w sąsiedztwie fortów Twierdzy Srebrnogórskiej[3]. W 1840 roku w Mikołajowie było 30 budynków, w tym: folwark, szkoła, młyn wodny i kilka warsztatów tkackich[1]. W roku 1853 wzniesiono we wsi kaplicę mszalną[1].
Po 1945 roku Mikołajów pozostał małą wsią rolniczą[1]. W 1978 roku było tu 16 gospodarstw rolnych, w 1988 roku ich ilość spadła do 10[1].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczył 48 mieszkańców[2]. Jest najmniejszą miejscowością gminy Stoszowice.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[4]:

  • fort nr 10, ziemny, z 1813 r.
  • gospoda, obecnie dom mieszkalny nr 5, z pierwszej połowy XVIII w.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, s. 152-154. ISBN 83-85773-04-5.
  2. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. a b Waldemar Brygier, Tomasz Dudziak: Ziemia Kłodzka. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, s. 379. ISBN 978-83-89188-95-3.
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 242. [dostęp 6.11.2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]