Radu Mihnea

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Radu Mihnea
ilustracja
Wizerunek Radu Mihnei w monastyrze Radu Voda w Bukareszcie
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od września 1601
do marca 1602
Poprzednik Szymon Mohyła
Następca Szymon Mohyła
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od marca 1611
do maja 1611
Poprzednik Gabriel Batory
Następca Radu Șerban
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od września 1611
do sierpnia 1616
Poprzednik Radu Șerban
Następca Gabriel Mohyła
hospodar Mołdawii
Okres panowania od 1616
do 1619
Poprzednik Aleksander Mohyła
Następca Kacper Grazziani
hospodar Wołoszczyzny
Okres panowania od sierpnia 1620
do sierpnia 1623
Poprzednik Gabriel Mohyła
Następca Aleksander Dziecię
hospodar Mołdawii
Okres panowania od 1623
do 1626
Poprzednik Stefan Tomșa II
Następca Miron Barnowski-Mohyła
Dane biograficzne
Dynastia Basarabowie
Data urodzenia 1586
Data śmierci 1626
Miejsce spoczynku Monaster Wojewody Radu
Ojciec Mihnea II Poturczeniec

Radu Mihnea (ur. 1586, zm. 1626), hospodar wołoski 1611-1616 i 1620-1623, hospodar mołdawski 1616-1619 i 1623-1626 z dynastii Basarabów.

Był nieślubnym synem hospodara wołoskiego Mihnei Poturczeńca. Popierany przez Imperium Osmańskie kandydat do tronu wołoskiego po śmierci Michała Walecznego. Kilkakrotnie później występujący ze staraniami do tronu, który należał do Radu Serbana, zdołał go opanować dzięki interwencji osmańskiej w 1611. W 1616 z woli sułtana został przeniesiony na tron mołdawski, w 1620 z powrotem na wołoski i wreszcie w 1623 jeszcze raz na mołdawski (przy czym w tym okresie tron wołoski objął jego syn Aleksander Dziecię, a zatem faktycznie sprawował władzę w obu krajach). Okres jego rządów, całkowicie zależnych od Stambułu, zaznaczył się m.in. mianowaniem na wysokie stanowiska w obu krajach bojarów greckich w miejsce możnowładców lokalnych, a także powrotem wpływów tureckich, czasowo wypartych przez Michała Walecznego[1][2].

Pochowany w monasterze Wojewody Radu w Bukareszcie, który odbudowywał w okresie swoich rządów na Wołoszczyźnie[3].

Przypisy

  1. Juliusz Demel: Historia Rumunii. Wrocław: Ossolineum, 1986, s. 166-192. ISBN 83-04-01553-6.
  2. Zdzisław Spieralski: Awantury mołdawskie. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1967, s. 156-178.
  3. Istoricul mănăstirii