Mikołaj Aleksander

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mikołaj Aleksander
ilustracja
Mikołaj Aleksander, portret ścienny w monastyrze Negru Vodă w Câmpulung, Rumunia
hospodar Wołoszczyzny
Okres od 1352
do 1364
Poprzednik Basarab I
Następca Władysław I Samoderżec
Dane biograficzne
Dynastia Basarabów
Data śmierci 16 listopada 1364
Ojciec Basarab I
Matka Małgorzata
Żona ?
Dzieci Władysław I Samoderżec,
Radu I,
Woisław,
Elżbieta
Żona Clara de Dobokay
Dzieci Ana,
Anca

Mikołaj Aleksander (rum. Nicolae Alexandru; zm. 16 listopada 1364), hospodar wołoski w latach 13521364 z dynastii Basarabów.

Mikołaj Aleksander był synem uznawanego za pierwszego hospodara Wołoszczyzny Basaraba I i jego żony Małgorzaty. Już od 1343 współrządził ze swoim ojcem. Za swoją siedzibę obrał miasto Câmpulung. Dbał o rozwój gospodarczy kraju. Jego sukcesy, oznaczające umocnienie władzy centralnej (szedł tutaj w ślady swego ojca) powodowały wzrost opozycji możnych (wielu z nich po porażce w zmaganiach z księciem schroniło się w Siedmiogrodzie z uwagi na ówczesną niechęć wołosko-węgierską).

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Mikołaj Aleksander był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał trzech synów: Władysława I (hospodar Wołoszczyzny w latach 13641377), Radu I (hospodar Wołoszczyzny w latach 13771383), Woisława (zmarł w 1366 roku) oraz córkę Elżbietę, która według niektórych historyków została żoną Władysława Opolczyka. Z drugiego małżeństwa zawartego z Clarą de Dobokay przyszły na świat dwie córki - Ana, ożeniona z carem Widynia Iwanem Sracimirem oraz Anca, ożeniona z królem i cesarzem (carem) Serbii Stefanem Uroszem V.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Druga żona Mikołaja Aleksandra, pochodząca z Siedmiogrodu Clara de Dobokay, była wyznania rzymskokatolickiego. Po zawarciu tego małżeństwa hospodar uznał zwierzchność biskupstwa siedmiogrodzkiego nad katolikami przebywającymi na obszarze Wołoszczyzny. Sam jednak po ukończeniu monastyru Negru Vodă w miejscowości Câmpulung (w którym został później pochowany), zwrócił się w 1359 roku do Bizancjum i ówczesnego patriarchy Konstantynopola Kaliksta I o ustanowienie metropolii prawosławnej na terytorium Wołoszczyzny. Kalikst I przychylił się do tej prośby ustanawiając metropolię węgiersko-wołoską z siedzibą w Curtea de Argeş (lub według niektórych historyków w Câmpulung).

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • J. Demel: Historia Rumunii. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, 1970, s. 97–98.
  • J. Rajman: Encyklopedia średniowiecza. Kraków: Wydawnictwo Zielona Sowa, 2006, s. 653. ISBN 83-7435-263-9.